Spruit dit menselijke bewustzijn, dat wij ook het ego noemen, niet voort vanuit het kosmische bewustzijn? Zijn wij in feite niet dit kosmische bewustzijn? Wat doet dit menselijke bewustzijn dan? Het schept afgescheidenheid, en van daaruit spruit dan weer ontkenning voort, van wat wij in werkelijkheid zijn. Wij , "ik", zijn in feite één onmetelijke ruimte, niet gebonden aan tijd noch plaats.
Ik denk aan de woorden van een zekere broeder die ons toesprak vanuit het gedachtegoed van meester Eckhart.
Er is enkel en alleen het "nu", doch dit "nu" is in ons bewustzijn verhakkeld tot verleden, heden en toekomst. Bezie deze drie als één lang, uitgerekt nu moment. Zo gaat het ook met vorm, er is enkel vorm door de ruimte, want in, door, en met ruimte, ontspruit vorm.
Wat is dat "ik" dan wel? Dat ego? Volgens mijn bescheiden mening is datgene wat "ik" genoemd wordt, de evolutie, het proces waarin God (of de albron, of het kosmische bewustzijn, of hoe "ik" ook genoemd word). "Ik" met al mijn gevoelens, gedachten lichaam, e.d. is een proces van god naar zichzelf toe.
In feite kunnen we beter niet zeggen : ik ben op weg naar God, maar eerder : ik ben god op weg naar mezelf, de weg van bewustwording is datgene wat ik vandaag ben : ruimte, leegte, stilte, perceptie.
En datgene dat een mens als wollig aanduidt, is iets dat enkel in die geest geboren wordt, "het wollige" is ook een weg van bewustwording. "Ik", ben de weg (van bewustwording naar bewust zijn).
Bidden tot God, is in feite babbelen tegen jezelf. Doe ik ook soms hoor, is niet erg, is niet pijnlijk en niemand blijkt er last van te hebben.
vriendelijke groet