Poëzie en proza

De trage minnaar

Gestart door Dtm op 09 apr 2011, 15:07 634 berichten 113.087 keer gelezen
Dtm Startte dit onderwerp 09 apr 2011, 15:07 377 berichten








Zonder begin

Ik ben niet meer dan een illusie. Besta niet.
Tenzij in uw hoofd.
Hier is het zoals elders. Un plat pays.

De herhaling van het ik. Nooit het meervoud.
Wij. Hoelang nog betreden wij de paden
van de taal. De virtuele verlatenheid.

Het verlangen. En het gemis met de wortel uitgerukt.




Laatst gewijzigd door Dtm op 10 apr 2011, 10:27, 1 keer totaal gewijzigd.

denook 09 apr 2011, 15:24 Vlaams-Brabant 1.870 berichten
Als 'startnummer' kan dit tellen.
Hopen op meer van deze nieuwe kracht.
Het poëzieteam kan er alleen door versterkt worden.

Welkom,
denook
Robol 09 apr 2011, 20:37 Beringen 6.642 berichten
Een stijl die niet liegt...

geboren uit de pen der ervaring
op een bedje van blauw

Wees welgekomen !


Robbe
walk on with hope in your heart
And you'll never walk alone...
denook 09 apr 2011, 20:48 Vlaams-Brabant 1.870 berichten
ik dacht net als jij, robol;
zo zijn we al minstens met twee.
En nu maar hopen dat hij langer blijft.

denook
Dtm Startte dit onderwerp 09 apr 2011, 21:27 377 berichten






De dichter

is een zandkorrel
die meent dat hij hard vliegt
terwijl de wind
hem opjaagt over het strand.




Bosrankje 09 apr 2011, 22:29 Antwerpen 9.308 berichten


Gejaagd door de wind...
Wat een belevenis voor een zandkorrel !
Wij zijn blij dat U hier gestrand bent en hopen
dat het toch meer mag zijn ... dan een illusie.
De paden van 'un plat pays' zijn ondoorgrondelijk...

Welkom

Alterego en Bosrankje
Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
Alterego1 10 apr 2011, 10:21 Antwerpen 6.649 berichten
Ontluikende jeugdige schoonheid
in lentefrisse bloei,
hart vol blije verwachting
naar de trage minnaar

Bosrankje en Alterego
To be or not to be,that's the question
Niemands meester,niemands knecht
Dtm Startte dit onderwerp 10 apr 2011, 10:25 377 berichten






De parasangen van de poëzie

U kijkt als een te wrede veldheer
over het slagveld van mijn lettergrepen,
telt mijn dode woorden
en monstert het gewonde wit.

U bent steeds de overwinnaar.
De lezer is een 'god in het diepst van zijn gedachten'.






Bosrankje 10 apr 2011, 15:50 Antwerpen 9.308 berichten



Is dichten al even vermoeiend
als een mars van vijf parasangen ?

En voelt een dichter zich soms
als een Persische of Griekse infanterist
uit Xenophon's Anabasis ?
Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
Dtm Startte dit onderwerp 11 apr 2011, 08:00 377 berichten




De kleren van de lezer.

U kent het sprookje wel: de kleren van de keizer.
Ook de lezer is van adel.
En de schrijver wordt belazerd door zijn vazal:
de onverbiddellijke teller.

Deze hofnar is nieuwsgierig, lacht binnenkamers
en drijft de spot. Ongemerkt en ongestraft.
Hij poedert de ijdelheid van zijn meester,
plagieert de wierook uit het woud.

Doch de keizerlijke schrijver deelt de blootheid van zijn kont.







Bosrankje 14 apr 2011, 08:30 Antwerpen 9.308 berichten



Goede morgen Dtm,
enfin ik hoop het voor U.

Men zegt het dagelijks,
meerdere keren,
zonder na te denken

automatisme van gewoonten
ons leven zit er vol van.

Maar... ik meende het nu.



Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
Dtm Startte dit onderwerp 14 apr 2011, 09:41 377 berichten





Ook als het voorbij gaat


Vannacht werd zij een ander
tussen de lakens
ongemerkt maar hoorbaar

hoe haar adem sprak
over voorbije jaren
en rimpels neerstreken

op verlangen
dat als een late zwaluw vertrok
naar gemis

dat elders lag.






ria 14 apr 2011, 11:47 waar het goed is om wonen... 5.038 berichten
Getooid in wit en hemelsblauw
is hij hier neergestreken,
de vogel
die het niet laten kan
zijn mooiste lied te zingen.

WELKOM (again)
ria
Onder uw bescherming, o Moeder van God en ook onze moeder.
Dtm Startte dit onderwerp 15 apr 2011, 08:45 377 berichten





Hotel der herinneringen


Ik bouw eraan. Een nest voor later.
Later als ik oud ben.
Zeventig is de jeugd van hoog bejaarden.

Knoestige bomen
die zich nog altijd tooien.
Voor de lente als ze langskomt.

De bloesem van de liefde.
Stuifmeel en stamper.
De bijtjes en de bloemen.

En jij en ik.