Kan men waarlijk iets vertellen en zo ook weten over een ander wanneer men niet open staat voor hetgeen de ander te vertellen heeft en het dan ook op een open en eerlijke manier te behandelen?
Het boek van Anton Zeilinger heb ik inderdaad gelezen want anders zeg ik niet dat het voor mij een eye-opener was. Gelieve aub. bij zichzelf te blijven zonder persoonlijk te worden naar een ander toe want dat is nefast om een open en eerlijke communicatie op te bouwen of zit men hier alleen maar om zijn eigengevoel van het kleine 'ikje' op te krikken door een ander steeds ongelijk te geven zodat men zijn eigen waan van gelijk kan behouden? Ik hoop het van niet want wat heeft dan voor zin!
In mijn ogen gaat het niet over gelijk of ongelijk want wat kunnen wij nu werkelijk weten? Als ik zeg dat ik gelijk heb en dat ik het weet lig ik er al uit want dan hou ik me vast aan het eigenwaan waardoor een open waarneming niet meer mogelijk is omdat ik dan mijn eigen onbewustzijn steeds op de ander projecteer en dat mag toch niet de bedoeling wezen?
Ivm. Anton Zeilinger en die een beetje moeite willen doen om te zien wie hij is en waarvan hij afkomt en waarmee hij zich zoal bezig houdt wil het zeer duidelijk wezen dat hij in de wetenschap zelfs gezien wordt als een pioneer...
Zijn profiel, publicaties, boeken, CV, prijzen,... zijn in te zien op
http://www.quantum.at/zeilinger
Voor diegene die misschien geen zin hebben om dit allemaal in te zien wil ik hier nog een klein stukje over hem weergeven:
Anton Zeilinger is also active to provide scientific leadership in the foundations of quantum mechanics and in the field of quantum information science. As an example, we mention that his EU network “The Physics of Quantum Information”, which started in 1996, was the first such international activity world-wide.
Anton Zeilinger’s international awards include the Wolf Prize, the King Faisal Prize of Science and the Newton Medal of the Institute of Physics. While still at Innsbruck University, he built its Physics Department to be a prime center of quantum optics. The Institute of Quantum Optics and Quantum Information IQOQI of the Austrian Academy of Sciences,
located both in Innsbruck and Vienna, was created to provide a continuing joint platform. In the report “Controlling the Quantum World” by the National Research Council of the U.S. National Academies, this Institute is mentioned as “an example of outstanding quality”.
Anton Zeilinger has continuously succeeded to inspire younger researchers towards high quality research. To date, many of his former students or post-docs have become professors at various institutions world-wide. These include Paul Kwiat (Bardeen Professor at the
University of Urbana-Champaign), Jian-Wei Pan (Professor at the University of Science and Technology of China), Dirk Bouwmeester (Professor at UC Santa Barbara and Leiden), Gregor Weihs (Professor at the University of Innsbruck), Jörg Schmiedmayer (Professor at
the TU Vienna), Harald Weinfurter (Professor at LMU Munich), Markus Oberthaler (Professor at Heidelberg University), Markus Arndt and Markus Aspelmeyer (Professors at the University of Vienna), Christoph Simon (Professor at the University of Calgary), Herman Batelaan (Professor at the University of Nebraska) and Gabriel Molina-Terriza (Senior Lecturer at Macquarie University, Australia).
Hij beschrijft dus toeval op een logische wetenschappelijke manier en het is in feite heel éénvoudig. Zodra toeval kan worden verklaart, wat kwantumfysica doet, is het geen toeval meer...
Vanaf nu ga ik ook niet meer in op eigen oordelen van diegene die het nu al allemaal denken te weten zonder te weten waarover de ander het werkelijk heeft en zo ook geen realistische antwoorden erop kunnen geven en zo ook niet op persoonlijke berichten waarvan de logica van open en onpartijdig onderzoek afwezig blijken te zijn want het heeft geen zin om daar steeds energie in te steken. Het enige wat ik hier doe is kennis aanreiken waardoor men zich mee kan verrijken en theoriën van anderen proberen om zo open mogelijk waar te nemen en te zien op welke gebieden we het eens kunnen worden waardoor men zo van elkaar iets kan leren. Door het steeds 'oneens' naar elkaar toe te communiceren heeft totaal geen enkele zin want dan kan men beter in eigen keuken blijven om daar steeds dezelfde taart weer te bakken zonder er eens iets nieuws en lekkerders van te maken want oefening baart kunst en dit wil dus niet zeggen om steeds bij hetzelfde te blijven hangen want dan blijft de plaat iedere keer in dezelfde groef draaien en kan er van uitdijing geen sprake zijn!
En te geloven dat men iemand kan overtuigen door eigen woorden zonder dat de ander zelf op open onderzoek gaat is een waan om te geloven en woorden van een ander hierbij persoonlijk maken en ze dan gaan verdraaien naar eigen straatje zonder onderzoek getuigt niet echt van nog willen denken. Niets mis mee maar blijf dan aub. bij jezelf zonder dit onwillig denken steeds te projecteren naar een ander!
