De hoge graad van (al of niet tijdelijke) invaliditeit in het motorhoekje, troost me een beetje.
Ik ben dus blijkbaar niet de enige die overal piept en knarst in lijf en leden.
Allemaal snel beterschap gewenst natuurlijk.
Mijn medicijnen werken steeds minder, en er moet dus weer gezocht worden naar eventuele alternatieven. Let 's hope.
Ben 'n maand geleden 60 geworden, en schijnbaar al wat aan 't aftakelen, tenminste, daar leek het vanmorgen toch al 'n beetje op.
Na maanden verplichte rust besloot ik m'n Harley uit zijn stal te halen om hem weg te brengen voor groot onderhoud.
Een hele berg troep aan de kant geschoven, en na flink wat gevloek en gesleur, stond m'n ouwe makker buiten klaar voor de start.
Eerst de banden nog wat bijgepomt, en efkes schudden met de naftbak, yep, zit nog genoeg in.
Kraantje open, contact op, paar keer aan de gas draaien om wat naft in de carburateur de sproeien, en ik druk de startknop in.

Batterij is nog perfect, de startmotor brengt de nodige beweging in het blok, en...... that's it... geen gepruttel, geen geknal, geen puf, helemaal niks.
Ongelooflijk, wat zullen we nu hebben? Zal m'n trouwe makker voor de eerste keer in zijn lange bestaan, weigeren om te starten?
Nog maar is geprobeerd,..... nog maar 's,... nog maar 's. Verdomme, hoe is da nu mogelijk?
Ik vervang de bougie's door een paar reserve's, vonk word getest en is prima, en controleer naftaanvoer.
Nog maar 's proberen..... de startmoter doet wat ie moet doen, er draait mee wat moet draaien, maar verder..... niks, zelfs geen klein plofke.
Miljaarde, tis toch nie waar he? wat nu?
Tussen m'n gevloek toch effe nadenken, kraantje staat open, er is naft, er stroom, er is genoeg naft voor 'n complete dagrit in die carburateur gespoten, de choke staat o.... shit!
Ik buig me langszij, trek de choke uit, druk op startknop, en plots is de hele buurt opgeschrikt door luid gebulder van mijn Harley.
Ik voelde me even behoorlijk stom.

Iedereen heeft recht op zijn eigen afwijking..