Reini schreef:Liefde, Henriëtte, is vooral eigenliefde die men uit mededogen, of sympathie, of uit instinct op anderen kan projecteren.
Opvoeding, ervaringen, aard, spelen daar allemaal een rol in.
Dat gevoel zit mede, zoals alles, in het brein verweven.
Omdat jij daar persé een vreemde verklaring aan wil geven, wil dat niet zeggen dat de wetenschap daar geen antwoord op heeft.
Je kan evengoed vragen: waarom, als ik angstig ben, wil ik vluchten of vechten ?
Wel dat is uwen hormonenwinkel. Niet te onderschatten wat dat allemaal met je doet.
Lees daar eens een goed boek over.
Heb ik die dingen ooit ontkent?
Blijft de vraag welke plaats de Liefde hier inneemt?
Hoe komt het dat men liever blijft gooien en smijten dan de werkelijke aard (die Liefde is) toelaten?
Ik heb hier de indruk dat men verdomd goed voelt dat men niet tot vervulling en Liefde komt.
En dat is natuurlijk voor een ego zeer pijnlijk.
Dan wordt het gooi en smijtwerk maar weer geïntroduceerd.
Beter dát dan het risico dat de persoonlijkheid (IK ben de beste IK ben de grootste IK ben de geweldigste) finaal naar de knoppen gaat.
Want idd. daar moet de Liefde niets van
hebben
Angst, pure angst.
En hoe meer angst hoe minder dat toegegeven zal worden.
Redeneren (= vluchten) dan maar en..
vechten dan maar..vechten..koel..bloedig..vechten.