De titels van april
“
Verbeter voortdurend uw werk” zegt de notaris tegen zijn klerk. “Oh ik ben met mijn gedachten elders” zegt die nadenkend “ik zou mijn vrouwtje een bloemetje willen geven
de lotusbloem want die is eetbaar, de bloem bedoel ik en dat is goed voor haar lijn en die wil ze
voor altijd zo houden. Daarbij ze zendt mij net een kort bericht ze voelt zich vandaag
vederlicht dat komt door dat
lentebegin als ze maar niet op de weegschaal gaat staan want dan voelt ze zich iets minder licht…misschien door dat wintergewicht?
Hij zet de radio aan en een triestig lied klinkt door het kantoor “
Partir c’est mourir un peu” hij zucht, murmelt iets in zijn binnenste van “ bwa…een klerk houdt zich sterk.” Hij heeft geen zin om nog veel te werken en stiekem neemt hij het
album van vele jaren geleden uit zijn lade, bekijkt een
foto van hem met zijn vrouw toen hij haar zei “
ik wil jou niet kwijt” tijdens het dansen van een
tango, de
twee tortelduifjes die kozen voor een leven
samen. Na
ons huwelijk gaf ze mij een koosnaampje “
mijn krentenboompje” alhoewel
de linde en ik meer bij elkaar passen grinnikt hij.
Met een hongerige maag denkt hij eraan dat ze ook goed kan koken want
alles wat je doet doe je zoals het moet dat is zeker van toepassing op haar. Hij kijkt op zijn uurwerk en vindt dat hij genoeg gewerkt heeft en keert huiswaarts in een
avondmijmering herinnert hij zich zijn
liefdesverklaring hoe zij op het balkon stond en hij beneden op een zand
weg, hoe hij nog opzij moest springen voor een cross met honden. Een man riep nog “
canicross is mijn leven ga eens uit de weg
zo is dat voor mij als ik alles wil geven!”
Thuis gekomen ziet hij zijn vrouwtje voor de tv zitten en vraagt verbaasd “is het eten nog niet klaar schat want ik heb hard gewerkt en ik heb honger als een paard.” Wrevelig zegt zijn geliefde dat ze een nieuwe paus hebben gekozen en
dat beetje geduld nog te hebben vooraleer ze begint het eten te bereiden en dat hij anders maar zelf moet koken en dat de naam van de nieuwe paus
Franciscus is. Gepikeerd zet hij de pan op het vuur met een goede klomp boter en laat het vlees goed bakken terwijl kijkt hij naar buiten denkend
ook op een regendag heeft een mens honger hm..hij ruikt de lente,
de jonge lentezon komt tussen de wolken piepen. Morgen zal hij niet gaan werken want hij voelt zich nu al moe maar al is het
zomaar een lenteochtend hij wil dan wel gaan wandelen met vrouwlief naar
de oude molen. Maar met al dat gemijmer ruikt plots de lente naar verbrand vlees en vrouwlief is heel boos want die pan krijgt ze nooit meer schoon zo zegt ze pruilend. Hij zal de pan wel schrobben zegt hij berouwvol en kust
het zout van tranen van haar wangen.
Zoals een tulp in de vroege lente geniet van de zonnewarmte laat ze zich omarmen door haar lieve man die haar in haar oor fluistert dat ze morgen samen gaan
fietsen tot aan de oude molen maar zij zegt dat hij toch eerst de pan zal moeten schoonmaken.
Neske
