angelica schreef:Ik geloof steevast in een voortbestaan na het lichamelijke overlijden. […]
En dus doe je er alles aan om achter het minste ogenschijnlijk raadselachtig fenomeen bewijzen te zoeken. Dat moge blijken uit je verhaal.
angelica schreef:Mijn schoonmoeder ligt zwaar ziek in het ziekenhuis.
Dagen na elkaar neemt ze afscheid van ons, ook al is ze onwetend omtrent de ernst van haar toestand.
Je bent al wat ouder, je voelt je absoluut niet lekker, je ligt in het ziekenhuis maar je bent onwetend omtrent de ernst van je toestand?
angelica schreef:Ze vertelt me dat ze de weken ervoor, toen ze nog thuis was, steeds erg bang was, maar dat ze er nu naar verlangt om te kunnen gaan. Wij zijn allemaal sprakeloos, en erg aangedaan. Ze "ziet" mensen die reeds overleden zijn, o.a. mijn schoonvader. Ze wil zijn hand grijpen, maar hij is verborgen achter een gordijn van mist, zo zegt ze. "hij verdwijnt achter de mist als ik naar zijn hand grijp". Ze spreekt tegen mijn schoonvader, ze spreekt met overledenen. Ze vertelt ons dat een goede vriend, Jos, met haar zal vertrekken, dat hij er klaar voor is. Enkele dagen later vernemen we dat Jos in het ziekenhuis op de intensieve voor zijn leven vecht.
En jouw schoonmoeder kon dat absoluut niet weten? Kom nou. Bovendien, als zij zo goed wist dat Jos 'met haar ging vertrekken', hoe komt dat zij toen niet 'vertrokken' is, maar jaren later overleed? En de Jos, heeft die toen ook maar nog een paar jaar gewacht?
angelica schreef:Hoe kon zij dit in godsnaam weten? Gegokt? Een hallucinatie die "toevallig" uitkomt?
Hoe kon zij weten dat de Jos op de intensieve lag? Je vergeet de meest voor de hand liggende reden: gehoord van een andere bezoeker of van de verpleging.
angelica schreef:Een dag later zit ik, samen met mijn man aan haar bed. Ze is wakker.
Ze kijkt me aan en krijgt tranen in haar ogen. Ze begint een verhaal te vertellen over een moeilijk leven, en ik luister met ongeloof naar haar verhaal. Want zij vertelt exact een deel van mijn levenservaringen, maar het waren ervaringen waar ik nooit over gesproken had. Het waren zaken waar niemand weet van had, zelfs mijn man niet, het waren mijn eigen, diepe gevoelens die zij vertelde, maar dan alsof het haar zelf overkomen was. Ze vertelde alles in de "ik" vorm, maar het was mijn verhaal.
'Een deel van'… Welk deel? Ken je dat verhaal (gestaafd met herhaalde proefneming) waarin honderden studenten zich perfect herkennen in een persoonlijkheidsprofiel tot blijkt dat ze allen precies dezelfde tekst kregen? Heb je je schoonmoeder gevraagd hoe zij aan 'jouw' verhaal kwam? Of heb jij je gewoon herkend in bepaalde onderdelen van haar verhaal?
angelica schreef:De volgende dag krijgt zij een inwendige bloeding en een hartstilstand .
Maar ze reanimeren haar, ze ligt dagenlang op intensieve. Als ze weer bij bewustzijn komt, kijkt ze ons aan en zegt : "jullie moeten je geen zorgen maken, ik ga nog niet".
???
Tjah, blijkt je schoonmoeder in een keer wat anders te zeggen dan voordien. Je zou van minder schrikken.
angelica schreef:[…] Zo heb ik nog een hele reeks ervaringen die ik nooit heb kunnen verklaren, waarvoor ik jarenlang naar antwoorden zocht. Het enige antwoord dat ik tot op heden gekregen heb is dat er een vorm van voortbestaan is buiten het lichaam. […]
Je bovenstaande verhaal toont maar één ding aan: het heeft niets te maken met een leven na de dood. Maar voor elk fenomeen dat jou voor een raadsel stelt zie jij maar een oorzaak: een leven na de dood. Terwijl je de meest voor de hand liggende verklaringen gewoonweg 'vergeet'. Je bent blind voor de simpele, stomme werkelijkheid.