Moeder tachtig, hoe ontroerend en vol liefde.
en wat verder zie ik dat iemand jouw gedicht moeders rozen misbruikte, ik herinner mij dat gedicht, dat is zoiets als heiligschennis, hopelijk is dat reeds rechtgezet!
Je hebt jouw pijn mooi weergegeven in De boom herkent men aan zijn vruchten... en gelijk heb je, het is respectloos!
Vandaag voelde ik de lente...ik fotografeerde een klein vliesvleugelig insect, dat wandelde op een boom, bij het opruimen van dode bladeren, zag ik een kleine rups, alle planten en bomen lopen uit...de lente is op komst !
mvg
Robbe
walk on with hope in your heart
And you'll never walk alone...
Bedankt Elisa, Bomi en Schrijfster voor de lentegroeten.
Ik voel de lente in mijn bloed en ga dan ook dagelijks op (foto)jacht in de natuur. Op 17 maart fladderde de eerste dagvlinder in mijn tuin, een heldergeel citroentje, de dag erna wilde het poseren
lentegroeten
Robbe
walk on with hope in your heart
And you'll never walk alone...
Van minuscule gele eitjes tot één der mooiste
verschijningen in de natuur : de metamorfose
van een vlinder ...echt wonderlijk !
Het sprookje van het vlinderelfje
Er was eens, heel heel lang geleden... toen
alleen planten bestonden...nog geen dieren
en geen mensen, alleen goden, feëen en elfjes.
De vrolijke lentefée was aan 't slenteren in 't bos
met enkele speelse elfjes toen ze struikelde over
een steen en viel in het struikgewas !
Geschrokken, kwamen de elfjes haar helpen maar
ze stond al lachend terug op .
" - oh ! wat zie ik daar ?" zei ze heel verbaasd.
Enkele takken waren bedekt met tientallen minuscule
gele blaadjes...Plots kwam de wind op bezoek
en liet takken, blaadjes en de lange haren van de
elfjes dansen...
De gele blaadjes zweefden vreugdevol langs alle kanten
en leken op mini-elfjes...
" - Eole, mijn vriend," zei de fée tegen de wind, je
brengt me op een idée.
Terwijl ze met haar toverstok naar de dansende blaadjes
wees, riep ze met haar mooie kristalheldere stem :
-"vanaf nu, worden jullie levende wezens en ik noem je
'papilio pallidus' "
En toen Eole terug achter de wolken verdween, begonnen
de gele blaadjes zelfstandig te vliegen tot grote verbazing
van de elfjes...
Een van hen kwam even verpozen op de hand van de fée,
die hun gracieuse ballet dromerig aan 't volgen was...
Kleine oogjes keken vragend naar haar en ze dacht...
"jij wordt het eerste vlinderelfje ", en met haar toverstok,
strooide ze er een beetje 'féepoeder' naar toe en zei :
"vanaf nu ben je een vlinderelfje "
En sindsdien, als men er in gelooft en met veel aandacht
kijkt, kan men soms met heel veel geluk, tussen de
prachtige lentevlinders die in 't rond fladderen, een vlinderelfje
bewonderen...
Alleen kleine kinderen... en mensen die het kind in
zichzelf niet verloren hebben, mogen het zien...
Bosrankje
Beste Robbe,
Je sprookjesachtige verhaaltjes, gevoelvolle gedichten, prachtige
foto's van de natuur en al het moois dat je ontdekt tijdens je zwerf-
tochten in je ' Vallei van de Zwarte Beek ' hebben mij geïnspireerd
om een sprookje over vlinders te schrijven...
Lieve warme groetjes, op deze eerste lentedag, van Alter en Rankje
Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
Brugge ooit
het Venetië van het noorden
Verzand de haven
de rijkdom en het Zwin
Zo verzanden
ook mijn woorden
denk bij mezelf
het heeft geen enkele zin
Ik zoek een haven
waar ik
mezelf kan laven
mijn dorst
naar rust
voorbij elk avontuur
Ik zoek een kust
waar ik kan stranden
Waar is de toren
met minzaam vuur
Robbe
walk on with hope in your heart
And you'll never walk alone...
