Wat verlangen die beestjes bij snikheet weer : ‘eten’
In het verblijf van de katachtige beestjes van de dierentuin hangt een gemene geur, een van slaap vergeven lucht, een verschaald geheel van oude adem en gestorven verlangen.
De slonzige leeuw biedt een zwaarmoedig variété, als een filmdiva, een stille beroemdheid, ligt ze languit in haar cel;
en een kolossale, potsierlijke verschijning is de leeuw, die naar het publiek knippert alsof hij een bifocale bril nodig heeft.
Op de een of ander manier heeft de luipaard niets onwaardigs; en de panter al evenmin : hun hooghartige tred krijgt onmiskenbaar vat op je hartslag, want zelfs dat vernederend hok kan geen afbreuk doen aan het gevaar dat hun Aziatische ogen uitstralen, die goud- en gemberkleurige bloemen, één en al nijdige onversaagdheid, die oplichten in hun schemerige gevangenis.
Als het voedertijd is,verandert de roofdierenafdeling in een oorverdovend oerwoud, want de oppasser, die met bloedrode handen langs de kooien loopt, is soms niet al te snel, en zijn beschermelingen, jaloers op een lotgenoot die eerst te eten heeft gekregen, schreeuwen alles bij elkaar, laten de tralies rammelen met hun intens verlangend gebrul.