Geloof, Hoop en Liefde, maar de Liefde is de grootste - 2010

Met dank aan onze vrienden hier op bezoek,
Bosrankje, Alter, Zee, om wat jullie aan schoonheid
en vriendschap hebben meegebracht.



in vriendschap
ria

Hallo Ria,

Ik herkende dadelijk de grafsteen van de herder met
het schaap ,in het kerkhof van
mijn roots gemeente

En tevens beschrijf je sfeervol en eerlijk de
levensomstandigheden van mensen tijdens de oorlog
Heel mooi !

Een tedere ode aan je moeder, was heerlijk om lezen

Lieve November groetjes,
elisa

Ria,

Speciaal voor jou een foto uit 'n vervlogen tijd,
die wellicht jeugdherinneringen oproept.

Toen je de foto van die schaapherder op het
oude kerkhof van Merksem hier plaatste,heb
ik ook met nostalgie aan mijn jonge jaren
moeten terugdenken.

Groetjes van ons beiden,ook aan Leo natuurlijk,

Bosrankje en Alterego

Groetjes

Hey Alter, dat is leuk. Dank je wel.
Weet jij uit welke periode deze foto dateert?
In ieder geval toen er nog Frans gesproken werd door de burgerij.
De jaren 20 of 30, ik zou het echt niet weten.

En Elisa, ook dat is leuk.
Zo hebben we al met drie onze roots in hetzelfde dorp (gemeente).
Misschien hebben we nog samen op de schoolbanken gezeten,
wie weet?

Er borrelt een versje in mijn hart:


foto gisteren, in onze tuin.

Fijne draden verbinden
mensen met mekaar,
ze herinneren er aan
hoe ze jong zijn geweest
misschien vrienden van elkaar...



Het is herfst buiten,
maar ook in ons leven,
mooie momenten,
vreugde en pijn,
het werd ons allemaal gegeven.



Vaak blozen we van vreugde
maar plengen soms een traan,
om wat we onszelf
of anderen hebben aangedaan.

Maar laat U niet weerhouden,
ook herfst gaat voorbij,
en na de winter
gaat alles weerom bloeien,
want ieder jaar wordt het weer MEI!

ria - 16.15u
(uit mij duim gezogen)

Ria,

Zou het kunnen dat jij hier school liep?
Bij St.Lutgardis in de Du Chastellei te Merksem.

Groetjes van ons beiden voor jullie beiden,

Bosrankje en Alterego

Dat klopt Alter, toch tot en met het derde leerjaar.
Maar na de oorlog was er ook een poortje in de Rerum Novarumlaan,
langs waar we naar school konden gaan.
Dat was vlakbij ons huis en dus heel gemakkelijk.

Toen ik op internaat was gingen mijn zussen naar Virgo Maria,
omdat we inmiddels naar de Dr. Timmermanslaan verhuisd waren.
Vele mensen zegden toen nog "Kroonlaan" wat de vorige naam was.

Bedankt voor alle gegevens en de kaarten.
Ik herkende het plein wel, kwam er vroeger regelmatig.
In de buurt woonde een klant die niet meer zelf naar de winkel
kon komen en voor wie ik de boodschapjes thuis bracht.

Wat is het allemaal lang geleden.

groetjes,
ria

HOOPVOL
ria

-
-
Dag Ria,


Ja ik weet dat ik het de laatste tijd wat laat afweten maar
en dan komt het altijd, ben niet zo in goeden doen de laatste
weken. Knieproblemen maar er wordt aan gewerkt.

Mijn dank voor je mooie bijdrage in mijn plekje, simpele tuinbeelden
op het juiste ogenblik vastgelegd kunnen zo mooi zijn.
Mensen moeten echt weer leren tijd te maken om te zien.
Klinkt raar maar is waar, vind ik.

Groetjes,

bomi





Eigen foto ( fier )

Ria,

Deze foto's zul jij zeker herkennen,je hebt
er vlakbij gewoond.
Linksboven:Het Hofke van Roosendaal waar
nu de Heemkundige Kring gevestigd is.
Rechtsboven:Datzelfde Hofke van Roosendaal
vóór dit gedeelte tijdens de oorlog sneuvelde.
Linksonder:De Catershoeve
Rechtsonder: Het Catershof
Daaronder:Café De Kroon,zoals ik het als kind
nog gekend heb,en jij waarschijnlijk ook.
Daaronder:Het Runcvoorthof waar nu de
Muziekacademie gevestigd is.
Onderaan:Kasteel van Bouckenborgh waar nu
het Merksems Cultureel Centrum is.

Groetjes van ons beiden,

Bosrankje en Alterego

Ria,

bedankt voor het rijkelijk geïllustreerd gedicht uit de duim gezogen!
Een streepje zon in donkere dagen, letterlijk en figuurlijk een geschenk!

weekendgroeten,
gustilpe

Eind oktober
Dagpauwoog op klimop

de laatste vlinder?

mvg

Robbe

Ria,

ik kom je knus weekend wensen


groetjes
bo'ke




stilte

Ik hou van haar :
'Stilte'. Ja, zij daar.
Niet in eeuwigheid
maar bij gelegenheid.

Zij stemt elk geluid
en raakt mijn huid
met een toonhoogte, zo intens.
Mens, dat geeft rust, mens.

bo'ke

Lang geleden,
ik weet echt niet meer hoelang
kreeg ik deze wintercactus.

Blijkbaar heeft hij het naar zijn zin,
want ieder jaar opnieuw bloeide hij naar hartelust.
De laatste tijd kreeg hij ook een flinke scheut,
zo vond ik althans...

Deze fuchsia kleur is nu niet bepaald
een kleur die ik zelf zou kiezen,
maar een gekregen paard...
en hij deed nog zo zijn best,
dus hij mocht blijven.

... maar dit jaar gebeurde er iets wonderlijks...
Ik zei toch dat ik vond
dat hij zo struis begon te worden;

en ja...hij was zwanger van een bruidje!

Vraag me niet hoe dit in de cactuswereld gaat.
maar hij heeft het voor elkaar gekregen.
Zonder tussenkomst van mensenhanden, zo maar uit zichzelf.

Na jaren alleen te hebben doorgebracht
heeft hij zich de mooiste bruid gezocht en ook gevonden.

Ik ben er zo blij mee, voor hem, voor haar,
maar ook voor mezelf,
want haar bruidskleed is één van mijn lievelingskleuren.

Zo zie je maar...
als we geduld hebben,
met onszelf, met de ander,
dan komt alles voor elkaar.

Dit was zowaar,
mijn kortverhaal

ria