RAPKE EN HET LIEF VAN MIA (5)
Week na week verliep ons leventje in het boshuisje als vanouds. Er werd hout gekapt, klompen werden gemaakt en vogelkastjes opgehangen.
De vogelkastjes enkel de zaterdagnamiddag, want ons Ria was toen op pensionnaat bij de 'Zusters van Liefde' in Eekloo.
Mijn tante was dus enkel thuis van zaterdag- tot zondagmiddag, en in de schoolvakanties ook natuurlijk. Mij stoorde dat niet als ze weg was, want in haar aanwezigheid moest ik altijd opletten haar niet voor de voeten te lopen. Ik was dat gewoon maar als ik daar nu veel later zo over nadenk, dan moet ik toegeven dat ik blij was dat er nonnekes bestonden.
Het was in de eerste week van de Kerstvakantie. De godganse dag was ik met nonkel Ambroos vallen gaan zetten in het bos. Nu zaten we gezellig samen aan de keukentafel waar nonkel met volle overgave bezig was een nieuwe kurk te snijden voor mijn geweer. Net als uit de schoorsteen buiten kwam er een witte walm tabaksrook uit de lange smalle pijp die hij enkel uit zijn mond nam om er een nieuwe prop tabak in te stoppen. Nauwlettend volgde ik al zijn bewegingen, terwijl grootmoeder de ajuinen voor het avondmaal pelde.
Mia was ook juist binnengekomen, tevreden dat ze nog een boom had gevonden om er een kastje aan op te hangen.
Maar er hing een onheilspellende sfeer in de lucht. En mijn moeder die haar zuster door en door kende voelde onmiddellijk dat er iets op Mia's lever lag.
"Wat scheelt er zusje ?" vroeg moeder en ze kwam zich naast Mia aan de tafel zetten. Ik had er geen let op, want met tante Mia scheelde er altijd wel iets.
"Oh, niets scheelt er..." sprak ze met een ondertoon van : 'er scheelt veel'.
Mijn moeder liet zich zo gauw niet afschepen en raakte even tante's arm aan. "Toch wel, ik zie het wel aan jouw doen zunne!" Mia brak in tranen uit. Eulalie mijn grootmoeder hield op met ajuinen pellen, nonkel Ambroos keek verwonderd langs zijn pijpensteel, en ik trok het me niet aan, nog niet...
Eufrazie legde liefdevol een troostende arm op de schokkende schouders van haar beminde zus, maar Mia schudde zich los en verween met stampende voeten naar haar zolderkamer.
De rest van de avond werd in mineur doorgebracht. Zo'n kleine gemeenschap als de onze was hecht en gezellig, maar het verdriet van één van ons sloeg vlug over naar de andere leden van het gezin.
De nacht die daarop volgde leek kouder dan de vorige nachten. Temeer daar ik me er ondertussen rekenschap van gegeven had dat Mia's gemoedstoestand wel eens rechtstreeks zou kunnen verbonden zijn aan mijn accident van een paar weken geleden. Ik sliep dus heel onrustig. Op school had ik al tamelijk goed leren tellen, en in het geval Mia was het maar één plus één. Langzaam kwam het besef dat een fietsende bolvormige jongeling wel eens voor heel wat problemen in het tot nu toe zo rustige bosleven zou kunnen zorgen.
Wordt vervolgd
Week na week verliep ons leventje in het boshuisje als vanouds. Er werd hout gekapt, klompen werden gemaakt en vogelkastjes opgehangen.
De vogelkastjes enkel de zaterdagnamiddag, want ons Ria was toen op pensionnaat bij de 'Zusters van Liefde' in Eekloo.
Mijn tante was dus enkel thuis van zaterdag- tot zondagmiddag, en in de schoolvakanties ook natuurlijk. Mij stoorde dat niet als ze weg was, want in haar aanwezigheid moest ik altijd opletten haar niet voor de voeten te lopen. Ik was dat gewoon maar als ik daar nu veel later zo over nadenk, dan moet ik toegeven dat ik blij was dat er nonnekes bestonden.
Het was in de eerste week van de Kerstvakantie. De godganse dag was ik met nonkel Ambroos vallen gaan zetten in het bos. Nu zaten we gezellig samen aan de keukentafel waar nonkel met volle overgave bezig was een nieuwe kurk te snijden voor mijn geweer. Net als uit de schoorsteen buiten kwam er een witte walm tabaksrook uit de lange smalle pijp die hij enkel uit zijn mond nam om er een nieuwe prop tabak in te stoppen. Nauwlettend volgde ik al zijn bewegingen, terwijl grootmoeder de ajuinen voor het avondmaal pelde.
Mia was ook juist binnengekomen, tevreden dat ze nog een boom had gevonden om er een kastje aan op te hangen.
Maar er hing een onheilspellende sfeer in de lucht. En mijn moeder die haar zuster door en door kende voelde onmiddellijk dat er iets op Mia's lever lag.
"Wat scheelt er zusje ?" vroeg moeder en ze kwam zich naast Mia aan de tafel zetten. Ik had er geen let op, want met tante Mia scheelde er altijd wel iets.
"Oh, niets scheelt er..." sprak ze met een ondertoon van : 'er scheelt veel'.
Mijn moeder liet zich zo gauw niet afschepen en raakte even tante's arm aan. "Toch wel, ik zie het wel aan jouw doen zunne!" Mia brak in tranen uit. Eulalie mijn grootmoeder hield op met ajuinen pellen, nonkel Ambroos keek verwonderd langs zijn pijpensteel, en ik trok het me niet aan, nog niet...
Eufrazie legde liefdevol een troostende arm op de schokkende schouders van haar beminde zus, maar Mia schudde zich los en verween met stampende voeten naar haar zolderkamer.
De rest van de avond werd in mineur doorgebracht. Zo'n kleine gemeenschap als de onze was hecht en gezellig, maar het verdriet van één van ons sloeg vlug over naar de andere leden van het gezin.
De nacht die daarop volgde leek kouder dan de vorige nachten. Temeer daar ik me er ondertussen rekenschap van gegeven had dat Mia's gemoedstoestand wel eens rechtstreeks zou kunnen verbonden zijn aan mijn accident van een paar weken geleden. Ik sliep dus heel onrustig. Op school had ik al tamelijk goed leren tellen, en in het geval Mia was het maar één plus één. Langzaam kwam het besef dat een fietsende bolvormige jongeling wel eens voor heel wat problemen in het tot nu toe zo rustige bosleven zou kunnen zorgen.
Wordt vervolgd
De Japanners zeggen : Als er liefde is, zijn littekens van pokken even mooi als kuiltjes in de wang



