Zondervrees schreef:
"Some believers accuse skeptics of having nothing left but a dull, cold scientific world. I am left with only art, music, literature, theater, the magnificence of nature, mathematics, the human spirit, sex, the cosmos, friendship, history, science, imagination, dreams, oceans, mountains, love and the wonder of birth. That'll do for me." - Lynne Kelly
"Sommige gelovigen beschuldigen de sceptici ervan dat zij niets anders hebben over gelaten dan een doffe, koude wetenschappelijke wereld. Wat mij is over gelaten is enkel: kunst, muziek, litteratuur, toneel, de grootsheid van de natuur, wiskunde, de menselijke geest, seks, de kosmos, vriendschap, geschiedenis, wetenschap, verbeelding, dromen, oceanen, bergen, liefde en het wonder van de geboorte. Dat is genoeg voor me." - Lynne Kelly
Een paar punten van kritiek:
Ten eerste laat zij het lijden en de pijn die mensen moeten doormaken buiten schot. Dat is niet erg realistisch.
Ten tweede is haar wereldbeeld háár creatie. Het is de manier waarop zij de wereld bekijkt. Het is háár 'voorstelling', zoals Schopenhauer zou zeggen. Of háár 'Ego-tunnel', zoals Metzinger zegt.
Welnu... ze zegt er niet bij dat het juist dát is, wat de meeste mensen het dierbaarst is en waar ze het meest aan gehecht zijn: hún verhaal, hún geschiedenis, hún persoonlijke kijk op het leven - hetgeen de wetenschap herleidt tot een schepping van het brein, tot letterlijk een "hersenschim". "En het is dat wat met de dood spoorloos verdwijnt", vertelt diezelfde wetenschap ons.
Er kunnen mee leven dat je persoonlijk verhaal geen enkele betekenis heeft... je moet het maar kunnen opbrengen!
"De zin van het leven", schreef Kafka, "is: dat het ophoudt."
Ikzelf begrijp heel goed dat dat een harde dobber is voor veel mensen, en dat ze dan maar liever geloven dat hun persoonlijk verhaal wél zin heeft, zelfs voorbij de dood.
Aan hen, die deze waarheid zogezegd wél aankunnen en die hier schrijven, kun je dan wel vragen: "Waarom die neiging om de mensen, die verlangen naar iets dat deze '"hersenschim" overstijgt, te bespotten?"
Is er dan toch iets van de 'verbittering', die Richard Weaver opmerkte in de geschriften van hen die elke vorm van metafysica als onzin afdoen?
Het bekende heeft zijn grenzen en de "explanatory gap" van hoe materie bewustzijn voortbrengt is nog altijd "the really hard problem" voor onze hersen-onderzoekers!