mijmeringen
-
gustilpe - Lid geworden op: 04 okt 2007, 20:52
- Locatie: vlaams brabant
Assa en neske, zeer bedankt voor de mooie prentjes!
woorden van onmacht!
De grootste schat op aard
is het kind.
Kinderoogjes zijn zo zacht
kijken je vragend aan
vol verwachting van het leven.
Lachende kinderoogjes
spreken zo aan
toveren tederheid op je gelaat.
Slapende kinderoogjes
verwarmen je hart
raken je diepste gemoed.
Kinderoogjes maken je terug blij
op een dag van tegenslagen.
Waarom worden kinderen verlaten?
Waarom worden kinderen mishandeld?
Waarom worden kinderen pijn gedaan?
Waarom worden kinderen vermoord?
Waarom zoveel leed?
Wat is de zin daarvan?
Wat is er mis in onze maatschappij?
Hoe kunnen wij de wereld beter maken?
Zoveel vragen komen op,
Ik vind geen zinnig antwoord!
Ik vind geen woorden,
Ik kan niet verwoorden wat ik voel,
Ik voel onmacht,
Ik voel vertwijfeling,
Ik probeer gewoon te doen,
Ik kan niet gewoon doen,
Ik wil dichten,
Ik kan niet dichten,
Ik wil in gedachten vluchten,
Ik kan niet vluchten,
Ik denk aan de ouders,
Ik denk aan de grootouders,
Ik denk aan mijn kleinkinderen,
Ik voel medeleven en pijn!
Ik hoop en bid dat de ouders van de kindjes,
niettegenstaande de intense pijn
en het diepe litteken,
na verloop van tijd terug zin mogen
vinden in het leven!
gustilpe
woorden van onmacht!
De grootste schat op aard
is het kind.
Kinderoogjes zijn zo zacht
kijken je vragend aan
vol verwachting van het leven.
Lachende kinderoogjes
spreken zo aan
toveren tederheid op je gelaat.
Slapende kinderoogjes
verwarmen je hart
raken je diepste gemoed.
Kinderoogjes maken je terug blij
op een dag van tegenslagen.
Waarom worden kinderen verlaten?
Waarom worden kinderen mishandeld?
Waarom worden kinderen pijn gedaan?
Waarom worden kinderen vermoord?
Waarom zoveel leed?
Wat is de zin daarvan?
Wat is er mis in onze maatschappij?
Hoe kunnen wij de wereld beter maken?
Zoveel vragen komen op,
Ik vind geen zinnig antwoord!
Ik vind geen woorden,
Ik kan niet verwoorden wat ik voel,
Ik voel onmacht,
Ik voel vertwijfeling,
Ik probeer gewoon te doen,
Ik kan niet gewoon doen,
Ik wil dichten,
Ik kan niet dichten,
Ik wil in gedachten vluchten,
Ik kan niet vluchten,
Ik denk aan de ouders,
Ik denk aan de grootouders,
Ik denk aan mijn kleinkinderen,
Ik voel medeleven en pijn!
Ik hoop en bid dat de ouders van de kindjes,
niettegenstaande de intense pijn
en het diepe litteken,
na verloop van tijd terug zin mogen
vinden in het leven!
gustilpe
vriendschap is het kostbaarste geschenk!
-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
-
-
Gustilpe lieve,
Mijn dag begint goed als ik je lieve woorden lees, bedankt.
Schrijven is voor mij, je ziel bloot leggen, vertellen wat je voelt en denkt.
Niemand hoeft het daar mee eens te zijn, gelukkig maar.
Er zit meer waarde in die brief die je ontvangen hebt, met de woorden die Oliver schrijft, zo vol blijheid bedankt hij zijn gastgezin. Je mag er fier op zijn, dat is geen gedwongen antwoord, uit beleefdheid.
Het is een welgemeend schrijven.
Liefs . . . moet aan gang schieten.
Bomi
-
Gustilpe lieve,
Mijn dag begint goed als ik je lieve woorden lees, bedankt.
Schrijven is voor mij, je ziel bloot leggen, vertellen wat je voelt en denkt.
Niemand hoeft het daar mee eens te zijn, gelukkig maar.
Er zit meer waarde in die brief die je ontvangen hebt, met de woorden die Oliver schrijft, zo vol blijheid bedankt hij zijn gastgezin. Je mag er fier op zijn, dat is geen gedwongen antwoord, uit beleefdheid.
Het is een welgemeend schrijven.
Liefs . . . moet aan gang schieten.
Bomi
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
-
gustilpe - Lid geworden op: 04 okt 2007, 20:52
- Locatie: vlaams brabant
bomi en bo'ke, BEDANKT!
voor jullie een stukje lente!
Gisterenavond op het journaal laat en vandaag in de krant:
TENOREN TEKORT!
Bij heel wat zangkoren in Vlaanderen dreigt de meerstemmigheid van de gezangen verloren te gaan. Weinig mannen voelen zich immers geroepen om in een koor te gaan zingen. Daardoor is er een tekort aan tenoren.
Voor de Vlaamse zangkoren is het probleem groot. De meeste composities zijn gemaakt voor de vier klassieke stemmen (bas, alt, sopraan, tenor) en zonder een tenor klinken de gezangen ook helemaal anders.
Kenners spreken van een zangcultuur waarin minder mannen zingen en ook minder mannen hoge tonen aankunnen. "Als die zangcultuur wijzigt, hebben we binnen 10 tot 15 jaar meer mensen die zingen", luidt het.
Vooralsnog zijn wij bij de gelukkigen, we zijn een koor van rond de twintig waarvan vijf goeie tenoren, ideaal dus.
Er mogen er natuurlijk nog altijd bijkomen, iedereen is welkom om het koor aan te vullen maar voor het ogenblik meer nood aan bassen.
gustilpe
voor jullie een stukje lente!
Gisterenavond op het journaal laat en vandaag in de krant:
TENOREN TEKORT!
Bij heel wat zangkoren in Vlaanderen dreigt de meerstemmigheid van de gezangen verloren te gaan. Weinig mannen voelen zich immers geroepen om in een koor te gaan zingen. Daardoor is er een tekort aan tenoren.
Voor de Vlaamse zangkoren is het probleem groot. De meeste composities zijn gemaakt voor de vier klassieke stemmen (bas, alt, sopraan, tenor) en zonder een tenor klinken de gezangen ook helemaal anders.
Kenners spreken van een zangcultuur waarin minder mannen zingen en ook minder mannen hoge tonen aankunnen. "Als die zangcultuur wijzigt, hebben we binnen 10 tot 15 jaar meer mensen die zingen", luidt het.
Vooralsnog zijn wij bij de gelukkigen, we zijn een koor van rond de twintig waarvan vijf goeie tenoren, ideaal dus.
Er mogen er natuurlijk nog altijd bijkomen, iedereen is welkom om het koor aan te vullen maar voor het ogenblik meer nood aan bassen.
gustilpe
vriendschap is het kostbaarste geschenk!
-
gustilpe - Lid geworden op: 04 okt 2007, 20:52
- Locatie: vlaams brabant
Assa, bedankt voor het brengen van de lente, ik ben altijd blij met jouw plaatjes hoor!
Deze namiddag hadden we weer bijeenkomst van de leesgroep, we lazen 'het geheim' van Anna Enquist.
In de leesgroep
lezen allen hetzelfde boek,
bespreken we samen de inhoud,
niets dat ons dan tegenhoudt.
We beluisteren de verschillende interpretaties,
iedereen volgt in volle concentratie.
Er staat nog veel tussen de lijnen,
wat is bijzaak en wat zijn hoofdlijnen?
Welke personages kom je er tegen?
Pro of contra moet je zelf afwegen.
Wat wil de schrijver hier bedoelen?
Dat kan je meestal wel aanvoelen!
Is het autobiografisch of fictie?
Er zomaar naar raden is geen optie.
In welke tijd en plaats speelt het verhaal?
Dat kan wijzen op een duidelijk signaal.
Het blijft een zeer boeiende ervaring
voor mij eigenlijk een openbaring!
Een leesgroep maakt het boek zoveel rijker
en naast ontspanning wordt je ook nog wijzer!
gustilpe
Deze namiddag hadden we weer bijeenkomst van de leesgroep, we lazen 'het geheim' van Anna Enquist.
In de leesgroep
lezen allen hetzelfde boek,
bespreken we samen de inhoud,
niets dat ons dan tegenhoudt.
We beluisteren de verschillende interpretaties,
iedereen volgt in volle concentratie.
Er staat nog veel tussen de lijnen,
wat is bijzaak en wat zijn hoofdlijnen?
Welke personages kom je er tegen?
Pro of contra moet je zelf afwegen.
Wat wil de schrijver hier bedoelen?
Dat kan je meestal wel aanvoelen!
Is het autobiografisch of fictie?
Er zomaar naar raden is geen optie.
In welke tijd en plaats speelt het verhaal?
Dat kan wijzen op een duidelijk signaal.
Het blijft een zeer boeiende ervaring
voor mij eigenlijk een openbaring!
Een leesgroep maakt het boek zoveel rijker
en naast ontspanning wordt je ook nog wijzer!
gustilpe
vriendschap is het kostbaarste geschenk!
bo-
elisa20 - Lid geworden op: 01 nov 2008, 18:10
- Locatie: Prov. Antwerpen
lieve gustilpe,
Na het lezen over deze drie thema's had ik ineens de volgende gedachte: wat een veelzijdigheid, tot ik de volgende mail las van bo'ke:' waar jij allemaal mee bezig zijt' ...
Ik vind hen zo fijn dat je die brief kreeg van Oliver, die doet je zeker deugd!
Onmacht is zo goed verwoord. Wij zijn allen zeer bezorgd over het welzijn van onze kleinkinderen, en soms met een duidelijke reden
Wat fijn, zo'n leesgroep.
veel liefs van elisa20
Na het lezen over deze drie thema's had ik ineens de volgende gedachte: wat een veelzijdigheid, tot ik de volgende mail las van bo'ke:' waar jij allemaal mee bezig zijt' ...
Ik vind hen zo fijn dat je die brief kreeg van Oliver, die doet je zeker deugd!
Onmacht is zo goed verwoord. Wij zijn allen zeer bezorgd over het welzijn van onze kleinkinderen, en soms met een duidelijke reden
Wat fijn, zo'n leesgroep.
veel liefs van elisa20
-
gustilpe - Lid geworden op: 04 okt 2007, 20:52
- Locatie: vlaams brabant
Vandaag, 29 januari: GEDICHTENDAG
De lezers van Het Nieuwsblad kozen het gedicht 'Avondliedeken' van Alice Nahon tot het meest geliefde gedicht.
Op de tweede plaats 'Het schrijverke' van Guido Gezelle, en als derde 'Marc groet 's morgens de dingen' van Paul van Ostaijen.
Samen zijn deze drie goed voor ruim 60 procent van de stemmen. Is van Ostaijen een duidelijke derde, dan werd de strijd tussen Gezelle en Nahon om de eerste plaats met tienden procenten gestreden. Bij afsluiting van de telling, gistermiddag om 16u, bleek Alice Nahon een fractie meer stemmen te hebben gehaald dan de priester-dichter (mijn eigenste fabvoriet).
In totaal werden twintig gedichten voorgelegd. Van klassiek werk van Gezelle, Alice Nahon en Paul van Ostaijen over de verzen van Hugo Claus en Herman De Coninck tot hedendaags dichtwerk van bvb Mark Insingel.
Avondliedeken en Het schrijverke zijn hier op het foorum meermaals verschenen daarom plaats ik hier, Marc groet 's morgens de dingen'
dag ventje met de fiets op de vaas met de bloem
ploem ploem
dag stoel naast de tafel
dag brood op de tafel
dag visserke-vis met de pijp
en
dag visserke-vis met de pet
pet en pijp
van het visserke-vis
goeiendag
Daa-ag vis
dag lieve vis
dag klein visselijn mijn
Paul van Ostaijen (1896-1928) was een kleurrijk figuur. als jongeman stond hij in Antwerpen bekend om zijn modieuze ourfits. Zijn flamingantisme kwam hem op drie maanden cel te staan toen hij de Franstalige kardinaal Mercier uitfloot. Na de Eerste wereldoorlog moest hij naar Berlijn vluchten, waar hij in kringen van dadaïsten en expressionisten terechtkwam. In 1921 keerde hij terug naar België. In 1925 werd hij galeriehouder in Brussel. Niet voor lang, want hij kreeg tuberculose, de ziekte die hem fataal werd. In 1916 debuteerde van Ostaijen als dichter met Music Hall. Hij omschreef zijn stijl als ritmische typografie, doelend op zijn pogingen om de vormgeving van een gedicht te laten inspelen op de inhoud. Van Ostaijen wordt beschouwd als een van de eerste moderne dichters in Vlaanderen.
Een fijne dag aan iedereen,
gustilpe
De lezers van Het Nieuwsblad kozen het gedicht 'Avondliedeken' van Alice Nahon tot het meest geliefde gedicht.
Op de tweede plaats 'Het schrijverke' van Guido Gezelle, en als derde 'Marc groet 's morgens de dingen' van Paul van Ostaijen.
Samen zijn deze drie goed voor ruim 60 procent van de stemmen. Is van Ostaijen een duidelijke derde, dan werd de strijd tussen Gezelle en Nahon om de eerste plaats met tienden procenten gestreden. Bij afsluiting van de telling, gistermiddag om 16u, bleek Alice Nahon een fractie meer stemmen te hebben gehaald dan de priester-dichter (mijn eigenste fabvoriet).
In totaal werden twintig gedichten voorgelegd. Van klassiek werk van Gezelle, Alice Nahon en Paul van Ostaijen over de verzen van Hugo Claus en Herman De Coninck tot hedendaags dichtwerk van bvb Mark Insingel.
Avondliedeken en Het schrijverke zijn hier op het foorum meermaals verschenen daarom plaats ik hier, Marc groet 's morgens de dingen'
dag ventje met de fiets op de vaas met de bloem
ploem ploem
dag stoel naast de tafel
dag brood op de tafel
dag visserke-vis met de pijp
en
dag visserke-vis met de pet
pet en pijp
van het visserke-vis
goeiendag
Daa-ag vis
dag lieve vis
dag klein visselijn mijn
Paul van Ostaijen (1896-1928) was een kleurrijk figuur. als jongeman stond hij in Antwerpen bekend om zijn modieuze ourfits. Zijn flamingantisme kwam hem op drie maanden cel te staan toen hij de Franstalige kardinaal Mercier uitfloot. Na de Eerste wereldoorlog moest hij naar Berlijn vluchten, waar hij in kringen van dadaïsten en expressionisten terechtkwam. In 1921 keerde hij terug naar België. In 1925 werd hij galeriehouder in Brussel. Niet voor lang, want hij kreeg tuberculose, de ziekte die hem fataal werd. In 1916 debuteerde van Ostaijen als dichter met Music Hall. Hij omschreef zijn stijl als ritmische typografie, doelend op zijn pogingen om de vormgeving van een gedicht te laten inspelen op de inhoud. Van Ostaijen wordt beschouwd als een van de eerste moderne dichters in Vlaanderen.
Een fijne dag aan iedereen,
gustilpe
vriendschap is het kostbaarste geschenk!
-
gustilpe - Lid geworden op: 04 okt 2007, 20:52
- Locatie: vlaams brabant
En toch kan ik het niet laten om de eerste twee gedichten ook te plaatsen:
Het schrijverke illustreert perfect het uitzonderlijke talent van Guido Gezelle (1830-1899) als dichter. de man blinkt immers uit door zijn natuurgedichten waarin hij bijzonder beeldend gebruik maakt van de taal. "Het schrijverke" is een watertor die al gekke bochten makend over het wateroppervlak heen en weer schiet. Priester Geselle was ook vertaler, taalkundige en leraar aan de humaniora. Hij zette zich in voor de herwaardering van de vlaamse volkstaal en ging op zoek naar een authentieke poëzie. vanuit dat streven verschenen vanaf 1858 verschillende bundels, waaronder Kerkhofbloemen en Vlaemsche dichtoefeningen, waarmee hij een grote bijdrage levert aan de ontwikkeling van de Nederlandstalige poëzie.
HET SCHRIJVERKE
O krinklende winklende waterding
met 't zwarte kabotseken aan,
wat zien ik toch geren uw kopke flink
al schrijven op 't waterke gaan!
Gij leeft en gij roert en gij loopt zo snel,
al zie'k u noch arrem noch been;
gij wendt en gij weet uwen weg zo wel,
al zie'k u geen ooge, geen één.
Wat waart, of wat zijt, of wat zult gij zijn?
Verklaar het en zeg het mij, toe!
Wat zijt gij toch, blinkende knopke fijn,
dat nimmer van schrijven zijt moe?
Gij loopt over 't spiegelend water klaar,
en 't water niet meer en verroert,
dan of het een gladdige windtje waar,
dat stille over 't waterke voert,
o Schrijverkes, schrijverkes, zegt mij dan,-
met twintigen zijt gij en meer,
en is er geen een die 't mij zeggen kan:-
Wat schrijft en wat schrijft gij zo zeer?
Gij schrijft, en 't en staat in het water niet,
gij schrijft, en 't is uit en 't is weg;
geen christen en weet er wat dat bediedt:
och, schrijverke, zeg het mij, zeg!
Zijn 't visselkes daar ge van schrijven moet?
Zijn 't kruidekes daar ge van schrijft?
zijn ' keikes of bladtjes of blomkes zoet,
of 't water, waarop dat ge drijft?
Zijn 't vogelkes, kwietlende klachtgepiep,
of is 'et het blauwe gewelf,
dat onder en obeven u blinkt, zoo diep,
of is het u, schrijverken zelf?
En 't krinklende winklende waterding,
met 't zwarte kapoteken aan,
het stelde en het rechtte zijn oorkes flink,
en 't bleef daar een stondeke staan;
"Wij schrijven, " zoo sprak het, "al krinklen af
het gene onze Meester, weleer,
ons makend en leerend, te schrijven gaf,
één lesse, niet min nochte meer;
wij schrijven, en kunt gij die lesse toch
niet lezen, en zijt gij zo bot?
Wij schrijven, herschrijven en schrijven nog,
den heiligen Name van God!"
Guide Gezelle
Meermaals bleef ik in mijn kindertijd bewonderend kijken vanop een van de bruggen over de Leie in Kortrijk naar de schrijverkes. Waarschijnlijk schreef Gezelle dat gedicht toen hij in Kortrijk onderpastoor was. Dichtbij de Onze-Lieve-Vrouw parochie liggen namelijk twee bruggen over de Leie.
Alice Nahon (1896-1933) was 18 toen ze in het antwerpse Suivenbergziekenhuis als leerling-verpleegster aan de slag ging. Zelf verbleef ze regelmatig in sanatoria en was ze vaak depressief. Haar gedichten, zoals in de bundels Vondelingskens (1920), kwamen dan ook voort uit een diepe melancholie. Nahon werd vaak gehekeld als 'te zoeterig'. Met haar bundel 'Schaduw' uit 1928 probeert ze van dat tuttige imago af te komen. Een imago dat volgens sommigen trouwens niet klopt: ze zou een liederlijk liefdesleven hebben geleid en heftige relaties met verschillende mannen hebben gehad. Van de drie Avondliedekens is het derde veruit het bekendste en populairste gebleven. Het is een van de meest gegoogelde versregels op het internet.
't Is goed in 't eigen hart te kijken
Nog even voor het slapen gaan
Of ik van dageraad tot avond
Geen enkel hart heb zeer gedaan;
Of ik geen ogen heb doen schreien,
Geen weemoed op een wezen lei;
Of ik aan liefdeloze mensen
Een woordeke van liefde zei.
En vind ik in het huis mijns herten,
Dat ik een droefenis genas,
Dat ik mijn armen heb gewonden
Rondom een hoofd dat eenzaam was,
Dan voel ik, op mijn jonge lippen,
Die goedheid lijk een avond-zoen.
't is goed in 't eigen hert te kijken
En zo z'n ogen toe te doen.
Alice Nahon
Het schrijverke illustreert perfect het uitzonderlijke talent van Guido Gezelle (1830-1899) als dichter. de man blinkt immers uit door zijn natuurgedichten waarin hij bijzonder beeldend gebruik maakt van de taal. "Het schrijverke" is een watertor die al gekke bochten makend over het wateroppervlak heen en weer schiet. Priester Geselle was ook vertaler, taalkundige en leraar aan de humaniora. Hij zette zich in voor de herwaardering van de vlaamse volkstaal en ging op zoek naar een authentieke poëzie. vanuit dat streven verschenen vanaf 1858 verschillende bundels, waaronder Kerkhofbloemen en Vlaemsche dichtoefeningen, waarmee hij een grote bijdrage levert aan de ontwikkeling van de Nederlandstalige poëzie.
HET SCHRIJVERKE
O krinklende winklende waterding
met 't zwarte kabotseken aan,
wat zien ik toch geren uw kopke flink
al schrijven op 't waterke gaan!
Gij leeft en gij roert en gij loopt zo snel,
al zie'k u noch arrem noch been;
gij wendt en gij weet uwen weg zo wel,
al zie'k u geen ooge, geen één.
Wat waart, of wat zijt, of wat zult gij zijn?
Verklaar het en zeg het mij, toe!
Wat zijt gij toch, blinkende knopke fijn,
dat nimmer van schrijven zijt moe?
Gij loopt over 't spiegelend water klaar,
en 't water niet meer en verroert,
dan of het een gladdige windtje waar,
dat stille over 't waterke voert,
o Schrijverkes, schrijverkes, zegt mij dan,-
met twintigen zijt gij en meer,
en is er geen een die 't mij zeggen kan:-
Wat schrijft en wat schrijft gij zo zeer?
Gij schrijft, en 't en staat in het water niet,
gij schrijft, en 't is uit en 't is weg;
geen christen en weet er wat dat bediedt:
och, schrijverke, zeg het mij, zeg!
Zijn 't visselkes daar ge van schrijven moet?
Zijn 't kruidekes daar ge van schrijft?
zijn ' keikes of bladtjes of blomkes zoet,
of 't water, waarop dat ge drijft?
Zijn 't vogelkes, kwietlende klachtgepiep,
of is 'et het blauwe gewelf,
dat onder en obeven u blinkt, zoo diep,
of is het u, schrijverken zelf?
En 't krinklende winklende waterding,
met 't zwarte kapoteken aan,
het stelde en het rechtte zijn oorkes flink,
en 't bleef daar een stondeke staan;
"Wij schrijven, " zoo sprak het, "al krinklen af
het gene onze Meester, weleer,
ons makend en leerend, te schrijven gaf,
één lesse, niet min nochte meer;
wij schrijven, en kunt gij die lesse toch
niet lezen, en zijt gij zo bot?
Wij schrijven, herschrijven en schrijven nog,
den heiligen Name van God!"
Guide Gezelle
Meermaals bleef ik in mijn kindertijd bewonderend kijken vanop een van de bruggen over de Leie in Kortrijk naar de schrijverkes. Waarschijnlijk schreef Gezelle dat gedicht toen hij in Kortrijk onderpastoor was. Dichtbij de Onze-Lieve-Vrouw parochie liggen namelijk twee bruggen over de Leie.
Alice Nahon (1896-1933) was 18 toen ze in het antwerpse Suivenbergziekenhuis als leerling-verpleegster aan de slag ging. Zelf verbleef ze regelmatig in sanatoria en was ze vaak depressief. Haar gedichten, zoals in de bundels Vondelingskens (1920), kwamen dan ook voort uit een diepe melancholie. Nahon werd vaak gehekeld als 'te zoeterig'. Met haar bundel 'Schaduw' uit 1928 probeert ze van dat tuttige imago af te komen. Een imago dat volgens sommigen trouwens niet klopt: ze zou een liederlijk liefdesleven hebben geleid en heftige relaties met verschillende mannen hebben gehad. Van de drie Avondliedekens is het derde veruit het bekendste en populairste gebleven. Het is een van de meest gegoogelde versregels op het internet.
't Is goed in 't eigen hart te kijken
Nog even voor het slapen gaan
Of ik van dageraad tot avond
Geen enkel hart heb zeer gedaan;
Of ik geen ogen heb doen schreien,
Geen weemoed op een wezen lei;
Of ik aan liefdeloze mensen
Een woordeke van liefde zei.
En vind ik in het huis mijns herten,
Dat ik een droefenis genas,
Dat ik mijn armen heb gewonden
Rondom een hoofd dat eenzaam was,
Dan voel ik, op mijn jonge lippen,
Die goedheid lijk een avond-zoen.
't is goed in 't eigen hert te kijken
En zo z'n ogen toe te doen.
Alice Nahon
vriendschap is het kostbaarste geschenk!
