je groeit op met sprookjes,
je weet wel dat het sprookjes zijn
maar toch...
je wordt verliefd, je trouwt,
een nieuw sprookje: het jouwe!
Ouder geworden weet je
dat het leven
alles behalve
een sprookje is
MAAR
het sprookjesboek
ligt nog altijd
naast je bed
om erin te lezen
als je de slaap niet vatten kan.
Ik blijf een kind
in het diepst
van mijn gedachten.
"Sprookjes" van jou, Robbe,
zo graag gelezen!
lgv, janina
.....en daarom, voor we elkander weer vergeten,
laten we zacht zijn voor elkander, kind. (A.R. Holst)
Wat jullie hierboven geschreven hebben is wat ik ook denk en
voel...
In de moeilijkste momenten van mijn leven probeerde ik
terug te gaan naar het 'Sprookjesland' van mijn jeugd, van
mijn boeken, van mijn dromen... waar niets ergs kon gebeuren
en waar er een toverstok bestond om alles terug goed te maken...
Helaas, het echt leven is wreed, meedogenloos en er is geen
plaats voor sprookjes !
Maar nu dat ik (uiterlijk) ouder ben - maar nog niet wijs genoeg -
het innerlijk kind in mij zoekt soms troost bij sprookjes en ook
dromen van mijn prille jeugd en ik schaam me er zeker niet voor !
Sommige mensen rondom mij kunnen dat niet begrijpen... en ze
bekijken me dikwijls op een heel rare manier en dat mogen
ze, het kan mij niet meer raken, integendeel !
Ik voel een zekere medelijden met hen omdat ze niet in 'Dromenland'
kunnen vluchten en worden oud en bitter... ze zijn vergeten hoe het is
om jong te zijn ! Hun innerlijk kind is voor goed verdwaald !
Sweet dreams en lieve groetjes van ons beiden
Rankje
Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....