't is moeilijk om hier voorbij te gaan,
zonder een handtekening te plaatsen!
mijn schrijfsels zijn zo gewoon,
daar ben ik mij van bewust
en al is het misschien geen poëzie,
toch schildert het leven.
drie gezonde kleinkinderen,
bruisend van leven,
spitsvondig, creatief,
heel de dag door aan het spel.
ik vraag mij af, als ik hen zo bezig zie en hoor,
heb ik ook zoveel gespeeld
toen ik hun leeftijd had?
Zes jaar, de oorlog pas voorbij,
de ene kinderziekte na de andere.
met de rode koorts belandde ik zes weken
in een vreselijk kinderziekenhuis,
zes weken in quarantaine,
twee keer per week, één uurtje bezoek,
achter glas.
Negen jaar, sinds een jaartje op pensionaat,
voor mijn gezondheid, astma,
Het kwam mijn gezondheid ten goede,
maar wat miste ik mijn thuis,
slechts één weekend per maand naar huis.
Veertien jaar, hoera ik was weer thuis,
maar tevens eindigde mijn schoolse opleiding.
Als oudste hielp ik mijn moeder in het gezin,
maar ook reeds in de winkel.
Mijn vader was drie jaar ernstig ziek.
Als ik nu naar onze drie logé's kijk,
zes, negen en veertien,
is spelen de hoofdbezigheid.
Zolang ze er behoefte aan hebben,
niet teveel TV en niet teveel PC
is het voor mij helemaal OK!
Mooie zondag,
ria

Onder uw bescherming, o Moeder van God en ook onze moeder.