Talisman schreef:Maar je bent wel een Jehova's Getuige. Ontken dat maar eens.
Bén je een Jehova's Getuige Bluevelvet?
Niet dat ik daar iets tegen heb.
Je kent mijn visie inmiddels wel:
Al wat je een gevoel van toekomst geeft is goed. Het verhindert dat je het opgeeft en ten onder gaat aan een gevoel van zinloosheid en nihilisme - wat mijn psychische probleem bij uitstek is en mijn leven vergalt.
Maar waar ik niet tegen kan is dat mensen hun metafysica aan anderen willen opdringen, vooral als dat met moordend geweld gebeurt zoals in het geval van religieus fanatisme. Dat maakt mij razend en wanhopig.
Wat de Getuigen van Jehova betreft: daar kan ik over meepraten!
Toen ik kind was hadden we een oom die daar lid van was. Elke week kwam hij langs en probeerde mijn vader te overtuigen tot mijn moeder - die een hekel had aan religie - hem met zijn klikken en klakken het huis uitgooide en hem verbood om nog ooit langs te komen.
Hij is later nog uit de beweging gezet omdat hij één van hun regels overtreden had.
Mijn vader was wel erg katholiek - op het kwezelachtige af. Als kind moesten we van hem elke avond al die bekende gebeden van toen aframmelen voor we naar bed gingen. En konden we, ouder wordend, ons lachen niet inhouden, kregen we meppen en werden we gestraft. Ook moesten we als we er de leeftijd voor hadden misdienaar worden. Ik heb tussen mijn acht en vijftien meer missen, loven en vespers meegemaakt dan de meeste doorsnee-katholieken in twee levens!
Toen mijn broer zelfmoord pleegde waren mijn ouders gebroken mensen.
Ik was inmiddels een fanatieke 'Krishnamurtiaan' geworden, wat mijn vader eerst walgelijk vond, maar toen ik hem een boekje van de 'meester' te lezen gaf, draaide hij bij en werd Krishnamurti zijn god, terwijl ik mij er al van afgekeerd had. Ik was tot de overtuiging gekomen dat Krishnamurti, op zijn zachtst gezegd, nogal wereldvreemd was en een rijke escapist.
Hij was in zijn kindertijd hevig door de theosofen geïndoctrineerd met de gedachte dat hij de nieuwe 'wereldleraar' was. Hij brak met hen in 1929 maar voelde zich de rest van zijn leven verplicht de wereld toe te spreken met wat hij zijn 'message' noemde. En zo bleef hij tot zijn dood de rol spelen die de theosofen hem hadden toegedicht. Bizar allemaal.
Wat de bijbel betreft. Je mag van mij geloven wat je wilt. Maar het is natuurlijk wel zo dat, als je op onderzoek gaat hoe die tot stand gekomen is, je nog onmogelijk kunt geloven dat dat 'het woord van god' is. Allez... ik toch niet.
Nu weet ik dat, als je in iets gelooft, het beste wat je kunt doen is: het nooit in vraag stellen en vooral níét op onderzoek gaan! Dat is de psychologische truck.
Zelf heb ik Geert Lernouts boek "Als God spreekt" gelezen, maar ook het boek: "De bijbel als mythe: opgravingen vertellen een ander verhaal" van Finkelstein en Silberman. Daaruit blijkt onomstotelijk dat de rijken van David en Salomon verzonnen zijn. Het zijn een soort mythes van grootheidswaanzin, bedacht door priesters om een vernietigd volk op te peppen: "Vroeger waren wij een groot en machtig rijk waar de Egyptenaren en Assyriërs rekening moesten mee houden". De echte geschiedenis is heel wat anders.
Maar nogmaals: mensen die zich vastklampen aan de bijbel zullen deze dingen negeren en nooit lezen.
En misschien hebben ze groot gelijk. Het geeft hun leven zin, elan....
Neen zou ik zeggen, God schiep en Hij zag dat het goed was. Is het dan de schuld van de mensen ? Ja, zou ik zeggen. We zouden eens een kijkje moeten nemen in een lab, wat er daar allemaal "gefabriceerd" wordt ......
Misschien was de moeder en de vader in het artikel niet meer beschermd na eertijds gevaccineerd geweest te zijn ? Wie weet ? 
