Het verloren been treurt nog altijd om het verlies.
Fantoompijn. Zegt hij.
Ik zie hem bijna dagelijks door het parkje hinken.
Eerst de hiel op de grond kappen en dan de zool plaatsen.
Anders klikt het niet. Tussen zijn knie en het kunst'been.
Vervolgens trekt hij het gezonde deel naar voren.
Naar een volgende stap. In zijn leven.
...
Fantoompijn. Pijn van het gemis.
Gemis aan verlangen.
Als sleur de passie heeft overwoekerd. Versmacht.
Het smachten gesmoord is. Door gewenning.
Dan wordt de dag één langgerekte geeuw.
De regen te nat en de zon te heet.
Je wacht
niet meer.
Dit huis ademt anders.
Het ritueel hapert.
De stilte en de leegte passen zich aan.
Kleinzoon is de katalysator.
Gisteren samen Barça zien winnen.
Droom en weemoed. Onder één dak.
Toegedekt door de nacht.
De ochtend ontwaakt voorzichtig.
Zal ik de badkamerroutine maar uitstellen.
Beneden wachten koffie, speculoos en dichters.
Hij slaapt. Vredig. Zonder zussen. Zonder katten.
Het ontbijt wordt een eenvoudig feest.
Twee licht gekookte eitjes. Chocolademelk.
Nooit bij mama. Tekort aan tijd. Teveel aan gezeur.
Opa vertelt
over wat er niet was toen hij klein was.
Bijna alles. Van nu.
Jongen van twaalf heeft pukkeltje op neus. Hij glundert.
Binnenkort krijgt hij puistjes, zegt hij. Hij kijkt er naar uit.
Ach, wat zullen ze vlug rimpels worden.
Vervoering tijdens de geslachtsgemeenschap. Dat is het!
Dàt is de ware essentie en de kern van alle dingen,
het is het doel en de reden van het hele bestaan.
Uit 'De Schopenhauerkuur' van Irvin D. Yalom - pag. 23...
Toen ik hét nog niet had gehoord,
zag ik haar als een slome leptosome dame, mijn buurvrouw.
Lijzige stem, trage stap. Dat veranderde.
Na haar echtscheiding. Ongeveer vijftien jaar geleden.
Haar man verliet haar. Het gekende verhaal van dat jonger exemplaar.
Het liep niet goed af. Voor hem.
Toen, geruime tijd later, zag ik al eens de schaduw
van een schim langs de muren glijden.
Ongezien voor de ogen van dit plein. Maar horen deed ik niets.
Dat veranderde.
Een tweetal jaren terug. De tijd dat ik op zolder woonde.
En dochter in de rest van dit huis.
Toen dàt gedaan was en ik terug afdaalde naar mijn ruime vertrekken,
toen hoorde ik 'het' voor het eerst.
Die nacht werd zij plots een andere vrouw.
Mijn perceptie kon nooit meer dezelfde zijn.
...
Gisteren. Nacht.
In de vijver kwaakten de kikkers tegen de sterren op.
In de verte loeide een sirene.
In het bed hiernaast ook. Mijn buurvrouw.
Het is een klagend zingen, explosief ritme, een onbekende taal.
Van lange hoge monotone klinkers. Oei en aai, oe en aa ...
Het alfabet der zinnen. Geen tijd lijkt haar te stoppen.
Om twaalf uur haalden haar kreten en gefluister
mij uit mijn onschuldige slaap.
Toen luisterde ik naar de zware zonde van onkuisheid.
Het zesde en negende gebod waaronder ik mijn lange leven bezweek.
Doodzonde, voor hen die kuis een god begeerden.
Doodzonde ook om ze niet te doen, voor de dienaars van het genot.
Buurvrouw zingt het gregoriaans van de hemelse mis, die van het lichaam.
Het altaar van genot.
Nooit hoor ik haar minnaar.
Tenzij vooraf. En erna.
Zijn zware rokershoest.
Decennialang rookte ik een pijp. Maar nooit, wellicht,
was ik een misdienaar zoals hij.
Ach, m'n kleine blauwe kattebelletjes.
Niemandalletjes. Vergeet-me-welles-nietjes.
Je bent niet meer dan een zucht
in de ochtend. Een streep licht op tafel.
Het ezelsblad aan een dichter.
Een adempauze. Voor de dag.
Een herinnering voor na de avond.
Opgeborgen. In m'n witte lade.
O, m'n arrogante twijfelaar. M'n beduimeld jongetje.
PS.
Dank aan elke lezer die hier een vingerafdruk achterlaat.
