Hallo Lieve Babbelkes,
Het is een zware tijd, vooral voor mijn moeder.
Nu weet je pas hoeveel pijn mensen hebben die al zo'n lange tijd bij elkaar zijn geweest en één van hen komt weg te vallen, heel erg triest.
Vanmorgen ging ik mijn moeder ophalen om naar de markt te gaan en ze zag er erg slecht uit, haar gezicht was grauw met een grijze gloed onder haar ogen en wangen.
Ook zag ik dat ze niet goed recht kon blijven lopen en ik vroeg of ze wel sliep.
We zien elkaar iedere dag en ik ben daar tussendoor ook heel veel, eten doen we bij elkaar en s'avonds bel ik haar voor nog een welterusten groet.
Normaal zegt ze dat ze redelijk, lekker of nauwelijks geslapen heeft maar vanmorgen was het toch anders en ik voelde dat ik moest ingrijpen.
We zijn naar de markt gereden en daar ging ze helemaal uit haar dak, kocht kleding die ze normaal nooit zou kopen enz. en ik liet haar gewoon haar gang gaan en sprak ondertussen over van alles en nog wat om op die manier er achter te komen hoe het nu echt met haar gesteld was.
Weg van de markt en weer in het winkelcentrum aangekomen zei ik dat we even lekker op een terrasje gingen zitten om daar koffie te drinken en dat vond ze leuk.
Terwijl we met de koffie zaten en ik met het schuim van mijn koffie verkeerd zat te spelen zei ik "ma, hoe zou je het vinden als we een kamer klaar maken voor jou en je bij ons komt logeren" en haar reaktie daarop was hartverscheurend, de tranen stonden in haar ogen en ze was zo opgelucht en zei meteen "ja".
Ik heb mijn man gebeld en het hem gezegd en hij is direkt aan de gang gegaan, heeft een bed besteld die morgen bezorgd wordt dus vanaf morgen komt mijn moeder hier slapen, zolang ze wilt en de kat mag mee natuurlijk, die hebben we al uitgetest met die van ons dus we vinden daar ook wel een oplossing voor.
Weet je babbelkes, toch fijn dat ik dit alles hier kan komen vertellen want zo kan ik het zelf ook beter op een rijtje zetten in mijn warrige koppie.
Ook ik wens iedereen nog een hele fijne dag toe.
Het is een zware tijd, vooral voor mijn moeder.
Nu weet je pas hoeveel pijn mensen hebben die al zo'n lange tijd bij elkaar zijn geweest en één van hen komt weg te vallen, heel erg triest.
Vanmorgen ging ik mijn moeder ophalen om naar de markt te gaan en ze zag er erg slecht uit, haar gezicht was grauw met een grijze gloed onder haar ogen en wangen.
Ook zag ik dat ze niet goed recht kon blijven lopen en ik vroeg of ze wel sliep.
We zien elkaar iedere dag en ik ben daar tussendoor ook heel veel, eten doen we bij elkaar en s'avonds bel ik haar voor nog een welterusten groet.
Normaal zegt ze dat ze redelijk, lekker of nauwelijks geslapen heeft maar vanmorgen was het toch anders en ik voelde dat ik moest ingrijpen.
We zijn naar de markt gereden en daar ging ze helemaal uit haar dak, kocht kleding die ze normaal nooit zou kopen enz. en ik liet haar gewoon haar gang gaan en sprak ondertussen over van alles en nog wat om op die manier er achter te komen hoe het nu echt met haar gesteld was.
Weg van de markt en weer in het winkelcentrum aangekomen zei ik dat we even lekker op een terrasje gingen zitten om daar koffie te drinken en dat vond ze leuk.
Terwijl we met de koffie zaten en ik met het schuim van mijn koffie verkeerd zat te spelen zei ik "ma, hoe zou je het vinden als we een kamer klaar maken voor jou en je bij ons komt logeren" en haar reaktie daarop was hartverscheurend, de tranen stonden in haar ogen en ze was zo opgelucht en zei meteen "ja".
Ik heb mijn man gebeld en het hem gezegd en hij is direkt aan de gang gegaan, heeft een bed besteld die morgen bezorgd wordt dus vanaf morgen komt mijn moeder hier slapen, zolang ze wilt en de kat mag mee natuurlijk, die hebben we al uitgetest met die van ons dus we vinden daar ook wel een oplossing voor.
Weet je babbelkes, toch fijn dat ik dit alles hier kan komen vertellen want zo kan ik het zelf ook beter op een rijtje zetten in mijn warrige koppie.
Ook ik wens iedereen nog een hele fijne dag toe.
Het leven is net een bos, rechtdoor kan nooit.
.
Groetjes,
Angel4
