een zee van emoties komen bij me los
bij het lezen van de laatste berichten op deze topic,
een harteklop meer in jullie gezin,
maar terzelfder tijd
de prangende vraag
"kan mijn pa beter worden?"
Ik bracht je weg
in de ochtendspits,
alle hoop gericht
op een tweede opinie
in een universitaire kliniek.
Zwijgend naast elkaar
spint ieder
z'n eigen verhaal.
Auto's racen voorbij,
achter ons,
maakt eentje zich "dik".
Hij heeft gebrek aan tijd,
wil over de aanschuivende rij,
gebrek aan tijd,
hij moet dringend ergens zijn,
gebrek aan tijd,
ooit ook aan
"levenstijd".
zeg niet het glas is halfleeg, zeg het is nog halfvol.
Kijk me niet
zo onderzoekend aan...
Heb ik woorden
op mijn voorhoofd staan...
Lees je het
in mijn blik,
wanhoop, onzekerheid
en schrik.
Neen,
ik vroeg het hem nog niet,
hoorde niets
van de specialist.
We wachten nog
op zijn "verdict".
Ben niet zo gretig
om het met zekerheid
te weten,
want van binnen
woekert al
het besef van
realiteit.
zeg niet het glas is halfleeg, zeg het is nog halfvol.
Ik las jou laatste gedichten over jouw vader.
Je leeft ussen twee werelden,
de wereld van het aftakelen en
'nieuw leven'
begin en einde van ons mens-zijn verhaal!
Ik wens jouw sterkte om jouw vader te steunen
en dat je tevens veel genot mag beleven aan
jouw kleinkindje Nelle.
Twee zo'n tegenstrijdige gevoelens,
niet gemakkelijk!
toch een lentegroet al is het weer ook
niet echt van de partij,
De levenstroom
zoekt een weg
langs klippen
ravijnen en dalen,
volgt zijn eigen bedding
en kanalen.
Stroomopwaarts varen
in immens grote baren
geen mens
kan daarin slagen.
Soms droogt de bron op
waar hij ontspringt,
de dood van een kind.
Bij anderen vloeit hij
langs bloeiende tuinen
met hier en daar
een doornenhaag.
Oevers van woestijnen
het lot
van alleen over te blijven,
eenzaamheid.
Sommigen verdwalen,
ontbering, ziekte,
honger en dorst.
Ze snakken naar
het "levende water"
schreiend bittere tranen.
De levenstroom
laat niemand los,
wat hij voor ons
in "petto" heeft,
dat is ons lot.
Laatst gewijzigd door hilde m op 26 mar 2009, 07:20, 1 keer totaal gewijzigd.
zeg niet het glas is halfleeg, zeg het is nog halfvol.
...De levensstroom
laat niemand los,
wat hij voor ons
"in petto" heeft,
dat is ons lot.
Lieve Hilde,
Verdriet, angst en twijfel kennen we
allemaal, en het is heel goed om die
emoties en gevoelens te kunnen en
durven uiten ! Schrijven was altijd,
voor mij, de beste manier... voor jou
ook denk ik,want je hebt het hier
bewezen met je pakkend gedicht vol
eenvoud, kracht en gevoel !
Moed houden, lieve vriendin, je bent
nooit alleen !
Lieve groetjes in hoop en vriendschap
van Alter en Rankje.
Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
