bo'ke, Assa, Bomike, elisa,
heel fijn dat jullie komen lezen,
bedankt voor al wat ik mocht lezen
en voor de mooie prenten!
We gaan verder!
.......vervolg
Zaterdag 31 juli
Alex, colaborador gevormd door Manthoc komt om 10:00 samen met zijn groepje kinderen.
Ze gaan voetballen, wij worden er op uitgenodigd.
De zon schijnt ongenadig fel in de bergen, ik krijg een Manthoc-pet opgezet.
Nooit ga ik in België naar het voetbal maar hier kijk ik er vol verwachting naar uit.
Alex komt ons halen en per taxi rijden we samen naar het bijeenkomstpunt
Een dertigtal kinderen staan ons op te wachten met een warme welkom,
een bord met tekst, een lied, handengeklap, mijn gemoed raakt vol!
Er zijn ook enkele grotere meisjes aanwezig. Een meisje van 11 komt naar mij toe,
ze leunt dicht tegen mij aan. Ze draagt de zorg voor de kindjes van haar zus,
een vijf- en een tweejarig jongetje.
De jongetjes lijken al lang een bad nodig te hebben, het kleinste heeft een likstok,
zijn handjes, zijn gezichtje en zijn kleertjes plakken helemaal.
Hij wil met zijn handjes aan mijn kleren maar het meisje trekt hem van mij weg.
Myriam duidt mij op de ondervoeding,
vooral bij het jongetje van vijf duidelijk te zien aan zijn haar.
Voor zijn vijf jaar is hij uiterst klein, hij lijkt drie, de groeiachterstand,
nog een teken van ondervoeding, haalt hij nooit meer in.
Ook mentaal zijn deze kinderen achteruit.
We klimmen met de kinderen naar het voetbalveldje.
Alex heeft het moeilijk om de spelers aan te duiden, iedereen wil spelen.
Ze nemen allen deel aan de opwarming,
daarna worden ze ingedeeld in groepjes, het spel kan beginnen.
Uiteindelijk volgen er drie voetbalmatchen.
Ondertussen spelen de grotere meisjes volley.
Volwassenen uit de buurt kijken van op afstand.
Op de hoek van het veld komt een vrouw zich op het muurtje neerzetten, ze verkoopt ijsjes.
Ijsjes, dat zijn dunne ronde plastiekjes 1 cm omtrek, 8 cm lang, gevuld met water met kleurstof en diepgevroren.
Ze worden verkocht aan een halve cent.
Het meisje van 11 koopt er onmiddellijk drie, een voor haar en voor de twee jongetjes elk een.
Kort daarna komt ze naar mij toe en biedt mij ook zo’n ding aan.
Myriam komt onmiddellijk tussen, niet aannemen, zeker niet van eten zegt ze,
je weet niet met welk water die vrouw dat maakte en tot het meisje zegt ze,
als wij zo iets eten worden we ziek.
Het meisje kijkt beteuterd, ik heb met haar te doen, ze wou enkel lief zijn.
Zo gaat het verder, de ganse voormiddag zie ik haar en het jongetje van vijf weer naar de vrouw toe lopen en ‘ijsjes’ kopen.
Dat jongetje heeft er zeker bij het einde van de voormiddag 15 à 20 op.
Zo gaat het vaak, hun maagjes zitten vol met vuiligheid,
de kindjes voelen geen honger, de moeders zijn gerust, maar zo ontstaat ondervoeding.
Opeens vraagt het jongentje, pak mij, houdt mij even vast, knuffel mij
Onder het spel komt een vader met zijn zoontje naast ons zitten.
Myriam spreekt hem aan,
of hij Manthoc kent?
Of zijn zoontje naar school gaat?
Hij blijkt niet van Cajamarca te zijn maar is hier op familiebezoek.
Manthoc kent hij niet maar het zoontje gaat wel naar school.
Een heel druk gesprek volgt tussen de vader en Myriam.
Hij vraagt naar de levensomtandigheden in België.
Hij vindt dat de regering aan elke boer een tractor moet geven om hun levensstandaard te verbeteren.
Hij blijkt hoogst verrast dat boeren in ons land ook zomaar geen tractor krijgen.
Eindeloos loopt de discussie,
ik concentreer mij liever weer op de kinderen.
Peruanen zoals ook in andere ontwikkelinglanden denken vaak dat in Europa
zomaar alles gegeven wordt.
Myriam maakt hem duidelijk dat er hier had gewerkt wordt en de regering
zomaar geen cadeaus geeft.
In de namiddag wonen we nogmaals een groepsvergadering bij,
nu van jongere kinderen in het tehuis waar we verblijven.
Ik krijg eerst wat uitleg: de afgevaardigden (colaboradors)
komen uit de school,
eerst worden ze gekozen als klasafgevaardigde voor één jaar,
ze kunnen herkozen worden.
Daarna worden ze regionaal afgevaardigde,
Junior is met zijn 13 jaar al drie jaar regionaal afgevaardigde,
waarschijnlijk zal hij doorstoten tot nationaal afgevaardigde.
De kinderen gekozen als klasafgevaardigde krijgen een speciale opleiding van de directrice, Luchita.
Eénmaal per jaar is er een nationale bijeenkomst van NAT’s in Lima
(een zeventien uur durende tocht per bus, ik zag dat helemaal niet zitten en verkoos het vliegtuigje).
De afgevaardigden komen er samen om te spreken over de problematiek in de verschillende regio’s wat betreft,
onderwijs, economie… Hierna wordt een werkingsplan voor dat jaar opgesteld.
In de verschillende regio’s komen de kinderen elke week samen om te praten over hun problemen thuis,
of op hun werk, of op school.
Soms doen ze een uitstap om hun streek beter te leren kennen.
Volgende week bespreken ze in groepjes,
stukjes uit de speech van de president naar aanleiding van de Nationale Feestdag. Ze hebben het uitgesteld wegens ons bezoek.
Volwassenen zijn steeds op de achtergrond aanwezig en geven toelichting indien nodig.
Men ziet verder dat die afgevaardigden over het algemeen ook verantwoordelijkheden opnemen later op hun middelbare scholen.
De mondigheid van deze kinderen maakt grote indruk.
Op de bijeenkomst hoor ik hoe zij hun problemen bespreken en naar oplossingen zoeken.
Ook Myriam is sterk onder de indruk, zij is lerares Grieks-Latijn
op een middelbare school in Hasselt.
Die kinderen spreken beter dan de 17-18-jarigen zegt zij.
Van kleins af leren zij op te komen voor zichzelf, daar wordt heel veel tijd aan besteed, ze horen anderen praten en leren het ook.
We horen steeds dezelfde boodschap:
“In Peru, waar de helft van de bevolking onvoldoende heeft om in de normale behoeften van een gezin te voorzien,
moeten kinderen wel hun steentje bijdragen.
Kinderarbeid verbieden is hier geen oplossing.
Heel wat kinderen zullen hierdoor gedoemd worden boefjes te worden om te overleven,
de uitbuiting zal toenemen als je ons dwingt in de illegaliteit te werken.
Laat ons dus werken, maar met een uurregeling en werk aangepast aan onze leeftijd.
Steeds wordt de nadruk gelegd op het belang van onderwijs.
Na de bijeenkomst doen we samen met Luchita een wandeling
in de bergen de Cerro Santa Apolonia.
Een grote klim met trappen, mijn adem krijgt het moeilijk.
Ik zie in de hoogte een kapel. Was ik hier met mijn man, ik zou zeggen,
neen neen ik klim niet zo hoog, nu doe ik mee en wil niet onderdoen.
De kapel is gewijd aan La Virgen de Fàtima, er zijn heel wat soevenierstandjes. De meeste mensen stoppen hier.
Van hieraf ziet men het vervolg van de heuvel naar de ‘Silla del Inca’
een in de rots uitgehakte stoel voor de Incavorst.
Een jongetje vraagt om ons verder te begeleiden.
Ik schat hem zo 10 jaar oud.
Hij kent de Incageschiedenis en vertelt honderduit.
Van hierboven aanschouwde Incavorst Atahualpa zijn rijk.
Een andere jongen komt er ook bij en vraagt of hij eveneens mag vertellen en ons begeleiden.
De jongens kennen elkaar, we nemen hen maar samen mee. Dat is een soort werk voor hen,
Luchita die de streek goed kent zegt dat alles waar is wat de jongens vertellen,
straks geven we hen een fooi want daarvoor doen ze het natuurlijk.
Een hele tijd blijven we zitten op de top van de berg tot het donker wordt.
Voorzichtig dalen we terug naar beneden.
We zoeken een eenvoudig restaurantje zoals er velen zijn in een van de hoofdstraten van de stad.
Daar aangekomen zien we een jongetje op de stoep,
helemaal voorovergebogen in slaap gevallen,
zijn zakje snoep ligt voor hem.
Luchita buigt zich over hem en maakt hem liefdevol wakker,
altijd weer ben ik geraakt door de liefde die de begeleiders aan deze kinderen geven.
Hij is een 11-jarige jongen uit de school.
Heb je honger vraagt Luchita, hij knikt bevestigend, we nemen hem mee in het restaurant,
bestellen voor hem hetzelfde als voor ons.
Hij lijkt wel uitgehongerd en drinkt achteraf nog een vol glas melk,
daarna gaat hij verder op de stoep zittend snoepjes verkopen aan voorbijgangers.
Twee snoepjes voor…. drie snoepjes voor….
Ondertussen vertelt Luchita, deze jongen woont met zijn moeder en
twee broers op één kamertje dat de moeder huurt.
Wie de vaders zijn van de jongens???? Maar de moeder heeft een vriend die zeer gewelddadig is,
elke avond bezoekt hij de moeder, de kinderen moeten uit de kamer.
Eens was hij zo gewelddadig dat hij de moeder een oog uitsloeg,
doch ze laat hem steeds weer komen.
Luchtia vroeg de jongen hoeveel zakjes snoep hij al verkocht had,
dat is het vierde zegt hij. Luchita gelooft het niet en hoopt dat ze gelijk heeft.
Zo een jongen die vier zakjes snoep kan verkopen op één avond
en leeft in zo’n situatie thuis zal algauw merken dat hij volledig voor zich zelf kan instaan,
niet meer naar huis terugkeren, leven op straat, de school verzuimen en een echt straatkind worden,
dat gevaar zit er zeker in.
Ze duikt nog een ander verhaal op, een dertienjarig meisje van de school
werd verkracht door de werkgever van de moeder.
Hij heeft een kleine zaak, ook de moeder werkte er als kind en werd door hem verkracht,
ze blijft er werken. De moeder vertelde alles alles aan Luchita en verzocht de man
niet aan te geven omwille van schrik voor wraak van de familie.
Luchita kon er niet van slapen ’s anderendaags gaf ze de man toch aan,
hij zit gevangen.
Dat zijn geen éénmalige of bijzondere gevallen zegt Luchita,
de meeste van onze kinderen hebben met geweld te maken binnen het gezin
en/of bevinden zich in een uitzichtloze situatie.
Veel van de gezinnen huren één kamer.
Ook Junior woont met zijn ouders en twee zusjes op één kamer,
ook zijn vader is vaak gewelddadig.
wordt vervolgd….
ps klik ik op voorbeeld is altijd alles ok, op de topic staat alles veel te breed zodat voor elke zin naar links moet gescrold worden om te kunnen lezen.
ik moet eindeloos mijn tekst veranderen door de breedte van de bladspiegel, vraagt veel tijd en de tekst trekt op niets meer, heeft iemand daarvoor een oplossing?