*BiBi's* gedachten-korfje

vooraleer ik bibi achterna ga naar Oostenrijk , wil ik nog één ding zeggen : mensen , geniet , geniet van al wat dit korte leven te bieden heeft . En vooral ; denk niet : later zal ik ...want misschien komt er geen later . Ik schreef dit kortverhaal , geïnspireerd door een ware gebeurtenis in mijn directa kennissenkring .

Vakantie

Ze hadden er hun hele leven van gedroomd .Ooit zouden ze met vakantie gaan naar Toscanië . Het heuvelende landschap met olijfbomen , druivelaars , vriendelijke mensen en lekker eten En dat alles onder een warme zon .
Het werd voor hen een soort land van belofte . Iets wat hen wachtte , in de laatste periode van hun bestaan Een beloning voor een leven van hard werken en zorgzaam sparen. Ze zouden er een huisje huren en wat rondreizen . En eindelijk wat tijd hebben voor elkaar . Een hele maand . Misschien wel zes weken .
Ze begrepen allebei dat ze geduld moesten hebben Ze waren geen rijkemanskinderen . Voor al wat ze hadden moesten ze zelf hard knokken Daarom wisten ze dat ze moesten wachten tot later om hun droom te realiseren . Tot ze met pensioen konden gaan
Eerst was er hun eigen huisje waar ze voor werkten. Dan kwamen de kindjes , Bob en Mieke . Die moesten een behoorlijke opleiding krijgen. Ze moesten ook alles krijgen wat andere kinderen hadden..Daarom werkte hij vele uren in zijn eigen bedrijfje en klopte zij nog wat uurtjes , naast haar huishoudelijk werk , om wat bij te verdienen .
Ze waren betrekkelijk gelukkig , ook al ontzegden ze zich heel wat om mee te kunnen in het milieu waarin ze vertoefden. Vakantie ? Daar waren ze voorlopig niet aan toe Bob moest zijn tennisclub betalen en Mieke haar paardrijlessen. En de schoolreizen kostten behoorlijk wat . En de kinderen gingen mee op kamp , en later op studiereis
Zo gingen de jaren voorbij , tot ze stilaan in de buurt kwamen van de realisatie van hun droom. Want ze gingen eindelijk met pensioen .
Het eerste jaar kon hun droomreis niet doorgaan , want Bob had een winkel en daar moest vader een handje toesteken
Ze vonden het jammer , maar ja , dat ene jaartje zou het verschil niet maken . En Bob kon toch zijn winkel niet sluiten voor zo’n lange periode . Dat begrepen ze ook wel .
Intussen waren ze opa en oma geworden . Mieke had twee lieve kindjes . Twee meisjes , die op een heel stuk van hun leven beslag legden . En opa en oma moesten dikwijls babysitten . En later de meisjes opvangen als ze van school kwamen . Want Mieke en haar man werkten allebei . Het grote huis afbetalen , en de sjieke auto , je weet wel !
Wanneer ze dan toch het volgende jaar hun droom wilden waarmaken , kon dat niet , want enkele weken voor het vertrek vernamen ze dat Mieke het niet meer zag zitten met haar man . Dat ze eraan dachten , uit elkaar te gaan .
In zo’n omstandigheden kan je dan toch niet met een gerust hart de boel achterlaten en voor een maand lekker op vakantie vertrekken. Als goeie ouders en grootouders doe je dat toch niet !?
Zo gingen nog enkele jaren voorbij. Altijd weer was er iets wat hen verhinderde om de reis van hun leven te maken. Altijd weer waren het de kinderen die beroep op hen deden , zodat ze zich verplicht voelden om Toscanië nog maar een jaartje uit te stellen. Maar ze bleven erin geloven. Hun droom zou ooit werkelijkheid worden .
Om zich niet oud te voelen fietste opa enkele uurtjes wanneer Mieke of Bob of de schoondochter even geen beroep op hem deden.
Op een zonnige en koude dag in de herfst voelde hij zich onder het fietsen niet heel lekker. Een voorbijrijdende chauffeur zag hem zitten naast zijn fiets , weggedoken tussen bruinende varens .
Nog diezelfde dag werd hij opgenomen in het ziekenhuis . De hersenbloeding kwam hij nooit meer te boven .
Opa en oma hebben Toscanië nooit gezien . J.V.

bergen

vanavond bekeek ik de foto's
oude opnamen
van lang geleden
en ik zag mezelf
naast een groot kruis
boven op de top

straks kom ik weer naar je toe
naar je sneeuw
en naar de gladde weg
die naar de top leidt
en je lonkt naar me
verleidelijk als de lorelei

dan wil ik weer met je vechten
mijn krachten meten
moeizaam omhoog
langs je steile flanken
tot ik boven ben
me gelukkig voel

om zoveel stille schoonheid
om de ijle zuiverheid
de overweldigende blik
op deze ongerepte wereld
en om de overwinning
op mijn moe-zijn

maar ik heb zin om te huilen
want de foto's zijn oud
en mijn krachten gebroken
nu ken ik mijn vonnis
ik zal deze hoge toppen
nooit meer bereiken .

Stew : als jullie pas aanstaande maandag vertrekken wanneer komt Bibi dan terug ? Fernanda

" Grüss Gott " ... beste poëzievrienden allemaal!
Terug veilig in eigen land ... na een prachtige vakantie in het wonderbare Pitztal
Stew schreef een heel mooi gedicht... blijkbaar had hij , ooit , afscheid genomen van de prachtige bergen! Maar ik kon hem overhalen en hij stapte en stapte als een jonge god ... hij verdiende zelfs een grote "crèmeglace "
... na een Nordic Walking tocht van 18 km , waarbij een hoogteverschil van 500 meter moest overwonnen worden .

5 Dagen en 3 prachtige tochten, deden we samen! Proficiat Stew ... en ik ben erg gelukkig dat je nu weet dat je nog geen afscheid hoefde te nemen
van dit prachtige land met zijn 1000 bergmeren en bergtoppen!

Nog even uitblazen ... en jullie zien ons weer verschijnen ...
lieve groet

Stew en * BiBi *



Eerste week : 25 juli : 8u45 start naar de Rüsselsheimerhütte 2.328M
Verder naar de top : Gawinten 2.649M
Prachtig uitzicht in het Pitztal!
Een prachtige dag ... om 15 uur terug aan de auto.



Stew ... begroet " ROSA "



1 augustus

Met de gondel en dan met de zetellift naar de Sechszeiger 2.395M
om dan te voet af te dalen naar de Leiner Alm 1.823M
en vandaar terug naar de auto! Een tocht van ca. 3 uren ...
rust op de alm niet meegerekend

Samen op de Sechszeiger



Samen op de Leiner Alm ...

Blij dat jullie veilig en wel terug thuis zijn gekomen

De prachtige foto's zeggen alles
Welkom thuis in het Poëziehoekje

Raaike

bibi en stew

piepje

Bibi, welkom terug vanuit het wondermooie Pitztal. 't Zaj jullie zeker wel deugd gedaan hebben. Zo kuj je er weer eventjes tegen. Vriendelijke groeten.