Gegroet allen,
Mijn naam is dus Peter, ben 40 en afkomstig van Linden (Lubbeek), een dorpje vlak bij Leuven.
Ook ik volbracht mijn legerdienst bij 43A in Brakel, doch een hele poos later dan de meeste dienstplichtigen in dit topic, nl. van 11 september '89 tot 29 juni '90. Van de beroeps waarvan hier sprake, herken ik er toch nog wel enkele op de foto's en ook wel wat namen. Ik heb vorige nacht, tot 's ochtends vroeg, jullie verhalen gelezen, vaak met de glimlach en steeds met een gevoel van nostalgie...
Mooi om te zien dat redelijk wat mensen na al die jaren nog steeds contacten onderhouden, jammer om te horen dat er een (te groot) aantal veel te vroeg overleden zijn, ook van die onfortuinlijke groep meen ik op enkele namen een gezicht te kunnen plakken... Er overlijden uiteraard overal mensen op veel te jonge leeftijd, maar 't aantal waarvan sprake in dit topic over een relatief kleine gemeenschap, lijkt me toch aan de hoge kant. Toen ik voor 't eerst in de media over de relatief veel voorkomende, ernstige gezondheidsproblemen bij ex-Hawkers las, heb ik dat toch wel met belangstelling gevolgd, ondanks 't feit dat ik zelf amper op zo'n site met Hawks geweest ben, ik zat nl. in de Staf & Diensten Bij.
Even het verloop van mijn legerdienst schetsen, beginnend met een anekdote die ik hier ook al ergens van iemand anders las: ook ik ben, na ontvangst van oproepingsbrief, op de landkaart van België gaan zoeken waar Brakel nu precies lag
... tot ik me begon af te vragen waar die "(BSD)" nu toch precies voor stond...
Enfin, maandag 4 september '89 'binnen gegaan' in Turnhout, voor opleiding. Daar vernamen we dat we transits waren, dit wilde zeggen een ultra korte opleiding en reeds de week erop met de trein (was dat niet de DVT, of heette 't toen al anders, aangezien hij niet meer dagelijks reed?) naar Brakel. De opleiding was inderdaad ultra kort: donderdag 7 september - en de vrijdag er na uiteraard - bleken we namelijk al vakantie te hebben, en dit ter ere van de verjaardag van toenmalig Koning Boudewijn. Een meevaller dus.
Zoals gezegd: de week nadien zaten we al in Brakel, bij aankomst werd ik ingedeeld bij de C-batterij. Nuja, ik denk de C-batterij, ik heb er maar een paar dagen gezeten (zie boven en verder). De BSM was een nogal kleine man met bril en een wat rossig baardje... Later tijdens mijn dienst kwam hij wel eens de QM binnen, waar ergens een ijzeren staaf, ik vermoed tussen de rekken met materialen, ophing. Daaraan deed hij, bij wijze van oefening, regelmatig een aantal pull-ups...
Ook al vermeld in dit topic: er bestond toen, en waarschijnlijk al wel eerder, inderdaad geen D-batterij meer.
In die eerste week ben ik voor 't eerst en tegelijk ook voor 't laatst op één van de sites buiten de kazerne geweest. Daar kregen we een eerste summiere uitleg over de werking van het Hawk-systeem.
De reden waarom ik er nadien nooit meer ben geweest is de volgende: op de derde of vierde dag van die eerste week ben ik, tijdens een mini-partijtje voetbal met enkele jongens van mijn lichting, op volle snelheid zowat de grond in getackeld...
De diagnose de dag nadien in het MH van Soest (na een transport dat wel eindeloos bleek te duren, in een aftands ziekenwagentje) was een scheur in de kruisbanden van de knie én een polsbreuk met complicaties.
Enkele maanden heb ik dan afwisselend thuis en in het MH te Soest doorgebracht.
Bij mijn terugkeer in de kazerne heb ik dan lichte dienst gekregen: ik mocht, zodra de eerste milicien-barman afzwaaide, deze zijn plaats innemen. In afwachting van het vrijkomen van die plaats als barman, heb ik een drietal weken in de QM gewerkt, daar was Baldewijns (goed geschreven?) mijn chef.
Daarna ben ik dus naar de St & D Bij gegaan. Ik herinner me de naam van mijn chef daar niet meer
, maar kan de man wel beschrijven: hij was achteraan in de veertig denk ik, eerder mager en had een fameuze snor, een beetje zoals de man op de foto met de arend, ergens in het begin van dit topic. Ik heb hem ook zeer zelden in uniform gezien, meestal in burger. Ik ben er niet 100% zeker van, maar ik denk dat zijn rang adjudant was... Onze (v/d barmannen dus) Kpl-Chef was een Limburger, met de naam Smeets als ik me dat goed herinner: vooraan dertig, droeg een bril, een snorretje en donker, wat krullend haar. Een deel van de barmannen werkte in het restaurant in de stad, daar zwaaide een wat grotere, kalende man met een redelijk buikje, wiens naam me ook ontgaat en die ik ook bijna altijd in burger heb gezien, de plak...
Aangezien ik naast voornamelijk kantine-troep, ook regelmatig bar-BV en soms ook bar-OOfr deed (de afkortingen zijn waarschijnlijk wel fout
) , zal ik voor sommigen onder jullie wel meer dan eens een pint getapt hebben...
Ik herinner me ook grappige namen voor de verschillende biertjes die ik moest tappen: in de bar-BV moest ik, als ik me niet vergis, voor degene die verantwoordelijk was voor de wapenkamer, een vriendelijke en soms grappige kerel, altijd een 'potje vlieger' tappen, ik kan er naast zitten maar volgens mij was dat wat wij in Brabant een 'mazout' noemen (bier met Cola), maar dan getapt in zo een pint met een 'oor'). Zo hadden er wel meer hun voorkeuren, bier met Sprite (dat had ik nu nog nooit gehoord
) was daar ook een voorbeeld van...
Enfin, wat mij betreft heerste er daar een, voor een kazerne tenminste, vrij gemoedelijke sfeer, nooit problemen gehad of gemaakt, en ik denk meestal met de glimlach terug op mijn tijd aldaar, ondanks dat 't me tien maanden loon en wat anciënniteit bij mijn werkgever heeft gekost. (Ik werk nu nog steeds voor dezelfde werkgever waar ik voor mijn legerdienst al zat)
Het jaar na mijn afzwaaien ben ik nog op de bataljonsfeesten geweest, nadien nooit meer terug gekeerd...
Zo, ik hoop dat ik jullie niet heb verveeld met wat achteraf gezien toch een redelijk epistel is geworden...
Vriendelijke groeten aan allen,
Peter
PS: Het is best mogelijk dat ik namen door mekaar heb gehaald, mensen met een verkeerde rang heb bedacht, of volgens degenen die de mensen die ik heb proberen te beschrijven, goed hebben gekend, misschien toch niet zo'n accurate beschrijving heb gegeven, maar zo zit 't in ieder geval in mijn geheugen
