Oei, rapke, ik kan het mij zo een beetje voorstellen.
Wij hebben ook zonen, twee (en twee dochters) (maar als neefje weet je dat natuurlijk wel
Zoon 1 is altijd een verwoede fietser geweest.
Toen hij 21 was had hij plannen gemaakt om alleen met de fiets, door Duitsland, Zwitserland, Italië en via Oostenrijk en Duitsland terug naar huis te fietsen. Zo gezegd zo gedaan. In organiseren is hij altijd goed geweest. (
den aard naar zijn moeke)
De afspraak was wel dat wij wisten waar hij zou logeren (jeugdherbergen), zodat wij als het nodig was kontakt met hem konden opnemen. Een beetje tegen zijn zin, maar toch met het nodige begrip van een jong-volwassene, kregen wij de nodige plannen en adressen.
Het was er hem vooral om te doen zoveel mogelijk cols te doen, want fietsen in de bergen was zijn ding.
Op 14 augustus zou hij 21 worden, dus wij telefoneren naar de jeugdherberg om hem geluk te wensen. Hij is daar niet toegekomen ook al had hij er gereserveerd. En ze hadden niets van hem gehoord.
De volgende halte lag een heel eind verder, dus daar kon hij nog niet zijn. Ge kunt denken dat wij ook in angst zaten. GSM was toen nog niet uitgevonden.
's Anderdaags 15 augustus wordt hier moederdag gevierd.
De telefoon gaat, ja het is zoonlief, die belt om mij een gelukkige moederdag te wensen. Heel lief natuurlijk en zich van geen kwaad bewust. Toen ik hem vertelde over onze ongerustheid ivm de dag voordien, werd hij zich plots bewust dat hij de dag voordien "Geburtstag" had. Rats vergeten. En hij was zo goed gevorderd op zijn weg, dat hij die jeugdherberg maar overgeslagen had.
Kleine kinderen, kleine zorgen,
grote kinderen, enfin ge weet het wel.
Rapke, daarom kan ik begrijpen hoe je toen in angst hebt gezeten.
Lieve groet,
tanteke

Onder uw bescherming, o Moeder van God en ook onze moeder.