Een allegaartje aan artikelen, in een winkel met een vriendelijke
mevrouw aan de toonbank. Ze is niet jong meer en spreekt moeilijk
Nederlands. Omdat alle zaken in de buurt nu al dicht zijn ben ik blij dat
ze er is. Ik denk dat ze uit Pakistan afkomstig is; zal het bij een even-
tueel volgend bezoek wel eens vragen.
Ik hoef slechts een paar zaken, reken af, wil vertrekken, tot ik achter-
aan in de zaak, een beetje verdoken, vier hokjes opmerk met bovenaan
een bordje 'internet'.
Wij zijn niet in Brussel, waar in de stationsbuurten de internetwinkels
elkaar verdringen. Neen, ik ben nog maar eens in Wenduine, mijn lieve-
velingsplaats voor een driedaagse zeetrip.
Bij de heenreis gebeurt het altijd. Als we op de laatste rechte weg zijn,
die alleen nog naar Wenduine leidt, loodrecht op de zeelijn toe, enkele
kilometers lang, overvalt me een moeilijk te definiëren gevoel van ...
thuiskomen, al heeft er nooit mijn huis gestaan. Ik wil hier geen nieuwe
beschrijving geven van mijn gevoelige band met dit plaatsje; ik toom
me nu in.
"Mevrouw, mag ik even op internet?"
"Zeker mijnheer, nummer 3 aub".
En zo zit ik hier, ver van mijn eigen computer, sennet op te roepen.
Ik log in bij denook - niets nieuws. Ga naar 'ons dagboek' en wil er wat
achter laten.
Beste dagboek, het is fijn om ook in Wenduine dicht bij jou te kunnen
zijn. Of ik nieuws heb, iets speciaals heb meegmaakt vandaag?
Neen, eigenlijk niet, of toch ... Anderen interesseert het waarschijnlijk
niet, doch voor mij was het wel iets bijzonder, ja ...
Ging deze morgen naar de zondagsmis in de kerk van Wenduine.
Juist vóór het begin van de dienst kwam de priester aan de micro met
de vraag "mochten er toeristen zijn die wat kunnen zingen, Gregoriaans
o.a. dan mogen ze heel graag vooraan ons koor komen versterken".
Niemand roerde zich, behalve denook. Hij stond recht, liep door de mid-
dengang, hoorde de pastoor nog "dank je wel mijnheer" zeggen en nam
plaats vooraan tussen de koorleden. Hij was nog een van de jongsten.
Hij deed zijn best, fier ook omdat hij mee mocht voorzingen in de kerk
van Wenduine.
Hij zong, speelde, leidde en begeleidde al in meerdere kerken, doch
zoveel jaren later in Wenduine nog eens kunnen meedoen ...
Dat wou ik vandaag toch graag kwijt, beste dagboek.
Dank je wel, mevrouw uit Pakistan, of vanwaar dan ook.
denook
mevrouw aan de toonbank. Ze is niet jong meer en spreekt moeilijk
Nederlands. Omdat alle zaken in de buurt nu al dicht zijn ben ik blij dat
ze er is. Ik denk dat ze uit Pakistan afkomstig is; zal het bij een even-
tueel volgend bezoek wel eens vragen.
Ik hoef slechts een paar zaken, reken af, wil vertrekken, tot ik achter-
aan in de zaak, een beetje verdoken, vier hokjes opmerk met bovenaan
een bordje 'internet'.
Wij zijn niet in Brussel, waar in de stationsbuurten de internetwinkels
elkaar verdringen. Neen, ik ben nog maar eens in Wenduine, mijn lieve-
velingsplaats voor een driedaagse zeetrip.
Bij de heenreis gebeurt het altijd. Als we op de laatste rechte weg zijn,
die alleen nog naar Wenduine leidt, loodrecht op de zeelijn toe, enkele
kilometers lang, overvalt me een moeilijk te definiëren gevoel van ...
thuiskomen, al heeft er nooit mijn huis gestaan. Ik wil hier geen nieuwe
beschrijving geven van mijn gevoelige band met dit plaatsje; ik toom
me nu in.
"Mevrouw, mag ik even op internet?"
"Zeker mijnheer, nummer 3 aub".
En zo zit ik hier, ver van mijn eigen computer, sennet op te roepen.
Ik log in bij denook - niets nieuws. Ga naar 'ons dagboek' en wil er wat
achter laten.
Beste dagboek, het is fijn om ook in Wenduine dicht bij jou te kunnen
zijn. Of ik nieuws heb, iets speciaals heb meegmaakt vandaag?
Neen, eigenlijk niet, of toch ... Anderen interesseert het waarschijnlijk
niet, doch voor mij was het wel iets bijzonder, ja ...
Ging deze morgen naar de zondagsmis in de kerk van Wenduine.
Juist vóór het begin van de dienst kwam de priester aan de micro met
de vraag "mochten er toeristen zijn die wat kunnen zingen, Gregoriaans
o.a. dan mogen ze heel graag vooraan ons koor komen versterken".
Niemand roerde zich, behalve denook. Hij stond recht, liep door de mid-
dengang, hoorde de pastoor nog "dank je wel mijnheer" zeggen en nam
plaats vooraan tussen de koorleden. Hij was nog een van de jongsten.
Hij deed zijn best, fier ook omdat hij mee mocht voorzingen in de kerk
van Wenduine.
Hij zong, speelde, leidde en begeleidde al in meerdere kerken, doch
zoveel jaren later in Wenduine nog eens kunnen meedoen ...
Dat wou ik vandaag toch graag kwijt, beste dagboek.
Dank je wel, mevrouw uit Pakistan, of vanwaar dan ook.
denook