Gedichten-allerlei"van de hak op de tak"-hondjes-

Herdenking aan mijn overleden moeder.
Deze tekst heb ik voor haar opgemaakt....


Ik was een kind onder de kinderen,
Hield van mensen met een blijde lach.
Dus huil niet om mij, maar lach een traan,
Ieder uur en elke dag.

Verzamel blijde herinneringen,
Als je aan me denken moet.
En stop ze in een kussen,
Dat me in eeuwigheid,
Glimlachend rusten doet.

Ik dank je voor de schone momenten,
De liefde, de stilte en de lach,
En wens je veel geluk in het leven,
Dat het positief verlopen mag.

Als je later bij mij komt,
Vertel me over jouw leuke tijd.
Dan herbeleven we alles samen,
Met de Goede God, onze Vader.

Gegroet MA,

"Strooizout is dodelijk voor vogels"

De laatste dagen zijn er al tonnen ‘wegenzout’ (natriumchloride) uitgestrooid op onze wegen om ze sneeuw- en ijsvrij te maken of te houden. Dit zou naar schatting al 250.000 euro gekost hebben.

Zout in water doet het vriespunt dalen. Als water 10% zout bevat, bevriest het pas bij -6° C, met 20% bij -16° C en zo kan je doorgaan tot het water ‘verzadigd’ is en geen zout meer kan oplossen; dan kom je aan -21,1° C.

Naargelang de grootte van de korrel heeft het zout een ander effect. Fijne korrels lossen sneller op en worden daarom preventief aangewend. Grove korrels (diameter 3 mm) lossen trager op en hebben een langer effect. Ze dringen dieper in het sneeuwtapijt en worden daarom meer gebruikt als er al sneeuw ligt.

Zout is echter slecht voor het milieu en zelfs levensgevaarlijk voor vogels. Door de opname van zout of pekelwater kunnen ze een intoxicatie oplopen.

Ernstige klinische symptomen doen zich voor vanaf een opname van 2.000 mg/kg lichaamsgewicht (een theelepel keukenzout bevat ongeveer 5.000 milligram zout). De dieren zijn dan suf, reageren weinig op prikkels, laten zich gemakkelijk benaderen, vliegen niet meer weg en worden sneller overreden door auto’s.

Besluit:

Ook zonder het strooien van zout zouden sommige vogels naar de wegbermen afzakken om gruispartikels op te nemen.

Maar voor zaadetende vogels is de verleiding te groot. Ze vinden het zout een echte lekkernij. Vergiftigde vogels zijn verdoofd en worden sneller overreden door auto’s.

Het direct toxische effect spruit vooral voort uit de afwezigheid van water (vriesweer!).

Het is dus zinvol om altijd vers drinkwater ter beschikking te stellen van vogels, zeker bij vriesweer als zuiver water schaars is. En voeg vooral geen zout toe aan drinkwater om het bevriezen te beletten; vervang het gewoon regelmatig.

Het is misschien utopisch om te pleiten voor minder zout op de wegen; koning auto lost zijn greep immers niet! Maar op kleine landelijke wegen en vlakbij bosranden kan overwogen worden om wat minder kwistig met strooizout om te springen

Liefde is leven en leven is liefde
Het kan niet anders het is zo
Het leven bestaat uit keuzes
Liefde bestaat uit keuzes
Daarom is liefde leven en leven liefde
Dat is zo het kan niet anders

Het leven kent tegenslagen
De liefde kent tegenslagen
Daarom is liefde leven en leven liefde
Dat is zo het kan niet anders

Het leven kent verdriet
De liefde kent verdriet
Daarom is liefde leven en leven liefde
Dat is zo het kan niet anders

Maar toch…

Is het zo verschillend
dat de verschillen
de verschillen overheersen?
Daarom is liefde leven en leven liefde
Dat is en blijft zo, zo als de mens dat kent.

In 2001 werd geboren een hondje,
Zij woog amper een pondje.
Als pup kwam zij bij ons,
Haar haartjes nog als dons.

Ninja werd haar naam,
En die deed zij meteen alle eer aan.
De deugniet zat vol streken,
Het hielp niet om te preken.

Een foei en een nee,
We geraakten er nergens mee.
Nu is zij wel al groot,
Heeft zelfs Zina, als kamergenoot.

's Avonds lekker op de schoot van één van ons beiden,
Of...lekker mee in de auto rijden.
Hondenkoekjes krijgen voor het slapengaan,
Daarvoor laat zij echt alles staan.

Wandelen doet zij het liefst,
Met haar neus in de wind en haar oren gespitst.
Rennen aan zee, in de natuur of in het bos,
Het maakt niet uit waar, zij loopt er duchtig op los.

Jagen achter de eenden of een kat,
Zij wordt het echt nooit zat.
En roepen we haar dan terug dichterbij,
Dan loopt zij nog verder in de wei.

Ninja, een koppige kerel, een echte rebel,
Jaja, we weten het wel.
Haar korte staart, haar natte neus en wiebelend lijf,
Zij is altijd enthousiast, het staat buiten kijf.

Dikke knuffels en af en toe een lik op onze snoet,
Dat maakt dan weer alles goed.
Ninja en ik, een hecht sportief canicrossteam, in het klein,
Meer moet dat toch niet zijn.......

Daar zit ze
Met haar natte neus
Haar mooie vacht
Zo serieus
Ze kent je als geen ander
Ze kent je door en door
Ze kent al je stemmingen
Daar heb je een vriend voor
Bij verdriet met tranen
Likt ze die af
De enige echte vriend
Die moedig is, niet laf
Die voor je wil vechten
Waar je maar gaat
Die je trouw is
En bent waar jij staat
Kijk in d'r ogen
Dan weet je wat ik bedoel
Dan weet je heel zeker
Een vriend met gevoel
Zij is mijn alles
Ik wil haar nooit kwijt
Maar je moet eraan geloven
Eens komt die tijd
Dan in mijn gedachten
En in mijn hart
Zal ze altijd leven
En tot die tijd
Zal ik haar alle liefde geven

Een beetje poëzie moet ook op deze topic kunnen. Vandaar mijn verhaal over:

"BIL" of "GEEN BIL".

Hopelijk kunnen jullie beste lezers, u voorstellen welke nachtmerrie het is, om niet te kunnen lopen...wegens een bilkwetsuur.
Je wordt er "z o t" van!!!

Je kunt het behoorlijk druk hebben met NIET lopen. Ik ben er nu in elk geval al weken erg mee bezig.....

Tja, die bil. Zij blijft maar opspelen. Vooral na een intervaltraining (lopen, wandelen, lopen, wandelen enz...) staat mijn rechterbil een beetje in brand. En ik heb toch al zo een hekel aan intervaltrainingen. Laat mij maar liever in een gezapig tempo mijn rondje lopen, desnoods een heel lang rondje....

Alles beter dan een afmattende intervaltraining waarin mijn hartslag van het schema omhoog moet tot erg onprettige waarden.

Deze week ben ik dus niet gaan trainen vanwege teveel pijn. Daardoor loop ik nu echt achter op het schema dat mij moet klaarstomen voor het nieuwe canicross seizoen dat begint op 15 maart ek.

Ik heb mijn plannen inmiddels iets bijgesteld. Ik hoef niet sneller te lopen dan verleden jaar, als het maar weer net zo lekker gaat als toen.

Vorig jaar viel het canicrossen enorm mee. Het zal dit jaar dus wel zwaarder vallen. Daar moet ik me wel op instellen, anders kan het nooit meevallen.

Noem deze gedachtengang gerust dom gemuts. Ik weet gewoon dat ik gelijk zal krijgen...

Wat ik met mijn bil aan moet, weet ik niet goed. Zij heeft het ook zwaar te verduren.

De tijd begint te dringen, ik zou moeten er op tijd klaar voor zijn. Ik wil straks terug met een blijde lach, samen met mijn TROUWE BONDGENOOT, NINJA, over de streep komen. Maar ik moet er niet van uitgaan dat het lukt, anders kan het niet meevallen.

U merkt wel, nadenken over canicrossen (lopen) is misschien zo vermoeiend, als gewoon lopen...


KAN ER IEMAND ME MET RAAD EN DAAD BIJ STAAN, LAAT GERUST UW MENING KENNEN. BEDANKT BIJ VOORBAAT.



Als je oud bent en versleten
is men je ook zo vergeten.
Al wat je voor hen hebt gedaan,
is voorbij, je hebt afgedaan.

Als je oud bent en niet goed lopen kunt,
is slenteren soms al een grote stunt.
Je wereld word kleiner elke dag,
dat hoort bij je oude dag.

Als je oud bent en niet zo helder meer van geest,
een kwetsuur niet zo snel meer geneest.
Word er gezegd op zo een moment,
ja, ons “Peke” wordt dement.

Als je ouder wordt, en gauw moe bent,
de namen van je kinderen niet meer kent.
In de hoogte gaat je bloeddruk,
dan weet je, jij maakt je niet meer zo druk.

Ninjavincent
Wens je een vlugge beterschap
en nog een prettig weekend.
Morgenstern en Herman

De zee

Wanneer de zee haar hoofd opheft,
rolt en kolkt en knokt,
tegen de rotsen ramt,
bloedend tot zilt schuim uiteenspat …
dan wil ik in haar woede wonen

Wanneer de zee zich terugtrekt,
om het even leven en dood meesleurt
naar de waterige diepte van haar koninkrijk …
dan wil ik haar sloopkracht vatten.

Wanneer de zee ziedend terugkomt,
raast en zout los ranselt
tot zij de lucht van de Noordkust vult
met een losgeslagen bende aan kleuren …
dan wil ik een deeltje van haar zijn.

Wanneer de zee lustig langs de kusten
kuiert, met luie vingers
de stille brede baaien streelt,
en met zinnelijk plezier
rondom de glimmende rotsen speelt …
dan wil ik volledig in haar opgaan.

Ik wil haar razende woede.
Ik wil haar scheppende kracht.
Ik wil haar prikkelende strelingen.
Ik wil leven
op strakgespannen snaren,
niet te evenaren klanken componeren,
onvergankelijk.
Zoals de zee.

Het is stil waar het niet waait...

Zijn wij onderweg naar "iets"
of is het maar een reis naar "niets".
Leven tussen vreugde en pijn,
zou dat werkelijk leven zijn?

Is het leven....zomaar leven,
of een deel van het grote plan.
Soms kom je iets eeuwigs tegen,
en heel even denk je dan!


Dat het licht weer op kan stralen,
uit een diepe duisternis.
En dat leven wordt geboren,
uit wat al gestorven is...
(t.h)

Vriendschap is geen begrip,
Vriendschap is een gevoel.

Als je ooit eens in de put zit
zal je weten wat ik bedoel.

Dan kom je maar bij mij
en ik zal je helpen.

Je problemen oplossen,
door samen te vechten

Onder ruisende geluiden
val ik door de tijd
dronken van jouw liefde.

Moe van de strijd
pogingen van contact
met het onbereikbare einde.

Langzaam gaat zij slapen
doet voor mij haar ogen dicht.
met een laatste knipoog
sluit zij het licht.

Niet meer te samen,
Het lijkt toch zo verlaten.
Niet meer gezellig bij elkaar,
je moet het toch even verwerken.

Wat is afscheid meer
dan een zinloos verlies.
Wat betekent het woord,
"geen vriendschap" meer.

Het einde, de leegte, de stilte,
geen antwoord waarom?
Geen weten, alleen gissen, een herinnering?
Het gemis zal groter zijn dan verwacht.