Eindelijk, het is zover. We zijn verhuisd. Na drieëndertig jaar.
Mijn vriendin hakte de knoop door. 'We verlaten de stad,' zei ze, 'we trekken naar de Ardennen.'
Alles verliep volgens plan. Op de Grote Dag, een miezerige vrijdag in oktober, nam ze meteen deleiding van het gebeuren. 'Om alles in goede banen te leiden,' zei ze en begon kordaat richtlijnen te geven. Nauwelijks twee uur later waren de verhuizers een zenuwinzinking nabij. Rond zeven uur 's avonds, net voor het donker, verdwenen de laatste dozen in de verhuiswagen. Ik stond op de stoep van het lege pand, vijf opzichtig beschilderde koekentrommels in mijn armen.
Benieuwd hoe het verder ging?
Mijn vriendin hakte de knoop door. 'We verlaten de stad,' zei ze, 'we trekken naar de Ardennen.'
Alles verliep volgens plan. Op de Grote Dag, een miezerige vrijdag in oktober, nam ze meteen deleiding van het gebeuren. 'Om alles in goede banen te leiden,' zei ze en begon kordaat richtlijnen te geven. Nauwelijks twee uur later waren de verhuizers een zenuwinzinking nabij. Rond zeven uur 's avonds, net voor het donker, verdwenen de laatste dozen in de verhuiswagen. Ik stond op de stoep van het lege pand, vijf opzichtig beschilderde koekentrommels in mijn armen.
Benieuwd hoe het verder ging?
al mijn verhalen zijn waar; ik heb ze zelf verzonnen. Dit is mijn devies, weliswaar gepikt van Boris Vian.
