marleenff Geplaatst: Do 29 Sep 2011, 19:35
--------------------------------------------------------------------------------
Vroeger, toen ik jong was, ongeveer 40 jaar geleden, (ja, het kind in mij is er nu nog) ergerde ik mij op school aan het verplicht moeten praten en gebruiken van het A.B.N., later het A.N.
Ik herinner mij dat ik nogal veel strafpunten verzamelde in die tijd. Punten die ze in mindering brachten op je rapport, iedere keer dat ze de leerlingen, zelfs onder elkaar, dialect hoorden praten. Ik was toen van oordeel, dat het dialect behouden moest blijven, want wie sprak er nou in de ruime omgeving een ander dialect als wij?
Die verloren punten konden je kwijtgescholden worden als je de volgende week geen enkele overtreding maakte tegen die A.B.N.-regel.Ik kon me toen in de verste verte niet inbeelden dat ik 40 jaar later mijn mening zou moeten herzien, wat betreft het A.N. Niet wat betreft hun strafpuntensysteem indertijd. Dat vond en vind ik nog altijd verkeerd. Misschien waren ze toen zo streng omdat het een katholieke school was.
Maar goed nu, 40 jaar later verhuisde ik van West-Vlaanderen naar Vlaams-Brabant, ongeveer 150 km bij elkaar vandaan. Hier en nu besef ik dat ik rijk ben met mijn taal. Geen kat die hier West-Vlaams begrijpt of verstaat. Mijn woorden kennen ze hier niet. Ik kan mij echter perfect verstaanbaar maken in het A.N. Dat heb ik vooral aan de school en mijn opvoeding door mijn ouders, te danken. Als de lokale bevolking van Tienen nu nog wat moeite zou willen doen, zal het integreren wel lukken. Ook al zeggen ze nu vaak in de winkel “ jij bent niet van hier zeker? “
Mijn roots, mijn West-Vlaams zal ik nooit verloochenen. Ik heb er dan ook 50 jaar van mijn leven in doorgebracht, in dat verre West-Vlaanderen.
