Toch gek hé Alter, dat wij de dieren niet kunnen verstaan, maar zij verstaan ons wel.
't Is te zeggen, met katten heb ik niet zo'n ervaring,maar wel met honden.
Als wij op zondag, na het middagmaal tegen Jaimie (onze laatste hond)
durfde zeggen, "gaan we wandelen", dan sprong hij op van vreugde
en jankte hij van blijdschap, tot hij in de auto zat.
Maar...ook zonder woorden (van ons) maakte hij dingen duidelijk.
Zondag na de middag, regen, kou, veel beter binnen, "niks van" dacht Jaimie,
het is mijn wandeldag.
En hij bleef rondom ons drentelen en dralen en zagen, tot wij onze botten
aantrokken en een regenjas en dan kalmeerde hij.
Zo waren er nog vele andere gelegenheden waarin wij (de hond en zijn baasjes,)
met elkaar converseerden. Poezen ligt misschien anders, dat weet ik niet.
Als we nu gaan wandelen, zonder Jaimie, langs zijn plekjes dan zeggen we
soms tegen elkaar, weet je nog.......enz.
Ook al is hij er reeds vele jaren niet meer, toch is hij nog af en toe in onze gedachten.
lieve groet Alter en tot later,
ria
Onder uw bescherming, o Moeder van God en ook onze moeder.