Wellicht hebben andere mensen vele belangrijke dingen gedaan in hun leven.
Ik niet. Mijn intellect was te klein en mijn statisch gedrag te groot.
Daarenboven ben ik ook nog labiel.
Allemaal hinderpalen voor een uit de kluiten gewassen c.v.
Zo heb ik wel veel geknipt en geplakt in mijn leven.
En dan spreek ik niet over mijn kleutercarrière,
die eerder matig was, maar over de jaren die erop volgden.
Schrijvers en dichters werden uit tijdschriften en kranten chirurgisch verwijderd.
Op een hoop gegooid. Meestal. Of ordeloos geklasseerd. In de andere gevallen.
Nooit heb ik echter iets herlezen.
Toen ik noodgedwongen op deze zolder ging wonen,
drong een rigoureus asielbeleid voor achtergebleven knipsels zich op.
En diende ik eerst mijn verzamelde auteurs te emigreren.
Zo werden ze 'des sans papiers'. En mijn zolder: 'un grenier sans papier.'
Ik schrijf dit omdat ik zopas een artikel las in DSL van de hand van P.F.Thomèse.
Mijn vingers zochten reeds naar een gewillige schaar.
Doch ik kon deze aangeboren aandrang lamleggen,
weliswaar met een aarzelende kordaatheid.
De mij hier toegemeten ruimte laat me immers niet toe
al mijn afwijkende driften te botvieren.
Met één onwettelijke, ben ik al dik tevreden.
In de kleuterklas
mochten we niet knippen
denk ik
wegens te gevaarlijk
We prikten
met de priknaald
de gaatjes niet te ver van mekaar
want anders kon men de geprikte figuur beschadigen bij het uitscheuren.
Wat later
in mijn pubertijd knipte ik de krantenverslagen van mijn favoriete voetbalploeg uit. Plakboeken vol. Beringen F.C. in wel en wee.
Vergane glorie. Samen met de mijn sloot ook de voetbalploeg de boeken.
Met de laatste kolen zijn ook mijn plakboeken in rook vergaan.
Nog later knipte ik de kleine geschiedenis van mijn dorp uit. Gouden bruiloften, verenigingsleven, etc. Ik was op de heemkundige toer.
Maar men zoekt naar variatie. De plakboeken heb ik van de hand gedaan.
Ik mis één knipseltje.
Ooit stuurde ik als kind een gedichtje op naar Sneppeke. Een gratis bijlage van "Het Belang van Limburg", zoals ook "Het Volk" een bijlage had, Het Kapoentje. Ik begreep wel dat niet alle gedichtjes werden geplaatst en was ook niet in blijde verwachting. Maar die woensdag...met de titel van het gedicht in koeien van letters...was ik trots. Ook mijn moeder die de krant aan elke bezoeker toonde.
Ik knipte mijn werkje uit. Hoe lang ik het bewaarde weet ik niet.
Maar graag zou ik het eens herlezen...
De titel was "De Werkman"
En het ging over mijn vader.
Het verleden was weer even dichterbij.
mvg
Robbe
walk on with hope in your heart
And you'll never walk alone...
Het is een bijzonder weekend. Niet omdat het regent.
Tien zomers terug was het bloedheet.
Zoals elke zondagochtend stapte ik naar de bakker.
En ook naar de 'delicatessenwinkel'. Kwestie van wat bij de 'pistolekes'.
Dat ritueel werd stilaan volwassen. Om niet te zeggen oud.
Zo'n twintig jaar toch al. Er kan veel veranderen.
Bakker dicht. Ook het winkeltje voor kaas en ander lekkers.
Nog andere lieten de rolluiken naar beneden.
Ze zat voor mij aan tafel. En het smaakte haar. Zoals meestal.
Het was haar favoriete ontbijt.
Ik had minder honger. En wist niet goed hoe beginnen.
Aan wat ik ging zeggen.
'Ik heb je iets heel ergs te vertellen. Ik ga weg. Heb alles neergeschreven in een brief. En vertrek nu.'
Ik verliet m'n eigen huis om drie maanden op een studio te gaan wonen.
Zo had zij de gelegenheid om naar haar flat te verhuizen.
Vanuit de auto keek ik nog even naar het huis. Ze wuifde.
Zopas liet ik een omslag uit m'n handen vallen. Er viel een foto uit.
Ze lachte.
Laatst gewijzigd door DkA op 02 aug 2009, 10:33, 1 keer totaal gewijzigd.
Leef je leven
nu eens even
in een andere wereld
van fantasie,
intens genieten
gedachtenloos,
het leven
absorberend
met elke porie
van je huid.
Gun jezelf het
onbekende, het
aards paradijs
luchtspiegelingen
verlangen naar
sensatie, ervaring
voor je geest, je hersens
loom ontspannen
voldaan.
Durf je geest
de vrijheid geven.
Stap uit dat lichaam,
vederlicht zwevend, in ‘t ijle
neerziend naar je eigen ik
onuitspreekbaar
gelukkig, in gedachten.
Bomi,
Met vriendelijke groeten.
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
Leef je leven
nu eens even
in een andere wereld
van fantasie,
Dag Bomi,
Kijk er zijn schrijvers die een rijke fantasie hebben.
Zij kunnen er een gans boek mee vullen.
Helaas, heb ik een gebrek aan verbeelding.
Al wat ik schrijf, moet ik bijgevolg uit het leven putten.
Nu is dat voor mij niet zo moelijk.
Ik ben nogal een labiel jongetje. En dat betert niet met de jaren.
Zo kan ik herfstig mistroostig worden. Ook als er geen mist is.
In volle zomer. Zelfs als de hemel zo blauw is,
als het blauwsel dat moeder vroeger gebruikte om de was te witten.
Zie je, zo'n woordje: 'blauwsel'. Dan slik ik even.
Was het in een netje? Of in een vierkantig wit papieren pakje
met blauwe letters? Ik kan het niet meer zien.
Merk je het nu, ik schrijf alleen het leven. Of een herinnering eraan.
Over enkele jaren bezocht ik het kruiermuseum in Balen. Het leven in een Kempens dorp tijdens het Interbellum. Met een oud kruidenierswinkeltje. Rekken vol jeugdsentiment.
walk on with hope in your heart
And you'll never walk alone...