Gedichten-allerlei"van de hak op de tak"-hondjes-

beide ouders verleden jaar overleden.
onze Pa was 95 jaar en ons Ma 93 jaar...

Als kleuter van een jaar of vier
denk je spontaan en zeker fier:
"er is geen betere dan onze Pa,
"wat hij kan, doet geen mens hem na..."

Een knaapje van zo'n vijftien jaar,
zijn kin bezaaid met stoppelhaar,
die spot al met : "die ouwe thuis",
wie dit doet, is beslist abuis.

Met dertig jaren ouderdom,
vind je papa toch niet zo stom.
Is er iets dat niet meer gaat,
vraag je aan papa om raad.

Hij ziet, hij kan en doet van al,
weet raad en daad voor elk geval.
Maar dit besef je vaak gewis,
ALS PAPA ER NIET MEER IS...

http://blog.seniorennet.be/ninjazinavincent

Juni, zesde maand van het jaar,
Al het groensel groeit tegaar

Waar wij nu werken en wonen,
daar wordt het stilaan zonnig-warm
en zal het lang verlangen lonen,
in het hart en geest van rijk en arm...
Naar rust en reizen, nabij en ver.

Een zeldzaam mens bedenkt:
nu slinkt de dag,
verkort, geknot, verminkt.
Reeds rijst de ster,
die d'avond duidt.

Een andere kim
aan d'overzij,
zo ver van mij,
geeft 't groeiend licht
een nieuwe klim.

Terwijl de dagen stadig krimpen,
De weemoed groeit!
De zonne die gloeit,
maar biedt als dag
dra vluchtige glimpen.


http://blog.seniorennet.be/ninjazinavincent

Wat een mooie foto van je ouders, ninjavincent
en samen die leeftijd mogen bereiken.
Dat is niet voor velen weggelegd.
Hopelijk doe je hen na

Op je blog ga ik zeker nog eens langskomen.
Lieve groeten,
ria

http://blog.seniorennet.be/abc_tuinieren/

Heb een vriending en toen haar hond overleed heeft ze dit prachtig gedicht voor hem geschreven :

Quote

Rudolph,
 
Jij was alles voor mij,
Jij maakte me steeds blij.
Mijne shoarma rol, mijne snurki-wurki, mijn slijmbeest,
Met jouw was het altijd feest.
Met jouw mooie rosse (ingebeelde) krollen,
Met jouw was het altijd dollen.
Met jouw grote onschuldige blinkers en jouw sterke poten,
En natuurlijk af en toe uw sterke windstoten....
 
Je was gereserveerd,
Maar dat was je op het einde echt afgeleerd,
Jij was mijne waker,
En mijne grappenmaker.
Jij was mijn beschermengel,
Zonder al te veel gejengel,
Jij volgde mij, ik volgde jouw,
Steeds was jij me trouw.
 
Door jouw had ik terug een leven,
Enkel en alleen door jouw gegeven.
Daar ben ik je echt dankbaar voor
Op jouw werd ook direct iedereen smoor.
Hoe je dat ook deed,
Dat is voor mij een weet.
 
Je was iedereen zijne vriend,
Zelfs van't kleinste kind,
Ik begrijp het nog steeds niet, dat het zo ver kon komen,
Dat had ik nooit kunnen denken, zelfs niet in mijn stoutste dromen.
 
Iedereen zal je missen,
Papa, oma, opa, tine, Sahin, kelly, Raf, riffke, Regina, theo, tom, katrien, tim, steve en Perdy, maar ook Rebbe, Basil en Kaipo
Jouw zullen we nooit uit ons geheugen wissen,
 
Hoe het nu verder moet, dat weet ik echter niet,
Ik blijf hier achter met bergen verdriet,
Hoe Angel en Nozy ook proberen de pijn te verzachten,
Ik betrap mezelf steeds dat ik op jouw sta te wachten,
Alles laat me ook aan jouw denken,
Jij bediende mij steeds op mijn wenken.
 
Nu blijft hier achter, een leeg en koud kussen,
Waar dat ik soms op lig om mezelf te sussen,
 een hoop botten,
En jouw grote potten,
Een kastje met bergen speelgoed, jouw bokshandschoen van papa gekregen,
Een namaak-hotdog, en je eend waar dat ik mijn tranen mee kan afvegen.
 
Mijn hart en leven is gebroken terwijl de wereld maar niet stil staat,
En dat maakt me verdrietig en kwaad,
Ik voel me machteloos,
Moedeloos....
 
Lieve baron, Rudolph,
Papa en mama missen je.
 
I'll take the stars out the sky for you. Xxx
 

Unquote

Hangend aan de toog
In een donkere bruine kroeg
Hef je je glas hoog
En klinkt tot morgenvroeg.

Op verloren jaren
En stil liefdesverdriet
Stil in de verte staren
Zonder dat je iets ziet.

Helemaal alleen
Teleurstelling doorspoelen
Niemand om je heen
Die weet wat jij kan voelen.

Een hart gevuld met spijt
Over wat had kunnen komen
Denkend aan je kindertijd
Gevuld met grootste dromen.

En zachtjes drijf je af
Op een golf van wazigheid
En voel je niet langer de straf
Van de bittere realiteit.

Maar in deze toestand
Wordt je innerlijke vuur geblust
Ook al sta je aan de rand
Toch vind je even rust.

En als de storm weer is overgewaaid,
Is het tijd om te bezinnen
Wanneer de storm niet langer onrust zaait
Kan jij een nieuw hoofdstuk beginnen.

Het verhaal zal anders zijn
Dan in de boeken uit het verleden
Want niets krijgt jou klein
Vanaf nu telt het heden....

zie ook:
http://blog.seniorennet.be/ninjazinavincent

C:\Documents and Settings\antoon de loof\Mijn documenten\Mijn afbeeldingen\Cani048stevoort.jpg

Laat het beste voor je vriend zijn,
Als hij de eb van je getij moet ervaren,
laat hem ook de vloed kennen.

Want wat is je vriend,
dat je hem enkel zoeken zou
om de tijd te doden.

Zoek hem steeds om de tijd te leven,
Want hij moet je tekort vullen,
maar niet je ledigheid.

En laat er een lach zijn,
in de zoetheid van de vriendschap
en een samen beleven van genogens.

Want in de dauw van de kleine dingen
vindt het hart zijn morgen
en wordt verfrist....

In de kilte van de morgen,
hoort men de eerste stappen,
van de vroege voetgangers,
op weg naar hun werk.

Iedere dag ontelbare voeten,
langsheen belichte of donkere straten.
Soms struikelend over een uitpuilende kassei,
of waterplassen die hun wegen doorkruisen.

Duizenden linkse en rechtse voeten,
die de trappen van het station beklimmen,
en dan terug afdalen,
om gevaarlijke zebrapaden over te steken.

Zal het dan terug niet te laat zijn,
als één van die zwakke voetgangers,,
door aanrijding van een verstrooide automoblist,
op zijn werk niet meer zal aankomen....

Toen hij geglimlacht heeft,
‘t eerst van zijn leven,
kwam hij uit verre,
stille landen zweven.

Daar had hij geen gehoor en geen gezicht,
en leefde alleen bij inwendig licht.
Daar is het eenzaam en geen enkel ding
wordt er verwacht of laat herinnering.

Tot hij zijn moeder en zijn vader zag,
Opmerkzaam op het wonder van hun lach.
Dat vreemde teken dat hij niet verstond,
dat wonderlijk bewegen van hun mond,
dat sein van liefde, met een zacht verdriet
door ‘t weten van Verleden en Verschiet.

Hij liet zijn ogen als tweelingsterren gaan
en zag ons beurtelings d’ een na d’ ander aan,
alsof hij omzocht in zijn hartegrond
of hij geen antwoord voor dat teken vond.

Toen was het plotseling of een vogel diep
in hem ontwaakte, die daar heel lang sliep,
en met een schone stem aan ‘t zingen ging,
liederen van blijdschap en herinnering.

En als een bloem uit ‘t verre schemerland
ontbloeide in hem herkenning en verstand.
Hij zond het liefde-teken tot ons weer;
Hij lachte zelf - en was niet eenzaam meer.

Herfst,
Kleuren,
te mooi voor woorden.
Zonlicht,
laag bij de grond.
Bladeren,
knisperend gefluister.
Geluid van de wind
Hark
Herhaling,
Hark.
Vallende bladeren.
Moment
van stilstaan,
stilaan de
kachel aan

In de vroege herfst,
zwaar bedauwd,
laatbloeiende rozenbottels.

Esdoorn bladeren verkleuren,
zienderogen,
uitdagend rood.

Liggen de afgestorven bladeren,
te wachten op wat
komen gaat.

Zaaddozen van papavers,
als schedels op staak,
tikken ze tegen elkaar.

DE HERFST, een wonderlijk sprookje....