Regelmatig kom ik op bezoek
zonder je vloer vuil te maken
schoenen blijven buiten in een hoek
stappen kan dan zonder kraken
Toch lees ik je graag,
stil geluidloos en traag.
groeten,
bomi
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
Regelmatig kom ik op bezoek
zonder je vloer vuil te maken
schoenen blijven buiten in een hoek
stappen kan dan zonder kraken
Toch lees ik je graag,
stil geluidloos en traag.
groeten,
bomi
Dag Bomi,
je reactie maakt me blij
maar ook beschaamd.
"zonder je vloer vuil te maken
schoenen blijven buiten in een hoek "
Ik besef dat ik bij sommigen hautain overkom.
Want ik ga niet overal op geregelde tijdstippen
uit erkentelijkheid een berichtje droppen.
Het zij zo.
Ik weet dat deze plek ook een sociale functie heeft.
Tegen vereenzaming, verdriet, maar ook
een zoektocht naar waardering. Via de anderen.
Daar is niets fout mee, hoewel de titel van
dit item 'Poëzie en proza' (ooit nog door mij voorgesteld)
wel wat anders laat vermoeden.
Maar de mens en de lezer primeren.
Voor literatuur kan je ook op andere plaatsen terecht.
Ik heb daar dus geen probleem mee,
maar doe er zelf niet aan mee.
Voor mij primeert het schrijven en de lezer.
En geloof me, elke reactie doet me deugd.
En je hoeft écht je schoenen niet uit te doen.
Het is hier geen moskee.
"Maar, is het niet zo
dat de afwezige geliefde intenser en sensueler is
dan die getekend door sleur en avond
met ochtendspellen in heur hair
boven dat verfomfaaid vel
waarop ooit kussen bloeiden
en de hangcultuur van haar destijdse
aanbeden en gebenedijde borsten ...
Zij die steeds ver weg is,
ach, niemand kan dichter komen...
Dit schreef ik gisteren naar MP.
En vanmorgen las ik dus het citaat hierna
uit Nolens. 1056.
Bizar toch.
...
1056
Nolens is op. En leeg.
Mijn vingers verloren.
Duizendzesenvijftig keren lang
lag hij in mijn handen.
Dikwijls stomdronken bezopen.
Maar ook dàn,
bleef hij meesterlijk. Een dichter
die een dagboek schrijft.
Hoe moet de ochtend
nu aan de dag beginnen?
Zonder zijn lijvig lichaam.
Zonder zijn gedachten in mijn hoofd.
Hij mag nu op vakantie. La France profonde.
Met haar. En tussen haar handen.
Ik blijf hier tussen Tellegen en Dewulf.
Zonder haar. En zonder Nolens.
"Men schrijft altijd voor een afwezige. Men schrijft afwezigheid.
Men schrijft de afwezige die men gaandeweg wordt...."
Uit 'Dagboek van een dichter' - pag. 1053 - Leonard Nolens
Vind je dat echt moeite doen ?
Om elke morgen even langs te komen en hetzelfde gedicht dat
je in "Mes petits bleus"neerpent, hier in jouw stekje te plaatsen ?
Wees zeker dat je meer mensen daarmee gelukkig maakt, en het
zal je ook goed doen... beschouw het misschien als een gezonde
ochtendwandeling ?
Zoiets ?
Alter en Rankje
Beste Uvi,
Dat schreef ik jou drie maanden geleden en ik stel nu vast dat
je ons sinds kort dagelijks verblijdt met je poëzie maar wat ik
niet weet - en ... wil je 't mij vertellen - voel jij je nu beter met
je ochtendwandeling ? Wij wel !
Mvg A en B
Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
Antwerpen, zaterdag 29 december 1979
Ik moet nog wennen aan dit boek. Alle leven is een vlucht
voor het witte blad en de letter, wil zichzelf genoeg zijn, weigert
zich te geven aan de vertekende spiegels en loze echo's
van het woord ...
Uit 'Dagboek van een dichter' - pag. 8
Leonard Nolens.[/b]...
De gekabbelde leugen
Ik zal moeten wennen aan een ochtend
zonder Nolens.
Maar hij is nog niet vertrokken.
Is mijn geschrijf op dit virtuele papier
geen vlucht voor het échte leven?
Of, troost ik me, eerder het notuleren ervan.
Een leugen zo groot en oud als een herinnering.
Zoals een foto de gevangene is
van het derde oog.
De werkelijkheid gebeeldhouwd
door de fotograaf.
Cheese. Een tedere leugen.
Het gekarteld bewijs.
Kijk, ik ben gelukkig.
