De sneeuwman (3)
De sneeuwman luisterde niet meer; Hij keek alsmaar naar de souterrain van de huishoudster, in de kamer, waar de kachel stond op zijn vier ijzeren poten en zo groot leek als de sneeuwman zelf.
“Het kraakt zo wonderlijk in mij,” zei hij “Zal ik daar ooit binnenkomen? Het is een onschuldige wens en onschuldige wensen moeten toch zeker vervuld worden. Het is mijn hoogste wens, mijn enige wens en het zou haast onrechtvaardig zijn, als die niet ingewilligd werd. Ik moet naar binnen, ik moet bij haar zijn, al moest ik de ruit stuk slaan.”
“Daar kom je nooit in,” zei de waakhond, “als je bij de kachel kwam was je weg, weg!”
“Ik ben zo goed als weg!” zei de sneeuwman “ik breek doormidden, geloof ik!” De hele dag stond de sneeuwman door het raam naar binnen te kijken. In de schemering leek de kamer nog veel uitnodigender; het straalde zo liefelijk uit de kachel, zo schijnt de maan niet en de zon niet, neen, zo kan alleen een kachel stralen, als er wat in zit.
Als de deur openging, sloeg de vlam eruit, dat was zijn vaste gewoonte; de sneeuwman bloosde er van in zijn witte gezicht en het lichtte rood, zelfs tot over zijn borst.
“Ik houd het niet uit!” zei hij “wat staat het haar goed, als zij haar tong uitsteekt!” De nacht was lang, maar niet voor de sneeuwman; hij was vervuld van zijn eigen heerlijke gedachten, en die vroren dat zij kraakten.
’s Morgens waren de ruiten van het souterrain bevroren, er stonden de mooiste bloemen op die een sneeuwman maar verlangen kon, maar ze verstopten de kachel. De ruiten wilden maar niet ontdooien, hij kon haar maar niet te zien krijgen. Het kraakte, het knerpte, het was juist het weer waarin een sneeuwman zich lekker moet voelen, maar hij voelde zich niet lekker. Hij zou gelukkig moeten zijn, maar hij was niet gelukkig; hij had kachelverlangen.
“Dat is een lelijke ziekte voor een sneeuwman,” zei de waakhond, “ik heb er ook aan gesukkeld, maar ik ben het te boven gekomen; weg! weg! Nu komt er ander weer.”
En er kwam ander weer, het ging dooien.
De dooi nam toe, de sneeuwman nam af. Hij zei niets, hij klaagde niet, en dat is het echte bewijs.
Eindelijk viel hij om. Er stak iets als een bezemsteel in de lucht, waar hij gestaan had, daar hadden de jongens hem omheen gemaakt.
“Nu begrijp ik het van dat verlangen,” zei de waakhond, de sneeuwman had een kachelpook in zijn lijf, en die heeft zich in hem geroerd, nu is het geleden: weg! weg!””
En gauw was ook de winter geleden. “Wég! Wég!” kefte de hond; maar de kleine meisjes op het kasteel zongen:
“Ga nu maar bloeien, geurig kruid!
Wilg, hang je wollen wantjes uit.
Als koekoek, leeuw’rik zingen gaan,
doet lente februari aan.
En ik zing ook: koekoek, kwiewiet,
kom lieve zon, verhoor ons lied!”
En toen dacht er niemand meer aan de sneeuwman.
En ik hou van de sprookjes van Andersen!
Robbe
walk on with hope in your heart
And you'll never walk alone...