Goedenmorgen Give,
Vermits ik van de 'purperen heide' afkomstig ben,
wist ik dat ik aan je achterdeur moest kloppen.
Maar omdat ik ooit door de Mechelse scheper van m'n grootvader gebeten werd, toen ik vava één april wilde gaan bakken, ben ik toch wel zo voorzichtig als een facteur geworden.
Only the postman rings twice.
Ik citeer graag belangrijke mensen:
"Bedankt dat je niet oordeelt, maar je hebt recht op je vragen."
Die auteur, ken je.
"Wie zonder zonde is, werpe de eerste steen."
Ik plagiëer nu Iemand anders.
Maar Give, mag ik je toch even tegenspreken.
Ik héb helemaal géén recht op jou of je antwoorden. Ik zou niet weten waar ik dat verworven heb.
Jij schrijft hier wat en ik kom dat lezen.
Als mij dat niet bevalt dan stap ik toch wel een volgende achterdeur binnen, zeker. Liefst waar ze geen waakhond hebben.
Neen, Give, zoals ik vroeger al zeurde,
ik frequenteer het systeem 'internet' (intranet op het werk)
reeds meer dan 25 jaar. En kén ondertussen de 'nadelen' ervan.
Ik heb al heel wat sléchte ervaringen gehad en énkele goede.
Dat 'schoonschrijven' sloeg daar natuurlijk niet op 'bellettrie'. Dat weet jij wel.
Je mag niet vergeten ik kom van de 'patattenstreek'.
Heb ontelbare manden vol geraapt. Gelukkig bestond er toen nog 'kinderarbeid'.
Je wist dan ook vlug dat volwassenen net kinderen waren.
En als de bodem uit de mand was dat de patatten door de mand vielen.
Vandaag vervelen 'ze' zich rotverwend en virtueel achter hunne pc.
Net grote mensen.
Natuurlijk was ik bevoordeeld.
Ik had een grootvader waar men handel dreef in kolen, meststoffen, patatten ...
Ik heb paard en kar gekend en de vrachtwagens zien komen.
Zelf ettelijke vakanties mee gereden toen ik al wel de leeftijd had
maar nog niet de jaren van verstand.
In Schelle, op de werf van de electriciteiscentrale, bij de boeren op de akkers. En door twee tractoren van het zompige veld moeten laten trekken ...
enfin opa is weer aan 't zagen.
Toen ik hier al eens een vraagteken durfde zetten achter
'virtuele vriendschap' of 'échte poëten',
toen dus werd ik meteen terug gefloten.
Ik heb ook nog wat tegen ne bal gesjot en weet
dat je 'den arbitter' moet gelijk geven anders krijg je problemen.
Beste Give,
Verleden jaar kwam ik met een groepje 'SN-schrijvertjes' samen in Brugge.
Vanaf dàt ogenblik ging het berg af. Zeer raar.
Die site is op sterven na dood. Enkele 'die hards' houden het nog vol, merk ik.
Ik vrees hier na Maasmechelen voor eenzelfde diagnose.
Mààr de virtuele werkelijkheid mag mij het tegendeel bewijzen.
Het probleem situeert zich op alle sites die ik frequenteer(de).
"Velen willen van een ander de bevestiging: hoe goed ze wel zijn als mens, schrijver of lezer ...".
Men is meer geïnteresseerd in zichzelf dan in de ander.
Men zoekt in feite geen poëzie of proza, dat is enkel het medium,
(of toch maar dan alleen om te vernemen dat men toch wel 'een krak' is).
Volgens mijn bescheiden mening is het échte doel:
gezelschap, zelfbevestiging, waardering, aandacht, troost, liefde, ...
En vermits ik ook maar een mens ben, geldt dat allemaal evenzeer voor mij. Trouwens ik rook al tien jaar geen pijp meer.
En Give, vermits jij al een wijs mens bent ...
Geniet van de resterende jaren zoals JIJ er het gelukkigste van wordt.
En NIET ik of een ander ...
Nog een klein stroofje Dewulf, als ik mag Give.
Zie ons wentelen in onze vertrekken
en wijken als de meeuwen.
Alle gebaren zijn bijna gemaakt.
Nog zijn ze niet herkenbaar.
De titel van het gedicht is 'Meeuwen'.
Het kon ook 'Mensen' zijn.
Perceptie is wat je ziet.
Leer ontdekken
wat er achter de horizon van het oog ligt ...
