ria schreef:Dtm,
wat is het toch moeilijk
om elkaar te begrijpen,
in de ruimste,
misschien,
de diepste zin
van het woord.
Wat ik bedoelde:
Jouw dochter,
hoe moeilijk zij het ook heeft,
en haar kinderen
wonen in JOUW nabijheid.
Als één van uw kinderen
ruim 6000 km ver woont,
met haar gezin,
en met "onze" kleinkinderen,
is helpen en NABIJHEID,
haast onmogelijk.
Ik schrijf dit met tranen
in mijn ogen.
Is het "egoïsme" je kinderen
regelmatig te willen zien.
Te weten (en niet te moeten vermoeden)
hoe het men hen gaat.
Je kleinkinderen te zien opgroeien,
hen te kunnen knuffelen en
daadwerkelijk lief te hebben.
Neen, dat is moeder-instinct.
.....
"Voor N-iemand is er altijd wel Iemand. In de buurt. Of een bejaardenhuis."
Ik kom nochtans bij iemand die N-iemand heeft.
Je zal zeggen, "ze heeft jou".
Weet je, het karakter van zo iemand is van die aard, dat de meesten afhaken.
Als ze in zo'n bui is zou ik dat ook wel willen doen. Dan is er 1 reden waarom ik het niet doe.
Die is heel persoonlijk, maar ik vermoed dat je ze kent.
Ik begrijp wel wat jij bedoelt ivm jouw dochter en haar gezin.
Ieder ouder zou het lijden van zijn kinderen en kleinkinderen,
willen overnemen, moest dit kunnen.
Ik wens jouw dochter en haar gezin een betere toekomst.
vriendelijke groeten,
ria
Dag Ria,
ik noemde het een 'weliswaar edelmoedig' egoïsme.
Maar ok. Ik ga meteen akkoord
we herschrijven wat we lezen in functie van onszelf.
Zoals ik al duizendmaal zei (niet letterlijk te tellen):
'Lire c'est écrire.'
Ooit was er een tijd dat ik mijn dochter en kleinkinderen
VIJF JAAR lang NIET gezien heb.
(Mijn zoon woonde op enkele kilometers: idem dito.)
In 2008 kwam ze aan met haar gezin in Zaventem:
de kleinkinderen konden lopen en spreken. 8 - 5 - 3 jaar oud.
En plots werd die vreemde meneer met een grijze baard
geen Sinterklaas maar opa. Met één vingerknip.
En hij sprak dan nog een taal die ze niet verstonden.
Bijgevolg ik ken afstand in jaren en plaats.
Ik moet bekennen: ik had er totaal geen moeite mee.
Dàt begon pas op 25 januari 2009.
Maar dat verhaal ken je.
Ria, ik wens je veel nabijheid en genegenheid van al wie je lief is.
PS.
Gisteren aan tafel.
De jongste: 'zeg mama, ik ben wel niet gedoopt, hé'.
En ik lach: 'tja, lieve schat maar jij bent een moslima.'.
Dochter: ach, jij had zo'n mooi 'doopfeest'.
Ook daar werd er blijkbaar gedoopt.... en heeft men 'een suikerfeest'.
En wij suikerbonen.
PS.2
"Weet je, het karakter van zo iemand is van die aard, dat de meesten afhaken."
Helaas, Ria, ook dat is dikwijls zo. En roept het dan geen vragen op over 'eenzaamheid'?
De zon
had de vijf banken tegen de kerk
beschilderd met lui licht.
Mijn eerste gedacht
was, ik vlei me neer
in de armen van de warmte.
Maar ik bedacht me.
Ik dacht
aan al die verhalen
met steeds weer hetzelfde einde.
En herinnerde mij het laatste
dat geen 'happy end' was.
Het teleurgestelde gezicht
van de man, toen ik hem slechts
twee Euro gaf.
Neen, niet weer vandaag.
En stapte dus maar
domweg dapper door.
Door de straten van mijn leven.
Maar.
Hij riep naar mij.
Een schaduw uit het licht
stond op. En beval mij
hem te volgen.
'Beetje blad'. En nog iets Russisch?
'Why always me?'
legde ik hem mijn vertwijfeling voor
nog voor hij de finale vraag kon stellen.
Ik hou het kort.
'Maybe because of your beautiful beard'.
Ach, en dat hij van Kazakhstan was.
En dat alles Arabisch was. En cijfers.
De bank, de kerk, hij en ik ...
'Juist.', beaamde ik. 'Arabische cijfers.'
'En of ik iemand van Afrika kende.', wilde hij weten.
Dàt was z'n foute vraag, want toen
gaf hij mij de kans
te vertellen over de '2 €' rijkdom van m'n dochter,
toen zij hier landde.
En de '45.000 €' schulden ginder. Hier te betalen.
Cijfers.
'Ik was altijd al bang van getallen', zei ik hem.
'En nu nog meer'.
Ik gaf hem een stevige handdruk.
En wist niet wat ik moest lezen in zijn bleke ogen.
Terwijl ik aan 't zoeken was naar één van jouw gedichten
voor november, vond ik heel onverwachts in jouw topic
'Clair Obscur', een tekst die alles vertelt over de bijzondere
relatie tussen schrijver en lezer :
Schrijver en lezer.
Hoe
wij elkaar ook vasthouden
als gesloten haakjes.
Naar elkaar luisteren
als berg en dal.
Elkaar vertrouwen
als de ochtend en de avond.
Jij en ik. Samen.
Toch
blijven we apart.
Jij leest niet
wat ik schrijf.
Maar proeft de inkt
van je eigen woorden.
Luistert naar de stem
binnen je eigen herinnering.
Jij verdwaalt
in mijn pleintjes en straten .
En zoekt de weg
met de landkaart van jouw eigen leven.
Nooit zullen we elkaar
volkomen verstaan.
Gescheiden
door de interpunctie
van ons beider bestaan.
En toch
zullen we elkaar raken:
de inkt,
de ogen,
en dat witte blad.
uvi
Op 22 november in Poëzie van de dag
Mvg Alter en Rankje
Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
" schrijven en lezen " ook zo ongelooflijk goed beschreven
zoals het werkelijk echt is , zoo waar !
Goed dat rankje dit terug geplaatst heeft .
en ja , ik zou " rozen op een duivenhok " ook graag hier lezen
met rode wangen beken ik dat ik niet in de blogs geraak of er moet
ergens een duidelijke link staan dat hier dan weer verboden is .
Vijgen smaken na Pasen nog heel lekker
en Chrysanten zet men tegenwoordig als sieraad op terras
of aan de voordeur tot ze hun kleur verliezen door de eerste vorst .
Hopend dat deze reactie niet storend is voor deze topic .Fernanda
van ria