Wat mij vooral verwondert is het feit
dat we op school allemaal dezelfde 26 letters leren.
Dezelfde woorden leren lezen en schrijven,
maar dat sommige mensen in staat zijn met die 26 letters
de juiste woorden te vinden en zo te schikken
dat ze hun eigen gevoelens kunnen uitdrukken
maar ook een ander weten te raken.
Hen de indruk te geven
dat ze zich in die woorden herkennen.
Ikzelf heb hier een tekst gevonden van enkele lijnen
die heel mijn leven samenvat.
Een leven van meer dan 50 jaar,
waar ik verschillende pagina's voor nodig zou hebben
om dit te beschrijven.
In enkele lijnen werd het samengevat.
Ik werd er koud van.
Het heeft mij tot in het diepste van mijn ziel geraakt.
(waarschijnlijk betekent deze tekst
niet hetzelfde voor mij als voor jou maar toch...)
*elleke* schreef:Wat mij vooral verwondert is het feit
dat we op school allemaal dezelfde 26 letters leren.
Dezelfde woorden leren lezen en schrijven,
maar dat sommige mensen in staat zijn met die 26 letters
de juiste woorden te vinden en zo te schikken
dat ze hun eigen gevoelens kunnen uitdrukken
maar ook een ander weten te raken.
Hen de indruk te geven
dat ze zich in die woorden herkennen.
Ikzelf heb hier een tekst gevonden van enkele lijnen
die heel mijn leven samenvat.
Een leven van meer dan 50 jaar,
waar ik verschillende pagina's voor nodig zou hebben
om dit te beschrijven.
In enkele lijnen werd het samengevat.
Ik werd er koud van.
Het heeft mij tot in het diepste van mijn ziel geraakt.
(waarschijnlijk betekent deze tekst
niet hetzelfde voor mij als voor jou maar toch...)
Bedankt voor deze woorden.
Goedenmorgen Elleke,
Er staan belangrijke woorden in uw alfabet:
"verwondering, lezen en schrijven, indruk, herkennen ... zelfs ziel ".
Lire c'est écrire.
En inderdaad, elke tekst is anders voor schrijver en lezer, voor elke lezer.
Het leesmoment is erg bepalend voor de lectuur.
Wat er aan voorafging. En wat men nog verwacht. Hoopt, mist en verlangt.
Gisteren en morgen beïnvloeden vandaag.
Het leven. Ver en dichtbij.
Anders gezegd:
iedereen leest volgens zijn eigen spelling en grammatica,
volgens zijn eigen godsvrucht en vermogen.
Iedereen herschrijft.
Het is de zevende dag en mijn vingers denken traag na.
Ze mogen nog even denken en niets doen.
Straks komen de klein-kinderen. Dan zullen ze weer 'doen'.
En zo weinig mogelijk denken. Want daar worden ze moe van.
Mag ik u danken voor uw 'briefje'.
Het zijn dit soort woorden die weer goesting laten groeien.
PS.
Aan elke lezer-es, dankjewel.
Vooral aan hen die hier nu en dan enkele woorden achterlaten.
Investeren in de schrijver. Ik hoop je een leesbare rente uit te keren.
PS.
Mijn excuses voor de lezers die 'de Franse ondertoon' missen.
Een andere mooie allusie, naast 'brise-larmes', is : 'ma brise-l'âme'.
Maar alles begon bij 'brise-lames'. Golfbreker.
Rode wangen en ook schaamte
houden mij tegen om hier veel te schrijven.
Hoe kan een oma van 72,
die maar tot haar 14e. naar school ging,
dialogeren met een opa, weliswaar wat jonger dan zij,
die met het alfabet
in de navelstreng geboren werd.
En met Letterkunde en Latijn
werd groot gebracht.
Daarom komt deze oma,
meestal in stilte genieten.
Alleen als opa vertelt
over zijn kleinkinderen
spreken zij dezelfde taal.
een oma
Onder uw bescherming, o Moeder van God en ook onze moeder.
ria schreef:Rode wangen en ook schaamte
houden mij tegen om hier veel te schrijven.
Hoe kan een oma van 72,
die maar tot haar 14e. naar school ging,
dialogeren met een opa, weliswaar wat jonger dan zij,
die met het alfabet
in de navelstreng geboren werd.
En met Letterkunde en Latijn
werd groot gebracht.
Daarom komt deze oma,
meestal in stilte genieten.
Alleen als opa vertelt
over zijn kleinkinderen
spreken zij dezelfde taal.
Dtm schreef:PS.
Mijn excuses voor de lezers die 'de Franse ondertoon' missen.
Een andere mooie allusie, naast 'brise-larmes', is : 'ma brise-l'âme'.
Maar alles begon bij 'brise-lames'. Golfbreker.
Poëzie en proza moet men niet steeds tot in de finesse begrijpen.
Soms is het
de tekst lezen omdat hij zo mooi is
de woorden klinken als een melodie
of is het enkel
aanvoelen als thuiskomen.
Mijn ziel voelt geen pijn, alleen maar vreugde en bewondering
en ook een beetje spijt ...
Want ik had zelf die twee mooie woorden willen vinden !
Een heel poëtisch pad naar jouw verdrietige ziel 'brise-l'âme',
langs de 'brise-larmes' van je hart, opduikend uit de zee en haar
brise-lames ...
Ja knikken ? Veel meer dan dat... ik applaudisseer vanuit mijn
paddestoel.
Nu even dit vertellen : Toen ik een tijdje geleden naar 'mes petits
bleus' aan 't zoeken was (op Google), belandde ik heel onverwachts
in een bijzonder mooie blog 'mes rêves bleus' van een zekere Lise
Buissart en daar, ontdekte ik verschillende prachtige schilderijen van
'La Côte d'Opale' in Frankrijk waar ik als kind enkele keer op vakantie
ben geweest...
En als ik de adembenemende zwart-wit foto van Manu op jouw link zag
nadat ik 'Ma brise-larmes' had gelezen verscheen plots in mijn geheugen
het schilderij 'bord de mer-Côte d' Opale'...
Ik geloof niet in toeval en denk dat alles een reden heeft dus...
Wees me genadig en aanvaard mijn ppt...(ik zal er geen gewoonte van
maken !)
Vriendelijke groetjes van ons beiden
Bosrankje
Laatst gewijzigd door Bosrankje op 07 dec 2011, 11:15, 1 keer totaal gewijzigd.
Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
Het Antwerpse stadsbestuur zal op de volgende gemeenteraad
Bernard Dewulf voordragen als stadsdichter voor de periode 2012-2013.
Hij zal op 26 januari 2012 - op Gedichtendag - Peter Holvoet-Hanssen opvolgen.
De 51-jarige Dewulf is bij het grote publiek vooral bekend als columnist
en schrijver van 'Kleine dagen',
waarvoor hij in 2010 de Libris Literatuurprijs kreeg en een jaar later de Inktaap.
To be or not to be,that's the question
Niemands meester,niemands knecht
Alterego1 schreef:Het Antwerpse stadsbestuur zal op de volgende gemeenteraad
Bernard Dewulf voordragen als stadsdichter voor de periode 2012-2013.
Hij zal op 26 januari 2012 - op Gedichtendag - Peter Holvoet-Hanssen opvolgen.
De 51-jarige Dewulf is bij het grote publiek vooral bekend als columnist
en schrijver van 'Kleine dagen',
waarvoor hij in 2010 de Libris Literatuurprijs kreeg en een jaar later de Inktaap.
Goedenmorgen Alternatiefje,
Je bent het niet vergeten.
Jawel, ik ben nog steeds een stille bewonderaar van hem.
Het treft mij altijd dat hij door de 'ernstige' literaire recensenten of collegae
'opzij' gezet wordt. Omwille van zijn onderwerp.
Het kleine geluk. Eenvoudig van afkomst.
Niet de tranerige dramatiek van de boekskes.
Of de themata uit grote literatuur.
Neen, dat bijna onzichtbaar geluk en verwaarloosd verdriet.
Op de hoek van een tafel.
In een ligzetel onder het lover van een boom.
Op de schommel in de tuin.
Poezenpoëzie over een besneeuwd tuinpad.
Alsof literatuur enkel opschiet uit het 'wat'.
En niet ontstaat door het 'hoe'.
Dag Alter, dankje en klik hierna.
En kijk vooral naar het tuinmuurtje.
Dat op zich is al poëzie. Nog ongeschreven, weliswaar.
