Een aantal vragen ...
Onderstaand citaat van Robert H Hemphill uit 1934 wekt enige onrust maar is gezien de omstandigheden opmerkelijk up to date. Na aandachtige lezing bespeuren we een merkwaardige overeenkomst met wat de chaostheoretici ons vandaag vertellen, met name … ‘zelfs zo belangrijk dat onze maatschappij in elkaar kan storten’. Deze zinsnede lijkt te verwijzen naar het zgn ‘beslissingsvenster’ en in het verlengde daarvan de keuze die we kunnen maken tussen het ‘ineenstortings-’ of het ‘doorbraaktraject’.
Waarom het citaat opmerkelijk up to date is, moge blijken uit de recente waarschuwing van Gerald Celente. De berichtgeving in de media laat niets aan het toeval over en het vermoeden ontstaat dat de geschiedenis zich gaat herhalen. Tenminste, tenzij een alternatief gevonden worden zoals in 1934 al geadviseerd werd.
Evaluatie, ter overdenking
De vraag die we ons hierbij kunnen stellen is of dit alles geen gevolg is van een gebrek aan aandacht voor het evolutionaire proces waaraan we deelachtig zijn? Is de vermeende ‘tragische absurditeit’ geen aanzet tot het overdenken van onze systemen? Dienen we hiervoor deze systemen als inherent ‘slecht’ te beschouwen en/of hebben we evolutionair gezien enkel nood aan een ‘upgrade’, een betere versie, aangepast aan de tand des tijds? Laten we ons meeslepen door een systeem dat achterop loopt op de evolutie en/of zitten we middenin dit transformatieproces waardoor we te kampen krijgen met zowel een stervensproces van het oude paradigma EN de barensweeën van een nieuw paradigma? Is dit proces niet de aanleiding dat meningen steeds scherper tegenover elkaar staan en hebben mensen toegang tot dit nieuwe paradigma of manier van denken? Go with the flow? Hoe kunnen we dit proces op een vreedzame manier doorgang laten kennen? Is dit alles een verwijzing naar de ‘mentaliteitswijziging’ die zo nodig blijkt te zijn? Mogen we veronderstellen dat een dergelijke mentaliteitswijziging vlekkeloos zal verlopen en/of gaat dit nu net gepaard met veel verzet en bijhorende uitingen van minder sociaal gedrag? Is de reactie op dit minder sociaal gedrag eerder regressief van aard waardoor de maatschappelijke druk hoger wordt, tegengesteld aan dat wat zich wil voltrekken? Welke middelen hebben we om een dergelijke tijdbom te neutraliseren en hoeveel tijd rest ons nog om dit bespreekbaar te maken? Hoe wordt een alternatief onthaald wanneer het indruist tegen het oude paradigma? Nieuwe ideeën voor oude problemen, hoe kunnen we deze laten circuleren doorheen de netwerken van onze samenleving zonder dat ze meer chaos en frustratie opwekken? Waar kunnen we het soort leiderschap vinden dat dit alles in goede banen leidt? Tenzij dit alom bekend raakt?
http://www.chaospunt.org/?page_id=1234
Onderstaand citaat van Robert H Hemphill uit 1934 wekt enige onrust maar is gezien de omstandigheden opmerkelijk up to date. Na aandachtige lezing bespeuren we een merkwaardige overeenkomst met wat de chaostheoretici ons vandaag vertellen, met name … ‘zelfs zo belangrijk dat onze maatschappij in elkaar kan storten’. Deze zinsnede lijkt te verwijzen naar het zgn ‘beslissingsvenster’ en in het verlengde daarvan de keuze die we kunnen maken tussen het ‘ineenstortings-’ of het ‘doorbraaktraject’.
1934
Dit is een onthutsende gedachte. We zijn compleet afhankelijk van de commerciële banken. Elke dollar die we in circulatie hebben moet geleend worden, zowel cash als krediet. Als de banken volop kunstmatig geld creëren leven we in voorspoed, zoniet dan is het bittere armoe. We zijn absoluut zonder permanent geldsysteem. Als men het complete plaatje doorziet, is de tragische absurditeit van onze hopeloze positie haast ongelooflijk, maar toch waar. Het is een hoogst belangrijk onderwerp waar intelligente mensen onderzoek naar zouden moeten doen en over na zouden moeten denken. Het is zelfs zo belangrijk dat onze huidige beschaving in elkaar kan storten, tenzij dit alom bekend raakt en begrepen wordt, en we er snel iets aan doen.
Waarom het citaat opmerkelijk up to date is, moge blijken uit de recente waarschuwing van Gerald Celente. De berichtgeving in de media laat niets aan het toeval over en het vermoeden ontstaat dat de geschiedenis zich gaat herhalen. Tenminste, tenzij een alternatief gevonden worden zoals in 1934 al geadviseerd werd.
2013
Volgens top researcher Gerald Celente is de wereld op weg naar een nieuwe wereldoorlog. We zitten in het midden van het grootste experiment aller tijden. Banken dwingen overheden om meer geld in het systeem te laten pompen om zo te overleven. Maar al dit uit het niets gecreëerde geld leidt uiteindelijk tot niets. De wereld verkeert momenteel in een depressie. Celente vergelijkt de huidige toestand met de depressie van de jaren ‘30, alleen merkt hij op dat de huidige geldhoeveelheid amper gedekt is door goud. Het huidige patroon is gelijkaardig als die in de aanloop naar de tweede wereldoorlog: crash – depressie – valutaoorlog – handelsoorlog – wereldoorlog. Momenteel zitten we in de late jaren ‘ 30.
Evaluatie, ter overdenking
De vraag die we ons hierbij kunnen stellen is of dit alles geen gevolg is van een gebrek aan aandacht voor het evolutionaire proces waaraan we deelachtig zijn? Is de vermeende ‘tragische absurditeit’ geen aanzet tot het overdenken van onze systemen? Dienen we hiervoor deze systemen als inherent ‘slecht’ te beschouwen en/of hebben we evolutionair gezien enkel nood aan een ‘upgrade’, een betere versie, aangepast aan de tand des tijds? Laten we ons meeslepen door een systeem dat achterop loopt op de evolutie en/of zitten we middenin dit transformatieproces waardoor we te kampen krijgen met zowel een stervensproces van het oude paradigma EN de barensweeën van een nieuw paradigma? Is dit proces niet de aanleiding dat meningen steeds scherper tegenover elkaar staan en hebben mensen toegang tot dit nieuwe paradigma of manier van denken? Go with the flow? Hoe kunnen we dit proces op een vreedzame manier doorgang laten kennen? Is dit alles een verwijzing naar de ‘mentaliteitswijziging’ die zo nodig blijkt te zijn? Mogen we veronderstellen dat een dergelijke mentaliteitswijziging vlekkeloos zal verlopen en/of gaat dit nu net gepaard met veel verzet en bijhorende uitingen van minder sociaal gedrag? Is de reactie op dit minder sociaal gedrag eerder regressief van aard waardoor de maatschappelijke druk hoger wordt, tegengesteld aan dat wat zich wil voltrekken? Welke middelen hebben we om een dergelijke tijdbom te neutraliseren en hoeveel tijd rest ons nog om dit bespreekbaar te maken? Hoe wordt een alternatief onthaald wanneer het indruist tegen het oude paradigma? Nieuwe ideeën voor oude problemen, hoe kunnen we deze laten circuleren doorheen de netwerken van onze samenleving zonder dat ze meer chaos en frustratie opwekken? Waar kunnen we het soort leiderschap vinden dat dit alles in goede banen leidt? Tenzij dit alom bekend raakt?
http://www.chaospunt.org/?page_id=1234
