Gedichten van Claire Vanfleteren

Mijn hart

Het tikt
Seconde per seconde
De klok in het lichaam
Motor van het leven

Het is emotioneel
Breekbaar
Broos als glas
Het doet pijn
Van verdriet
Het bonkt
Van angst

Het klopt van verlangen
Het klopt voor de liefde
Het klopt voor alle mooie dingen

Geef het geen balast
Het doet wat het kan
Maar ook niet meer
Dan doet het zeer

Bewaar het als kristal
Een klompje goud
Voor het leven
Zo word je oud.

Claire Vanfleteren

1 november

Een plaats die rust geeft,
een plaats waar de herinnering leeft.
Je komt hier dikwijls, je bent alleen,
met de steun van de zerken rond je heen.

Je beseft, dat er weinigen zijn,
eigenlijk over de gehele lijn,
die maar éénmaal per jaar
en het valt hen dan nog zwaar.

aan een familielid of vriend.
Iedereen heeft dat toch verdiend?
Hebben jullie al stilgestaan, bij de gedachte:
“wat als ik sterf?”
De wereld draait toch verder in geweld en verderf.

Wanneer je geluk heeft,
dat er een hart in iemands lichaam leeft,
zal hij misschien nog aan je denken,
een beetje van zijn ziel aan jou schenken.

Eenmaal per jaar naar onze overledenen gaan
zo emotieloos, als de beenderen die zijn vergaan.
Ik kan er niet bij, dat zoiets gebeurt,
zo wordt het kerkhof eenmaal per jaar opgefleurd,
met kransen en bloemen,
ben je eerlijk met je zelf,
of is het maar om uw eigen naam te noemen.

Jullie hebben die mensen toch liefgehad,
ze stonden toch gegrift in je hart.
Dat werd op hun bidprentje geschreven,
is het nu niet wat overdreven?

Mijn dierbaren, krijgen geen bloemen,
zij staan op de schouw en krijgen alle dagen zoenen.
Ik spreek met hen, over alles wat me bezig houdt,
of de zon nu schijnt, de regent klettert of het is koud,
ik vertel en kom zo tot rust in hun aanwezigheid
ik heb hen allen lief in alle bescheidenheid.

Hij heeft hen tot zich geroepen en ze hebben nu een beter leven,
meer kan je hen niet meer geven,
alleen uw geest kan Hem evenaren,
door hun goedheid in jou hart te bewaren.

Even een groet brengen,

Zwarte nacht, door sterren verlicht
Fonkelend geven ze ons een bericht,
van lichtjaren geleden,
ver in het verleden.

Het weer was ijzig koud
Overal sneeuw en brandend hout.
Mensen schuilden
Dieren huilden!

Verkleumd en stil zocht Maria en Jozef
een droog plaatsje om te slapen
Niets vonden ze,
alleen een stal voor de schapen.

Ze zouden overnachten,
maar het kindje kon niet wachten.
Hij werd geboren in het holst van de nacht
Hij was diegene die ons liefde bracht.

Jaar na jaar, eeuw na eeuw
werd het geboorteverhaal verteld.
Ons hart klopt daarom versneld,
van de innige liefde van een
moeder voor haar kind,
die zij boven alles bemind

Wij eren deze heuglijke dag nog altijd,
al hebben we wel nu en dan spijt,
dat wij maar éénmaal in het jaar aan Hem denken.
Hij begrijpt het en zal zeker vergiffenis
schenken.

Laat het feest van vreugde en licht,
niet aan jou voorbij gaan.
In de koude van de nacht,
tussen sneeuw en ijs vertel het verder,
laat het mooie verhaal bestaan!

Claire Vanfleteren

Winterlandschap.

Elke kleur is nu vervaagd
bedekt onder een witte deken
De vroege ochtend
die nog geen sporen draagt
Vogels lijken
naar elders te zijn geweken
Bomen, struiken zwaar beladen
zwiepen en buigen
onder hun zware last
Geen mens of verkeer
alleen een hoorbare stilte
dat in dit landschap
zo prachtig mooi past.


fijne winter weekend groetjes schrijfster

-
-

Claire, ongelooflijk mooi,


Ben beginnen lezen vanaf;

Verknocht aan het verleden
Verkocht aan het heden
Verliefd op de toekomst

bij elk nieuw item steeg mijn verwondering en bewondering!

Kan alleen maar wel gemeend zeggen ' ik genoot ervan '

Groetjes,

Bomi



- - - - -

vrede, geloof, hoop, liefde,
samen met het kerstekind mijn wens,
gustilpe

Lieve Claire,

met het mooi versje van toon Hermans
'Luisteren' komen we jou eindelijk een
bezoekje brengen en je het allerbeste
wensen voor 2010...

Lieve groetjes van Alter en Rankje

Dat het nieuwe jaar mag geven,
gezondheid, alles wat je hart verlangt.
Een aangenaam en liefdevol leven
dat wens ik jou, met heel mijn hart.

Liefs,
Bomi.

De wereld

Verstrengeld in een net
Kan niet meer los
Wil herstellen
Maar kan niet meer

Het is als een lus
Geen begin en geen einde
Altijd rondjes draaien
Zonder uitkomst

Het gezonde lichaam
Is verouderd
Gaat stilaan ten onder
Door afbraak
Aan noodzakelijke dingen

Zijn adem wordt afgesnoerd
Doorboort door afval
Luchtvervuiling
Opwarming

Hij weet dat het zal eindigen
Het breekt zijn hart
Wij mensen hebben
Het te laat beseft

Onze toeverlaat
Is aan het sterven
Wij met hem
Laat die mooie wereld
Draaien zoals het moet


Claire Vanfleteren

-
-

Claire,


De Wereld, vlot geschreven en vlot om lezen.

Is de wereld niet wat wij met z'n allen er van gemaakt
hebben, de generaties vóór ons zullen hetzefde gezegd
hebben, ook zij die na ons komen krijgen problemen
en zo gaat het altijd maar verder.

Fijn weekend gewenst.

Bomi.

leven


Ik zal niet sterven,
niet vandaag en niet morgen
want ik beloof aan morgen dat ik er zal zijn.
Sterf niet voor mij,
sterf voor jezelf
want aan je sterven zal ik niets hebben,
enkel mijn verdriet.
Vrees niet,
jij blijft leven want ik vergeet je niet.
Ik kan niet vergeten,
iedereen blijft leven.
Tot ik sterf,
maar ik sterf niet,
ik beloofde het aan morgen…