-
-
Een streepje licht.
Een streepje licht schijnt onder de brede kier van de tussendeur door. Het donker in de kamer ernaast wordt daardoor een beetje verbroken. Deze dagen mogen nog zo feestelijk verlicht zijn met ontelbare lichtjes, het donker zit binnen in je, het donkere gevoel geraak je nooit echt kwijt ook al branden er zoveel lichtjes. Het donkere overheerst diep in je wezen, je manier van beleven, je manier van zijn.
Een streepje licht dat door een niet volledig gesloten gordijn priemt verwarmt je hart, onbewust helpt het je de donkerte buiten te overleven. Zonder dat vonkje warmte zou je hart zo koud zijn. Je gevoelens en gedachten zouden als een kluwen in de knoop raken. Alleen dat lichtpuntje geeft je een stimulans om alles te ontwarren te ontrafelen. Het helpt je alles weer te zien in zijn juiste context, ’n onderscheid maken tussen goed en kwaad.
Een streepje licht, een smal randje tussen twee wolken, genoeg om ’n stroom van energie los te weken, eerst minnetjes, steeds méér en méér. Je inwendige lichtje geeft je ook geestelijk de nodige energie, stelt je in staat die warmte te delen met je familie, vrienden en mensen die het nodig hebben. Delen niet alleen met woorden ook met daden. Een paar woorden van vriendschap op de juiste plaats en op de juiste manier verwoord kunnen wonderen doen. Een uitgestoken hand is zo weinig maar betekent zo veel.
Een streepje licht van één fonkelend sterretje dat hoog aan de donkere hemel staat, doet in je binnenste het verlangen groeien naar het einde van de donkere dagen, naar méér licht. Ook al is juist in deze periode ons de boodschap gebracht van Het Licht, zijn we klaar het te aanvaarden? “ Het Licht scheen in de duisternis en de duisternis nam het niet aan! “ zo staat er geschreven. Blijft nog altijd de hoop dat we het licht laten schijnen in ons hart, onze ziel, ons hele lichaam. Hoop doet leven! Gelijk wij hopen dat de natuur meer licht zal geven en zich positief veranderen is er de hoop dat we in echte vrede, met alle volkeren kunnen leven, elk heeft zó z’n eigen streepje licht, hoeft het alleen maar te volgen.
Een streepje licht, een vlammetje van een kaars, wens ik iedereen die dit leest, laat ons proberen het vlammetje brandend te houden, ieder voor zich en toch allen samen. Daaruit putten we de moed en de energie om verder te doen, elk op zijn of haar eigen manier.
Bomi,
23-12-03
Een tekstje geschreven in 2003, aan ons nu om te vergellijken . . .
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
