De meerschuimen pijp (3)
Voor een vrouw zijn er voordelen aan vast een man te hebben; ze zijn evenwel niet talrijker dan de gelukkige dagen in het leven, waarover Gezelle dichtte, maar ze zijn er toch.
Het feest van de H.Adelfons, bij zijn tweede naam Maria en zijn toenaam de Ligorio, bisschop, belijder, kerkleraar en stichter der Congregatie van de Allerheiligste Verlosser, valt op 2 augustus, een ongunstige datum, want hij ligt te ver van Nieuwjaar en sommige andere feestdagen onder het jaar, om twee vliegen met één klap te slaan en hem samen met één van de andere dagen te vieren. Het verwekte ieder jaar dezelfde moeilijkheid.
“Wat moet ik doen om te bewijzen dat ik nog weet wanneer het Adelfons zijn feestdag is?”
Die bezorgdheid van Amelie was een bewijs van haar onvergankelijke liefde, wantzij waren nu 35 jaren getrouwd, zonder kinderen, maar niet zonder grillen en nukken.
Kocht zij een nieuwe hoed voor haar man, hij zei: “dat is goed voor de notaris en andere hovaardige zotten.” en wilde hem niet dragen; kocht zij een onderbroek, het was even verkeerd en hij bromde: “ik kan me niet inbeelden waar het vrouwvolk dat uithaalt; het is zo heet dat de kraaien gapen en ze komen met zulke onnozelheden af”; en bakte zij een taart met appelgelei, die zij overvloedig met meelsuiker bestrooide, hij at ze op en mopperde als de laatste kruimel onder zijn knevel verdwenen was: “Wat hebt gij daaraan? Niets dan dorst achteraf!”
Nu had Amelie een schitterende inval. Zij nam de onverkoopbare meerschuimen pijp, legde ze in het kunstlederen foedraal, dat met blauw satijn was gevoerd en wikkelde de kostbare schat in drie zijdepapiertjes, waarna ze het pakje met een driekleurig touwtje toebond. De feestdag van de H. Alfons (onze moeder de H. Kerk vindt dat 2 lettergrepen kunnen volstaan, wat het midden houdt tussen het platvloerse Fons en het verhevene Adelfons) viel op een zondag dat jaar. Onze schoenmaker stond gewoonlijk laat op als het een rustdag was. Hij wachtte tot Amelie, uit de vroegmis teruggekeerd, koffie gezet had en die aangename geur hem in zijn bed kwam verkwikken, voor hij zijn slaapkamer verliet. Zijn eerste vraag luidde dan onveranderlijk:
“Waarover heeft de pastoor nu gepreekt?”
“Over de christelijke liefde, Adelfons.”
“Wat is daar voor bijzonders aan? “ vroeg hij, tegendraads als altijd. “Liefde is liefde, een zottigheid van mensen die geen verstand hebben gekregen.”
Gewoonlijk zweeg Amelie om hem niet nog kribberiger te maken; maar op deze schone dag moest ze wel spreken. Ze nam haar pakje uit de kast en bood het haar echtgenoot aan.
“Een zalige en gelukkige feestdag, Adelfons. God verlene u nog vele jaren en de hemel als gij sterft.”
“De hemel? Wat zou ik daar kunnen aanvangen? God en zijn engelen dragen geen schoenen, aangezien het zuivere geesten zijn.”
Amelie zweeg. Adelfons woog het pakje op zijn hand.
“Wat steekt daarin?”
“Gij zult eens moeten kijken.”
“Hum,” knorde hij. Zijn nieuwsgierigheid werd hem echter een oorzaak van zwakheid. Hij beet, gewoon de pikdraden op die manier te behandelen, het touwtje door, wikkelde de papiertjes los, opende de koker en daar lag de meerschuimen pijp in al zijn glorie.
“Waar hebt ge dat gehaald?” vroeg hij alsof hij de pijp nooit gezien had.
“Het is voor uw feestdag, Adelfons.”
“Moet ik daaruit smoren?” De nadruk lag op het persoonlijke voornaamwoord ik.
“Wie anders?” vroeg ze onderdanig.
“Hum! Leg ze op de schouw.”
Hij waste en schoor zich, at op zijn gemak en maakte zich gereed om naar de hoogmis te gaan. Voor hij vertrok keek hij nog eens naar de pijp en besloot:
“We zullen zien.”
Dat moest betekenen dat het zou kunnen gebeuren, als hij deze middag in goed humeur was, nadat hij zich aan varkensgebraad en bloemkolen tegoed had gedaan, dat hij zich zou gewaardigen de pijp te stoppen en te proeven of hij er smaak in kon vinden.
“Zoals het u zal believen, Adelfons.”
Amelie mocht niet verwachten dat het haar heer en meester zou behagen zijn zondagse gewoonten te veranderen omwille van haar geschenk. Na de hoogmis ging hij jassen in “Het Bourgondisch Kruis” bij Hippolyte Desmet, die herbergier en hoefsmid was en verder een even groot filosoof als Adelfons Persoons, met wie hij in stuurse grimmigheid kon wedijveren.
Toen het 12 uur sloeg, legde de schoenmaker zijn kaarten neer.
“Het wordt tijd dat ik ga,” stelde hij vast.
Hij verliet “Het Bourgondisch Kruis” en sloeg de thuisweg in. Maar tegenover zijn deur moest hij nog binnengaan in “Het Moorke”, omdat Frielde, de bazin, bij hem haar versleten schoenen liet herstellen. Tegen één uur kwam hij thuis, een beetje beroesd door het sterke bier, maar hij wendde voor dat hij zo nuchter was als een kalf.
Hij at en dronk. Amelie bediende hem en wachtte geduldig tot hij, verzadigd en tevreden, het eindelijk passend zou vinden haar zijn indrukken mede te delen over wat hij in de kerk en de herbergen gehoord en gezien, goed- en afgekeurd had. Daarna stond hij op en met een gebaar van zijn hoofd gaf hij het bevel:
“Geef eens die pijp!”
“Zoals het u belieft, Adelfons.”
Hij nam de pijp in zijn handen, blies in de kop, zoog aan de steel en de haren van zijn knevel begonnen te trillen, wat een teken was dat hij zou geglimlacht hebben had hij dat gekund, en dus tevreden was.
“Bevalt zij u?” vroeg Amelie, met hoop die haar angstige onzekerheid verzoette.
“Hum!Hum! Wij zullen het spoedig weten.”
Hij tastte naar zijn tabakzak, stootte daarbij onwillekeurig met zijn elleboog tegen een hoek van de tafel en meteen gebeurde het verschrikkelijke: de kostbare pijp lag op de grond.
“Och, Here!” schreeuwde Amelie.
Adelfons raapte de pijp op en zag onmiddellijk dat in de kop een fijne barst gesprongen was.
“Daar zie!” vloekte hij, “Dat is uw schuld!”
“Maar Adelfons…”
“Gij hebt mij gestoten!”
“Ik heb u niet aangeraakt, Adelfons.”
“Gij hebt mij zenuwachtig gemaakt met uw dom gepraat.”
wordt vervolgd
Voor een vrouw zijn er voordelen aan vast een man te hebben; ze zijn evenwel niet talrijker dan de gelukkige dagen in het leven, waarover Gezelle dichtte, maar ze zijn er toch.
Het feest van de H.Adelfons, bij zijn tweede naam Maria en zijn toenaam de Ligorio, bisschop, belijder, kerkleraar en stichter der Congregatie van de Allerheiligste Verlosser, valt op 2 augustus, een ongunstige datum, want hij ligt te ver van Nieuwjaar en sommige andere feestdagen onder het jaar, om twee vliegen met één klap te slaan en hem samen met één van de andere dagen te vieren. Het verwekte ieder jaar dezelfde moeilijkheid.
“Wat moet ik doen om te bewijzen dat ik nog weet wanneer het Adelfons zijn feestdag is?”
Die bezorgdheid van Amelie was een bewijs van haar onvergankelijke liefde, wantzij waren nu 35 jaren getrouwd, zonder kinderen, maar niet zonder grillen en nukken.
Kocht zij een nieuwe hoed voor haar man, hij zei: “dat is goed voor de notaris en andere hovaardige zotten.” en wilde hem niet dragen; kocht zij een onderbroek, het was even verkeerd en hij bromde: “ik kan me niet inbeelden waar het vrouwvolk dat uithaalt; het is zo heet dat de kraaien gapen en ze komen met zulke onnozelheden af”; en bakte zij een taart met appelgelei, die zij overvloedig met meelsuiker bestrooide, hij at ze op en mopperde als de laatste kruimel onder zijn knevel verdwenen was: “Wat hebt gij daaraan? Niets dan dorst achteraf!”
Nu had Amelie een schitterende inval. Zij nam de onverkoopbare meerschuimen pijp, legde ze in het kunstlederen foedraal, dat met blauw satijn was gevoerd en wikkelde de kostbare schat in drie zijdepapiertjes, waarna ze het pakje met een driekleurig touwtje toebond. De feestdag van de H. Alfons (onze moeder de H. Kerk vindt dat 2 lettergrepen kunnen volstaan, wat het midden houdt tussen het platvloerse Fons en het verhevene Adelfons) viel op een zondag dat jaar. Onze schoenmaker stond gewoonlijk laat op als het een rustdag was. Hij wachtte tot Amelie, uit de vroegmis teruggekeerd, koffie gezet had en die aangename geur hem in zijn bed kwam verkwikken, voor hij zijn slaapkamer verliet. Zijn eerste vraag luidde dan onveranderlijk:
“Waarover heeft de pastoor nu gepreekt?”
“Over de christelijke liefde, Adelfons.”
“Wat is daar voor bijzonders aan? “ vroeg hij, tegendraads als altijd. “Liefde is liefde, een zottigheid van mensen die geen verstand hebben gekregen.”
Gewoonlijk zweeg Amelie om hem niet nog kribberiger te maken; maar op deze schone dag moest ze wel spreken. Ze nam haar pakje uit de kast en bood het haar echtgenoot aan.
“Een zalige en gelukkige feestdag, Adelfons. God verlene u nog vele jaren en de hemel als gij sterft.”
“De hemel? Wat zou ik daar kunnen aanvangen? God en zijn engelen dragen geen schoenen, aangezien het zuivere geesten zijn.”
Amelie zweeg. Adelfons woog het pakje op zijn hand.
“Wat steekt daarin?”
“Gij zult eens moeten kijken.”
“Hum,” knorde hij. Zijn nieuwsgierigheid werd hem echter een oorzaak van zwakheid. Hij beet, gewoon de pikdraden op die manier te behandelen, het touwtje door, wikkelde de papiertjes los, opende de koker en daar lag de meerschuimen pijp in al zijn glorie.
“Waar hebt ge dat gehaald?” vroeg hij alsof hij de pijp nooit gezien had.
“Het is voor uw feestdag, Adelfons.”
“Moet ik daaruit smoren?” De nadruk lag op het persoonlijke voornaamwoord ik.
“Wie anders?” vroeg ze onderdanig.
“Hum! Leg ze op de schouw.”
Hij waste en schoor zich, at op zijn gemak en maakte zich gereed om naar de hoogmis te gaan. Voor hij vertrok keek hij nog eens naar de pijp en besloot:
“We zullen zien.”
Dat moest betekenen dat het zou kunnen gebeuren, als hij deze middag in goed humeur was, nadat hij zich aan varkensgebraad en bloemkolen tegoed had gedaan, dat hij zich zou gewaardigen de pijp te stoppen en te proeven of hij er smaak in kon vinden.
“Zoals het u zal believen, Adelfons.”
Amelie mocht niet verwachten dat het haar heer en meester zou behagen zijn zondagse gewoonten te veranderen omwille van haar geschenk. Na de hoogmis ging hij jassen in “Het Bourgondisch Kruis” bij Hippolyte Desmet, die herbergier en hoefsmid was en verder een even groot filosoof als Adelfons Persoons, met wie hij in stuurse grimmigheid kon wedijveren.
Toen het 12 uur sloeg, legde de schoenmaker zijn kaarten neer.
“Het wordt tijd dat ik ga,” stelde hij vast.
Hij verliet “Het Bourgondisch Kruis” en sloeg de thuisweg in. Maar tegenover zijn deur moest hij nog binnengaan in “Het Moorke”, omdat Frielde, de bazin, bij hem haar versleten schoenen liet herstellen. Tegen één uur kwam hij thuis, een beetje beroesd door het sterke bier, maar hij wendde voor dat hij zo nuchter was als een kalf.
Hij at en dronk. Amelie bediende hem en wachtte geduldig tot hij, verzadigd en tevreden, het eindelijk passend zou vinden haar zijn indrukken mede te delen over wat hij in de kerk en de herbergen gehoord en gezien, goed- en afgekeurd had. Daarna stond hij op en met een gebaar van zijn hoofd gaf hij het bevel:
“Geef eens die pijp!”
“Zoals het u belieft, Adelfons.”
Hij nam de pijp in zijn handen, blies in de kop, zoog aan de steel en de haren van zijn knevel begonnen te trillen, wat een teken was dat hij zou geglimlacht hebben had hij dat gekund, en dus tevreden was.
“Bevalt zij u?” vroeg Amelie, met hoop die haar angstige onzekerheid verzoette.
“Hum!Hum! Wij zullen het spoedig weten.”
Hij tastte naar zijn tabakzak, stootte daarbij onwillekeurig met zijn elleboog tegen een hoek van de tafel en meteen gebeurde het verschrikkelijke: de kostbare pijp lag op de grond.
“Och, Here!” schreeuwde Amelie.
Adelfons raapte de pijp op en zag onmiddellijk dat in de kop een fijne barst gesprongen was.
“Daar zie!” vloekte hij, “Dat is uw schuld!”
“Maar Adelfons…”
“Gij hebt mij gestoten!”
“Ik heb u niet aangeraakt, Adelfons.”
“Gij hebt mij zenuwachtig gemaakt met uw dom gepraat.”
wordt vervolgd
walk on with hope in your heart
And you'll never walk alone...
And you'll never walk alone...
