HET SNEEUWKLOKJE …
"De lange donkerste weken met zijn korte dagen zijn weer bijna voorbij, de dagen beginnen te lengen en de nachten te korten.
Het is nu al genieten van crocussen en sneeuwklokjes. Elke ochtend ga ik in mijn tuintje er naar kijken, mijn eerste ochtendgebed. Ze steken hun broos en breekbaar kopje uit de bevroren grond. Ze zien er bleek uit en klein, je ziet ze eerst amper staan. Ze hebben niets van de weelde en de kleurenpracht van de zomerbloemen, maar ze zijn zo mooi. Een wonder! Met hun wit gebogen kelkje zijn ze de bescheidenheid zelf. In al hun kleinheid en broosheid zijn ze toch taai en weer-baar. Het zijn de eerste bloempjes die de winterse vorst kunnen trotseren en de belofte van de lente in zich dragen.
Ze zijn een beeld van het leven zelf: broosheid en kracht !
In mijn tuintje staat één groter sneeuwklokje, al enkele jaren staat het daar. Ik heb het geplant na een begrafenis van een klein meisje. Van bij de geboorte ziek en zwaar gehandicapt. Met haar ouders, familie en vele andere mensen werd ze gekoesterd en verzorgd, ze was omringd door een zee van liefde en warmte, ze had op haar manier veel goedheid tot leven gewekt in het hart van mensen. We kregen in de afscheidsdienst dat bloembolletje mee om te planten om haar te herinneren, zo blijft ze levend in ons hart en in vele tuintjes aanwezig. Dat heeft toen veel indruk op mij gemaakt.
Ze was klein, broos maar weerbaar. Ze droeg in zich een grote hoop, een sterke wil om te leven.. Ze heeft door haar “zo-zijn” en kort verblijf veel gegeven en losgewekt wat wij in vele jaren niet verwezenlijken.
In het Frans wordt een sneeuwklokje: perce-neige genoemd, zij ook boorde een weg doorheen haar handicap, een weg naar leven.
Zij was ook een snowdrop: die zoveel drops, druppels van leven en hoop heeft losgeweekt.
Over hoop zegt Have!: Hoop is niet hetzelfde als optimisme. Het is niet de overtuiging dat iets goed afloopt (hier wist men dat dit broos leven maar enkele jaren zou duren). Hoop is de zekerheid dat iets zin heeft, ongeacht de uitkomst.
Broosheid en kracht. Ik ervaar dat ze in elkaars verlengde liggen .
Meer en meer doen we alsof die kwetsbaarheid er niet is, alsof we ons leven helemaal in handen hebben. We denken alles onder controle te hebben en dat daarin onze kracht en zelfstandigheid schuilt. De geneeskunde gaat met rasse schreden vooruit, we zijn tegen alles verzekerd, we kunnen eender wie op eender welk moment bereiken, we mogen straks beslissen over leven en dood. Zijn we wel zo stoer, sterk en onafhankelijk of is het gewoon een heel sterk individualisme? Zijn we wel zo sterk als er zoveel depressiviteit en stress is? Ik hoor dikwijls mensen zeggen: ik ben eenzaam en anderzijds zijn we bijna nooit alleen. Zijn wij wel zo sterk als het leven ons kwetst?
Af en toe kwetst het leven ons; af en toe kwetsen we onszelf. In één ogenblik kan zoveel veranderen, een ziekte waarvan men niet weet hoe ze zal aflopen, een kind dat zwaar ziek wordt .... er zijn dingen die ons wel aan onze kleinheid en broosheid herinneren. Dan ziet men soms begrijpelijke ontgoocheling en bitterheid.
Kijk elk jaar eens naar de sneeuwklokjes:
perce-neige, die telkens weer door die harde korst doorkomen en hun kopje opsteken. Je ziet het soms hoe door het leven van een gekwetste mens, precies vanuit die broosheid en kleinheid, kracht en hoop ontstaat en nieuwe relaties van zorgzaamheid en tederheid beginnen.
Je ziet soms hoe dan een mens kracht en hoop uitstraalt. Je ziet soms hoe een gekwetst mens geen eenzaam mens is maar een kring van meelevende vrienden krijgt. Je ziet soms hoe kwetsbaarheid kracht wordt, niet de kracht van de macht, maar de kracht van het sneeuwklokje, dat onopvallend en bescheiden, ten volle bloeit, de vorst en de harde korst ten spijt, met de lente in ‘t vooruitzicht.
Je moet er wel leren naar kijken en niet overstappen. Soms wordt door een dal van pijn en mist, van ellende en dorheid een sprankelende geest geboren, wordt een mens als een klein dapper en bewonderenswaardig sneeuwklokje, weerbaar en broos maar zeer mooi en veel belovend. "
(SCHRIJVER ONBEKEND)
Dit vind ik een wondermooi verhaal.
Ik herlees het ieder jaar weer opnieuw!
Mooi en... er steekt wat in!
Ik hoop dat jullie er ook iets aan hebben!
Lieve groetjes
johanamaria