Gedichten-allerlei"van de hak op de tak"-hondjes-

Libellen

Libellen
zetten altijd
grote ogen op.

Ze zien werkelijk alles
en ze knijpen nooit
een oogje dicht.



Als je 's morgens ontwaakt,

met de zonnestralen in je ogen.

Denk je, ik ben opnieuw herboren.

Het is zalig, het is fijn,

als je s' morgens vroeg in de natuur kan zijn.

Het smal paadje

ligt er dromerig,

eenzaam en verlaten.

De zon weerkaatst in het water.

De oevers omzoomd

met struiken.

Aan de overkant

dicht beboste heuvels.

Een pracht, de vrede, die stilte.

Genieten als ik de libellen zie dansen

boven het water.

Voel me innig verbonden met de natuur.

Ik voel begrip en rust als ik

mijn eenzaam plekje

opzoek aan de waterkant.

Onze kat
lag op het asfalt
helemaal plat.

Domme kat,
Wist je wel,
dat het zomaar
niet kon!

Spelen met je leven,
Zie je nou,
wat er van komt,
Als je zonder kijken,
de weg over stormt.

Arme kat,
het is toch wat!
Nat en koud,
die plat lgt op
het asfalt.

Liefde....

Fladdert hoog in de lucht,
Zwevend van geluk,
kriebels in de buik.
Adrenaline jaagt,
door mijn bloed.

Houden van....
Als een kaars,
die nooit opbrandt..
Een vlam die eeuwig
hoog oplaait.
Een vlam die nooit dooft.

Liefde is...
voor elkander zijn gemaakt,
alles voor elkaar doen,
kost wat kost,
altijd samen zijn
hoe dan ook,
....voor altijd.

"JIJ en IK"

WIE GEEFT VANDAAG EEN KNUFFELTJE AAN MIJN VENTJE. HIJ IS ER 70 GEWORDEN......

Wandel traag in de natuur en bedachtzaam,
hou even halt, zet je even
in de kant en leg je rugzak af,
maak het rustig, adem even diep....

Kijk, hoe de merel een aardworm verrast.
Hoor het gekwaak van de eend en haar woerd.
Voel, hoe het briesje je voorghoofd verfrist,
Snuif, de geurige lucht op van de linde.

Bijt in je broodje, in een appel of peer.
Vul nu terug je rugzak,
boordevol tijd,
en...draag die naar de buren.

De noord-westerwind scheert
schurend over de Gentbrugse meersen.
zweept striemend en snerpend,
vergrijpt zich aan de wandelaar,
die hem van op de tragel tart.

Op zijn driften drijven de wolken,
witte, grijze, zwarte vechtevaren,
in azuurblauwe hoogten.
't Gevogelte schuilt gedoken,
beneden in de dijkrietpluimen.

Ontwijkt node de nadering
van waanwijze wandelaars.
De pollen in het grasland,
liggen lamgeslagen
rondom hun bobbels.

Grauw versteend,
staat de merrie,
naar de wind
met haar zware kont
gekeerd.

Met grote sprekende ogen:
"heb geduld nijdige wind",
die heeft zo zijn buien en kuren,
maar die noord-westerwind,
die blijft niet te lang meer duren.

Nostalgie

Gentbrugge, "O," Gentbrugge,
Zoete herinnering aan mijn jeugd.
Waar is uw landelijke schoonheid gebleven.
Waar uw kastelen, bron van zoveel vreugd.
Ik zou wel kunnen wenen,
bij het zien van zoveel stenen,
die het groen hebben verdreven,
van d'oude hovingen, wegels, velden en dreven.
Maar hoe ook staal en steen mogen verdrijven,
bomen, weiden, grachten, meer en meer,
voor altijd zal d'herinnering blijven,
VAN HET HEERLIJKE GENTBRUGGE van weleer...

Paardebloem is haar naam,
wel bekend en heeft faam.
Ze bezaait mijn mooi groen tapijt,
tot ongeloof en spijt.

Ik trek haar uit,
met een hevige ruk,
maar ze houdt stand door af te breken
Ik hou het voor bekeken.

Mijn hersenen werken snel,
hoe kom ik nu af van die del?
Ik stuif erop af met mijn spade,
haar tweelingzus slaat me gade.

Ze bekoort mijn hart,
want ze is zo mooi geel,
haar bladeren formeel,
zodat ik haar onaangeroerd laat.

Elke bloem is mooi.
Het is eigenlijk wij, die van de ene
een mooie bloem maken en van de
andere een onkruid.

ninjavincent,


af en toe wandelen we in Gentbrugge

grtj. bo

Ochtend in de Gentbruse meersen
Het ligt te slapen aan de Schelde:
terwijl de mist over de meersen
als adem in 't bedauwde gras lijkt weg te zakken.



En een rivieraak glijdt voorbij
de tijd, gefluister dat tegen de oevers klotst
waar het gemijmer over vroeger
met een stil hunkeren naar een nieuwe toekomst botst.



Wandelaars op de dijk
Wandelaars op de dijk
tussen meersen en rivier.



Het resterend allenstaand huis,
laag achter zijn boomgaard
oud vergeten fruit en schapen,
gewoontegeblaf van honden
starend naar
wandelaars op de dijk.



Een traag klapwiekende reiger,
lijnrecht door ’t echoloze grijs,
wordt streepje, stip en boort een punt
hoog, boven het oude verhaal
tussen Gentbruse meersen en rivier.



Ik pluk, wil plukken,
een bloem
en ook dat drogen
tussen al die blaadjes
net zoals al die andere,
maar vergeten mag ik
de Gentbruse meersen niet.



Ik geef, wil geven,
een bloem aan jou,
gedroogd
tussen al die blaadjes
maar niet zoals al die andere,
eentje om niet te vergeten.
Een Gentbrugs vergeet-mij-nietje.

Wie had dat verawcht.
Na 6 jaar te hebben gewacht...
Na zoveel regen en zonneschijn
Vinden ze het nu fijn.
Om u te zeggen,
Dat ze niet meer in blijde verwachting zijn.

Hun winkeltje is er nu eindelijk.
Kom dus maar allemaal langs,
Zonder vrees,
U bent allemaal welkom.
In hun winkeltje zonder vlees,

Maar wel met kaas,
Daar zijn zij nu de baas.
Ze zullen u ook altijd helpen,
Vragen staat vrij,
Zoals het hoort op een geitenboerderij!!!!!

Proficiat Sielke

In de "Scheldemeersen"

De zwanendrift
is uit elkaar gedreven,
per tweeën,
grondelen nu
de witte lange
halzen,
wijken niet vaneen,
wieken samen
op twee-meterbrede vleugelslagen.
Een nieuwe kroost,
is nog even af,
maar toch,
er is al nieuw geluid.

Als twee honden vechten voor een been,

heeft er meestal één de schuld

maar wie dan het meest?


Twee zielen, toch één geheel

Twee honden die vechten om één been

Ze mogen er zachtjes in bijten

Als ze het niet in stukken rijten


Ik heb ze beiden even graag

Eén, Zina, met lieve zachte gedachten

Die uitblinkt in het verwachten


Een ander Ninja, stouter, eerder zwoel

Streeft soms naar ondeugend doel...

Maar mijn lievelings "boeboe"