De trage minnaar

[Dtm]

Louise.


'Heb je een stylo bij?'
Zo begroet ze mij. Zij moet iets
belangrijks noteren, zegt ze.
Geen schrijfgerief in mijn zakken.

'Wil je het dan onthouden?'
'Wat?
Wat kan er na een 'slaapfeestje'
op een zondagochtend zo belangrijk zijn.

'Louise'.
Dàt moet ik onthouden. Mmm.
Is makkelijk voor opa.
Hij hoort een liedje uit de jaren zestig.

Marieke komt nog uitwuiven.
'Louise' dàt is in L. toch?
Kleindochter wil nog even checken.
Jaja. Marieke lacht als een zondagskind.

Marieke is een knap meisje van negen.
Met een mooie mama.
Sjieke kleren en dito auto.
Huis en diploma's navenant.

En dan en daar vertrekken we.
In een passé Fordje, oud model. Mon Dieu.
Louise?

Ja, opa, en daar verkopen ze héél mooie bottines.
Zoals die van Marieke. En ik
heb maar één paar voor de winter.
En als die kapot zijn... En mijn kleren
zijn allemaal versleten ...

Ik luister gelaten naar een vrouw in wording.

Hulp. Ik tracht een levensbeschouwelijk
en pedagogisch verantwoord discours
op gang te brengen.
Maar vind geen gretige oren als gasten.

Opa's begrijpen dat niet.
Maar, helaas, juist wel.
Ik zet een kleine donderwolk voor de deur af.
En het toverwoord 'Louise' valt al op de trap.

Arme dochter. Nog een hele zondag.
En zij is geen pedagoge.

[Dtm]

Pense à moi


Soms ben je dichter
bij mij
als je ver weg bent

een sneeuwvlok
die uit de nacht valt
als een vlek licht op mijn hand

appelbloesem in een boomgaard
en je bent
een weide van verlangen

het lommer
op een bank
onder het late lover

van trage woorden
en ik word de prins
van een vergeten land.

Dàn voel en ruik
ik je huid
tussen de regels

lees het wit van wachten
en luister naar de luwte
op je lippen.

Maar soms ben je ver weg
als ik je dicht bij mij
zie denken

aan hoe het ooit
was geweest
alsof afstand en tijd

de liefde en het leven
barmhartig herschrijven
tot de droom

die wij nooit hebben geleefd.

[Dtm]

En de tuinman gaat niet naar Ispahaan



En dan zou ik
me nog even omdraaien.
Als de wind me een duwtje gaf.

En het roodborstje
zou me krabben
daar waar ik jeuk had.

De merel
zou voor me zingen.
En de kraai krassen.

En ik zou eindelijk
blijven liggen.
In de schaduw van de lindeboom.

Luisteren naar het gefezel
van de beukenhaag.
En het geroezemoes

van een late avond.
Daar in mijn tuintje
dicht bij het huis

dat ik liefhad.
Wanneer ze me traagzaam uitstrooien
als een klapwiekende vogel

voor de kat.

[Dtm]

Vlieg verliest de tijd



Een zomervlieg
cirkelt rondom m'n hoofd.
Ze is een ambetant anachronisme.

Zoals een lastige eeuweling.

Misschien heeft de ene
wel meer tijd nodig dan de andere.
Om dood te gaan.

Maar ook om te leven.

Ik lanterfanter
door de ochtend.
Treuzel met de eeuwigheid.

Ik wacht om te beginnen.
Soms tot de avond.

[Bomi]

-
-
DTM,


Genoten van alles wat je schrijft, het lijkt allemaal
zo lichtvoetig maar de afdronk is zwaar doordacht.

En ja kleine meisjes worden groot met alle trukjes
en foliekes van een vrouw.

Een vogel voor ' de kat ' is het lot dat ons mensen
wacht.
Voor sommigen iets vroeger dan de ander.

Groeten,

bomi.

[Dtm]

-
-
DTM,


Genoten van alles wat je schrijft, het lijkt allemaal
zo lichtvoetig maar de afdronk is zwaar doordacht.

En ja kleine meisjes worden groot met alle trukjes
en foliekes van een vrouw.

Een vogel voor ' de kat ' is het lot dat ons mensen
wacht.
Voor sommigen iets vroeger dan de ander.

Groeten,

bomi.

Dag Bomi,

jij dicht,
vrees ik,
mij te veel eer toe.

Maar ligt er niet meer troost
in een compliment
dan in de werkelijkheid.

Ik wil je dan ook zo graag geloven.

[Bomi]

-
-

DTM.


Moest je mijn zoon zijn zou ik zeggen ' neem dat compliment
aan en zeur niet '

Tegen jou zeg ik ' het zijn meestal de mensen die een compliment
verdienen die er moeite mee hebben '

Groetjes,

bomi.

[Dtm]

Een zeurende zoon van zeventig, Bomi?
En jij over de honderd?

Grapje.

[Dtm]

Le fabuleux destin


Dag dagboek,


De ochtend ligt nog een beetje bleek op je onbeslapen bladen.
Je letters prenataal onder het laken. De tempelslaap der goden.
Dichters, net voor het ontwaken.

Hoe zij straks hun gedachten overzetten. Op een veerboot.
Een hoedje van papier dat dobbert op wit water.
Als ik met m'n adem leven blaas over je fabelachtig alfabet.

Zinnen volgestouwd met verlangen.
Zeilen. Zuidwaarts.
Vers un fabuleux destin d'amour.






PS.
Elders vanonder het stof gehaald.

[Bosrankje]

Uvi,

Met of zonder stof.... blij dat jij het elders hebt gehaald...

Le fabuleux destin d' Amelie Poulain... een heel bijzondere
film zoals jouw gedicht !

Vriendelijke groetjes van A en B

[Dtm]

Nog meer stof weggeblazen, beste B.



Dag liefste,

In de herfst weef ik lentegras
doorheen m'n vallende woorden
en madeliefjes voor achter je oren

ik kwetter als een speelse contrabas
pluk het licht van de dag
en hang het in je ogen te dromen

kijk, daar zie ik de eerste zwaluw
in je ontwakende lach
ik kan hem zelfs al horen.









PS.
Voor alle verliefde zielen.

[Dtm]

Het melkwegstelsel



Het was avond. De theekaarsjes plagieerden de sterren.
En zij lag lenig als het maanlicht uitgestrekt op de lakens.
De tijd stond reeds lang tussen ons en het verlangen.
Een drempel van banale beslommeringen.

Het dagelijkse leven.

Het was gisteren dat we de barricade opbraken.
En het gemis versmoorden. In de tedere anarchie
van het driftige spel. Over de wettige bezwaren heen.
Schuld en berouw sneeuwden we routineus onder.

Een winter red je niet alleen.







PS. En we blijven schrijven met de plumeau.

[Dtm]

Logboek van een lichtmatroos



Als een kei over glad water.
Zo keilt de kraai een kastanje
over het asfalt.
Hij beoogt een kwetsuur.

Want daar ligt de kwetsbaarheid.
De plek voor het infuus van de pijn.
In mijn handen wiegt Connie Palmen.
Ik wandel door haar verdriet.

En peil haar leegte.
Die ze heeft uitgekleed
in haar nieuwste werk.
Een logboek. Zinnen.

Rafelingen in haar gemis.
Een skelet van herinneringen.
Zoals de takken die hoog
over mij hangen in de kastanjedreef.

Ik passeer de plek
waar ik 'haar' ooit een vluchtige zoen gaf.
De eerste. Onbeholpen verkleed
als een beleefdheidsformule.

Een formeel 'merci'. Op beide wangen.
Maar diep in mezelf stormde
het testosteron. Aangekleed als een minnezanger.
Die hoofs het hof maakt. Lacherig en langoureus.

En zij loopt langs mij. Een gewillige freule.
Zou later blijken.
Al elf jaar is zij ondertussen mijn geheim kompaan.
Kompas.

Dikwijls verloor ik het noorden.







PS.
Logboek van een onbarmhartig jaar.
Connie Palmen

Foto cover op 'Mes petits riens'.
Ik slaag er niet in die hier te plaatsen.

[Bosrankje]

Abracadabra.... ! Hier is de foto, Uvi

Lieve novembergroetjes van A en B

[Dtm]

Abracadabra.... ! Hier is de foto, Uvi

Lieve novembergroetjes van A en B

Er bestaan dus toch nog tovenaressen.
Weliswaar verscholen in het woud.
Tussen de pixels en de pps'en.

Spijtig dat hij en zij
niet wat groter beeld kregen.

Of was dat al boven de krachten van de kabouters?

Dankuwel, fee B.