Beste zandman,
Toegegeven. Die gevleugelde schrijver doet het op een aparte, originele manier. Bij het schrijven van zijn poëzie, schijnt hij ook nog na te denken ook! Je moet het maar doen, zeg ik! Maar! Het lezen ervan verloopt niet altijd even vloeiend. Die dichtende, toetsentrommelaar, verplicht ons zelfs,na het lezen van zijn kunstwerken, de nodige pauzes in te lassen om onze hersens,
of wat er moet voor doorgaan, weer op een normale manier te laten functioneren.
Prachtige “vindsels” die uit zijn, méér dan waarschijnlijk goed getrainde linker of rechterkwabben van zijn grijze massa ontspruiten, liggen daar mogelijk opeengehoopt in de vier hersenventrikels, die dienst doen als wachtkamer voor woordenspelingen. Het zou mij niet verwonderen, dat hij zelf over acht van die wachtkamers beschikt.
Die man schrijft boeken, dat voel je zo aan je kleine teen! Wij, als gewone kolderaars denken niet altijd aan die verfijningen van de taal. Alhoewel wij ons beste beentje voorzetten. Wij schrijven,zonder scrupules wat ons hart ons ingeeft in de hoop, dat ons trouw publiek,
dat ons stilaan aan het verlaten is, ons vergeeft, dat wij links of rechts al eens een komma laten zweven op het verkeerde moment, op de verkeerde plaats, of zoals MC het zo goed kan zeggen, “
wij maken onze fouten vrijwillig zodat men ons kan verbeteren!”
En toch, beste zandman, ik lees toch nog ietsje liever onze gewone, zij het soms onrealistische, uit de duim gezogen en gedurfde tekstjes. Dit doet natuurlijk geen afbreuk aan de kwaliteiten, de taalspitsvondigheden van de in massa geroemde literaire kunstwerken van onze “gevogelde”. De man die ons, zij het maar sporadisch
“een klop van de letterkundige hamer geeft. Dat wij, als gewone stervelingen daar soms depressief van worden en dat het gevaar niet ondenkbaar is, dat we onze linker - en rechterwijsvinger wel eens zouden kunnen afhakken,daar wordt niet aan gedacht! Ziezo, Lampo kan aan deze laatste zin, een puntje zuigen!
Ik betrap er mij nu zelfs op, dat ik mijn stijl ook al aan het aanpassen ben. Maar, dit zal dan maar éénmalig zijn want, tegen iemand van “buiten categorie” moet ik, neen! durf ik niets beginnen! Moet ik nu beginnen plakken en knippen, zoals Hermano mij ooit vroeg of ik dat deed? Ik heb er veel goesting voor, dat wel! Maar, bij nader toezien, zal ik dat maar zo laten en er mij geen snars van aantrekken dat er af en toe onder mijn tekst de vermelding verschijnt,
“voor de tiende keer aangepast door Ed op één en dezelfde datum” kwestie van er mijn foutjes uit te halen, woordjes te verbeteren en soms, rood te worden van schaamte!
Om ons uit de depressieve toestand te halen vraag ik hierbij officieel aan Piep-pauw om bij zijn eerstvolgende posting eens een kanjer van een “dt”-fout te maken. Beter nog, zet ze in het rood, zodat wij er niet naast kunnen kijken! Het kan onze geestelijke gezondheid alleen maar ten goede komen! Als dank, mag hij dan, misschien, ook nog aansluiten bij de kolderaars op voorwaarde nochtans, dat hij ons het merk van zijn porto verraad want bij het lezen van zijn poëzie kan het bijna niet anders, of er zit een muze in die Godendrank!
