Ik zag die ene ster
en koos ze uit al die andere sterren
en heb haar met liefde geplukt
heel vroeg
voor dat ze zou verdwijnen
in het opkomende licht.
Ze was mijn ster
een geschenk van god
en reeds meegenomen
voor de eeuwigheid
in mijn zachte droom.
Dacht ik.
Ik heb haar vrijheid terug moeten schenken
en ze is verdwenen
tussen al die andere sterren.
Nu is ze weg, ver weg.
Maar ik voel dat ze ergens daarboven
fonkelt in gelukzaligheid.
Haar licht en warmte
voel ik in mijn hart
terwijl de herinneringen
vervagen en vervormen.
Indien mijn blik jouw ogen zou mogen aanschouwen
indien ik je hand zou mogen vastnemen
indien ik mijn hoofd op je schouder zou mogen leggen
indien ik je geur zou mogen ruiken
indien ik je zachte woorden zou mogen toefluisteren
indien mijn lippen je huid zouden mogen strelen
indien ik me dicht bij jou zou mogen glijden
indien ik me met jou zou mogen samensmelten
dan zou mijn hart de wereld kunnen verplaatsen.
Verleden, je hebt mij gesmeed,
veranderd, verrijkt, gevormd.
Je sluipt weg en ontglipt mij steeds.
Ik kan je niet meer grijpen en toch
draag ik je in mijn bloed.
Soms brengt een golf je terug in mijn heden,
en uitdeinend ontneem je mijn herinneringen
die vervagen en vervormen in de verte.
Verzadigd of onvolledig, roerloos en onveranderlijk,
je keert nooit meer terug.
Ik sluit mijn ogen en zie een bruisend leven.
De horizon is onmeetbaar dichtbij of veraf,
het heeft geen belang.
Ik richt mij naar het licht, mysterieus en verrassend.
Zo laat ik mij drijven naar de ontmoeting met de toekomst.
Druiven oogst.
Zware grillige ranken torsen het gewicht,
van welige trossen druiven
gerijpt in de volle zon en helder licht.
Met zorg de weelderige trossen geknipt!
Patman nog niet eerder jou gelezen, toen ik hier las werd me duidelijk hier moet ik vaker wezen! geen gelukte collage toch wil ik de zon gerijpte druiven tonen klaar voor de oogst! lieve groet schrijfster.
