Poëzie van de dag
Een verhaaltje met de titels van de gedichten van Juni 2013
'Alles betalen, alles betalen !' riep de bewaker van het land waar ik
onverwachts was aangekomen toen ik van de paardenkastanje viel.
Eerst werd alles donker en ik hoorde niets meer ! En als het licht
eindelijk terugkwam, trager dan ooit, ontwaarde ik de allermooiste
bloem die ik ooit had gezien ! Waar was ik toch terechtgekomen ?
Opeens hoorde ik een onbekende zachte stem fluisteren : -'Onthou
goed wat ik je zeg, je kunt mij nooit missen, vanaf nu zal ik altijd bij
je zijn ! 'Het maakte me wel nieuwsgierig, - 'Oh Muze, antwoorde ik,
ik dacht dat je een hersenschim was maar je bestaat echt !'
-' Inderdaad, Clematis, hier kun je mij eindelijk zien maar niet voor
lang' zei ze met een brede glimlach, en ze omarmde mij met veel
tederheid. -'Waar zijn we dan ?' vroeg ik haar. Jaren geleden dacht ik
jou te hebben gezien bij tante Norah die in Achterbroek woonde.
Toen was ze nog niet doof en had veel te vertellen over poëzie en proza.
Het was een natte zomer en ik had mijn laarzen aangetrokken om door
het gras te lopen op zoek naar het geluk ! Toen ik op een bankje onder
de oude kerselaar ging zitten, zag ik ineens een schaduw tussen de bloesems
en ik dacht... eindelijk is ze daar, mijn Muze ! Ik ben je lang blijven zoeken
maar vond je niet !
En nu, wanneer ik alle hoop had opgegeven, ben je eindelijk hier, bij mij.
Al die jaren voelde ik mij in 't gevang want ik kon niet verwoorden wat er
allemaal in mijn hoofd aan 't spoken was...-'Stop met die herinneringen
en volg mij', want hier is alles mogelijk, zelfs een ochtendkoffieklets in de
avond ! Wij gaan Sara halen om samen over waarheid spreken. Ik wou haar
volgen maar ik had weer een droom of was het misschien de realiteit ?
Ik hoorde mij nog zeggen : Ik wou dat ik ...het naaistertje was, zonder te
begrijpen waarom want 'naald en draad' was nooit iets voor mij geweest !
Ik bleef twijfelen tot ik de stem van mijn Muze weer hoorde : 'Clematis,
kijk daar naar het meer ! Op de oever, zat er een mooie vogel te broeden.
Dit idyllisch tafereeltje in een prachtige natuur, ontroerde mij zo diep dat
er plos iets onverwachts gebeurde... iets waarnaar ik al zolang verlangde :
uit een wilde sarabande die in mijn hoofd aan 't dansen was, ontsnapten
tientallen woorden die zich schikten, één per één, in een melodieus geheel
tot ze, zonder enige moeite, een gedicht vormden. 'De ode aan de meerkoet'
had ik geschreven dankzij mijn lieve Muze !
Ik draaide mij om maar ze was al verdwenen ... toen hoorde ik haar stem
in de verte... -Vergeet het niet, ik zal je nooit meer verlaten...heb vertrouwen !
Ik weet nu, na al die jaren,dat ze de waarheid sprak.
En als ik soms geen inspiratie heb, weet ik dat ze voor een tijdje in Poëzieland
is gaan verpozen...een droomland waar ik ooit ben geraakt door mijn val
van de oude paardenkastanje ! Ik ben die altijd dankbaar gebleven.
Maar zoiets gebeurt maar één keer en ik moet het nu hier doen, met de verre
hulp van mijn Muze...
Gisteren voelde ik mij een beetje nostalgiek toen ik aan een liedje dacht, dat
mijn grootvader zong, over de zomer van juni 1914 .. Het heette ' stilte voor
de storm' en ging over een soldaat die schrijft naar zijn lief : -'ik wil niet sterven
in een oude jas maar naar jou terugkeren ! Dan zullen wij trouwen en tot aan
mijn allerlaatste zucht, zal ik aan je denken... vooral aan jouw glimlach ! Want
oorlog is zinloos en ik zal je nooit geloven als je zegt dat wij misschien beter
dikke vriendjes blijven in plaats van geliefden te worden !' Van de laatste strofe
kan ik mij niets meer herinneren en dat vind ik spijtig !
Het zijn zomaar gedachten die komen en gaan, en aan het verleden mag men
zich niet te veel vastklampen want dan wordt het soms moeilijk in het heden te
leven zonder de mensen die we missen en de onvergetelijke momenten die toch
nooit meer zullen terugkomen...
Een beetje nostalgie is goed maar we mogen niet vergeten om van de kleine
gelukjes die ons huidig leven mooi maken, te genieten...
Bosrankje
Laatst gewijzigd door Bosrankje op 01 jul 2013, 09:04, 1 keer totaal gewijzigd.
Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....





