Goeie avond lieve forum-vrienden
mamacalypso, ik vind ook dat ik het ergste heb afgezien
van het heengaan van m'n man

(en soms nog na zo'n lange tijd) mijn ouders zijn ook
met één jaar verschil gegaan, en ik vond dat erg maar
zij hadden hun leven voltooid, al is het altijd
te vroeg voor elke lieve verwant
Mijn man was pas 54, die was nog zo nodig
Ik heb om iedereen getreurd, maar het meeste
en langste om m'n man en ik mis hem nog elke dag
Al kan ik er nu makkelijker over praten en komen er
niet telkens meer tranen bij. Maar toch....(die krop in de keel)
DewilIk zal je zeker niet gek verklaren , ik praat
elke dag met de foto van mijn geliefden, meestal
met m'n man, ik zet er ook elke week een vrs bloemetje bij
Hij had graag verse bloemen, bracht elke weeek voor
mij een bloemetje mee, dat doe ik nu nog voor hem
al bijna 20jaar

Ik vraag ook vanalles aan hem
en dan voel ik soms dat het goed is wat ik deed.
Dat geeft me een gerust gevoel, en laat ze maar lachen
of denken dat ik crazy ben

Het voelt goed en
ik blijf het doen, mijn kinderen zeggen soms:
'ons ma is weer bezig' maar ze begrijpen het (en doen soms mee)
Praat gerust tegen de foto als jij je daar goed bij voelt,
kwaad kan het niet, (en ruzie krijg je ook niet)
Je moet doen waar jij je goed bij voelt, en dat geldt
voor alle droevige vrienden, en je weet best wat dat is.
Voor iedereen nog een fijne slaapwel-knuffel en tot morgen
Ik ben benieuwd hoe Helene erdoor geraakt is vandaag
ik heb dikwijls aan haar gedacht
Dag reline als je komt lezen, gaat het al wat beter met je?
en bout, ook de groetjes voor jou, sterkte
Groetjes allemaal,
Oma-C.