Of jure nog dezelfde is als enige tijd geleden zal blijken uit de werkjes die hij hier plaatst.
Geloof me..., er zijn gebeurtenissen die een mens danig in de war kunnen brengen.
Liefde helpt enorm veel, maar is evenwel niet altijd voldoende om terug harmonie in de geest te brengen.
Marc een vriend droeg mij op om opnieuw de draad op te nemen en stap voor stap te evolueren.
Schrik niet als er dingen staan, vanuit de buik geschreven, edoch, die
gruwelijk zijn, omdat ze nu eenmaal gruwelijk zijn.
Maar ze behoren tot het alledaagse leven.
En dat, naar het schijnt, ik veel heb geschreven over levensbelevenissen wil ik zowel de fijne als de niet fijne neerschrijven.
Tot weldra
jure
We hebben elkaar nooit echt gekend in manier van schrijven
of ergens anders van, toch las ik in je startberichtje dat je in
de problemen ( shit voor de jonge generatie ) zit.
Mensen met problemen hebben nood aan een beetje steun
een schouderklopje, daar kan ik wel over meepraten. Je vriend
raadt je aan weer te schrijven, het is dat wat me heeft geholpen
na het overlijden van mijn echtgenoot na 51 jaar samen.
Ook ik schrijf recht uit het hart of de buik hoe je het noemen wil.
Materieel kan men je niet helpen maar het eens in woorden
op papier zetten helpt, zeker weten.
Hopelijk vindt je op deze manier, af en toe, een klein beetje rust.
Kleine beetjes eindigen in één groot geheel.
Groeten,
bomi
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
Aan Bomi en de andere leesgenoten.
Bedankt voor de aangeboden steun. Ons probleem is noch financiëel, noch materieel. Was het dat maar.
Wij zijn te weten gekomen dat een "oom" vier van onze kleinkinderen heeft misbruikt. Lange tijd zelfs. De gevolgen voor die kinderen zijn niet te overzien. Opname - therapie karakterstoornissen, slechte schoolresultaten en wij....hebben het niet gezien.
Dat wringt en heeft mij jaren achteruitgeslagen.
En dat die "oom" ook nog eens je bloedeigen broer is, is niet te vatten. Onbegrijpelijk. Nooit iets gemerkt. Zo sluw zijn die mensen. Kinderen onder druk gezet, medelijden opgewekt, bedreigt enz.
Zo, het is van ons af.
Praten of schrijven over de dingen helpt, maar de schroom moest er eerst af.
Niet te vatten.
Wij kunnen niet meer doen dan opletten dat andere kinderen niet zoiets ten deel vallen. Niet door hem, want die zit al maanden vast, te wachten op z'n eigenlijk proces.
Ik schreef dit omdat ik weet dat hier mensen enkel lezen die betrouwbaar zijn en medevoelend zijn.
Onze dank daarvoor.
julien en lilian
Jure
Het is inderdaad niet te vatten , onbegrijpelijk
dat zoo iets kan bestaan
het moet ontzettend pijn doen ,
verdriet en machteloze woede vanbinnen
Ik zie het nog zo voor me , jouw prachtige gezin op de gedichtendag
wij kunnen alleen maar luisteren en met jullie meevoelen
hopen dat schrijven een beetje de pijn verlicht
en hopen dat er heling mogelijk is
Fernanda
Het is natuurlijk heel goed te begrijpen dat je (jullie) het zo moeilijk
hebt gehad !
Toen ik het las, dacht ik onmiddelijk aan een prachtig tekstje van
C. Mac Cullers... :
' Het hart van een klein kind is een teer orgaan. Het kan de vreemdste
vormen krijgen als het een wreed begin treft in deze wereld !
Het kan verschrompelen zodat het later altijd hart en pokdalig blijft
als de pit van een perzik..
Of het kan gaan zweren en zwellen totdat het een zere plek in het
lichaam wordt , die zich gemakkelijk stoot en schaaft aan de gewoonste
dingen...'
We kunnen jou (jullie) alleen steunen, vol begrip en medeleven...
Beste Jure, we zijn zo blij dat je ons allemaal hier vertrouwt, dat jij
zo'n verschrikkelijk gebeuren met ons wilt delen... Bedankt !
En, als je 't moeilijk hebt, wees zeker dat we hier achter jou(jullie)
staan want het zou ons ook kunnen gebeuren !
Veel liefs voor jullie beiden van ons beiden
Alter en Rankje
Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
Jure, jouw laatste tekst op je vorig topic, die er maar zeer kort heeft opgestaan,
had ik gelezen en ik vermoedde toen, wat nu bevestigd wordt.
Het is afschuwelijk, er zijn geen woorden voor.
Ik kan alleen maar sterkte toewensen in het verwerkingsproces,
en vooral ook hopen, samen met jullie, dat de kleinkinderen
dit ooit achter zich kunnen laten.
Maar het zal een lange en pijnlijke weg zijn.
Gelukkig hebben jullie elkaar!
Een meelevende groet aan u beiden en uw gezin
sterkte,
ria
Onder uw bescherming, o Moeder van God en ook onze moeder.
"jij ons ook niet" vermoed ik.
