emoties : wat zijn dat en hoe ga je ermee om

YYZ schreef:Beste Albert (ea),

Dom vraagje, kan een mens zich ooit herinneren dat hij ooit niets was? Deze vraag kunnen we best iets kortzichtiger maken, welke herrinering hebben we als mens van net voor de oerknal? Als we het ruimer maken moeten we misschien te ver gaan zoeken, duurt dan soms te lang om een antwoord te vinden.

ik houd het bij het leven NU, dat geeft al genoeg denkwerk

albert

Albert Van den Bosch schreef:

YYZ schreef:Beste Albert (ea),

Dom vraagje, kan een mens zich ooit herinneren dat hij ooit niets was? Deze vraag kunnen we best iets kortzichtiger maken, welke herrinering hebben we als mens van net voor de oerknal? Als we het ruimer maken moeten we misschien te ver gaan zoeken, duurt dan soms te lang om een antwoord te vinden.

ik houd het bij het leven NU, dat geeft al genoeg denkwerk

albert

Tja, dat zei men voor de oerknal ook en zie nu, totale chaos. Men komt zelfs op het idee om mensen langer te laten werken en geld komt uit het niets. Hoe kan je zoiets verklaren? Nochtans (als ik even terug in de tijd mag gaan), heeft men hetzelfde probleem in 1762 vC al eens opgelost. Waar zijn we dan met dat NU en die herinneringen?

Denken is niet nadenken!

Klopt! In feite is er nog eens geen denken. Wat wij noemen ‘denken’, dat bestaat niet: er is alleen voelen. Maar wanneer onze mond open gaat, wordt het denkende een stoffelijke wet. We gaan vanuit het gevoelsleven iets bedenken, iets bevoelen, dat noemen wij denken maar dat is in feite 'bevoelen', men verstoffelijkt het – een ander leven gaat bv. pianospelen, schildert of schrijft, doet iets – nu wordt het stoffelijke gevoel, het innerlijke gevoelsleven verstoffelijkt.

Hoe kan ik iets bedenken als denken niet bestaat ??

Omdat be-denken in feite be-voelen is. Je gaat iets vanuit je eigen gevoelsleven bevoelen.

Geef twintig mensen iets te lezen en alle twintig halen ze er iets anders uit. De ene heeft meer gevoel voor dat hoofdstuk met die zinnen waarbij een ander er weer een andere kern voor zichzelf uithaalt...

Als er maar één denken hier bestond dan moet iedereen hetzelfde lezen en er dan ook hetzelfde uithalen maar dat is niet zo en waar zitten die verschillen dan in? Niet in het boek want elk woord, zin, hoofdstuk is juist hetzelfde en iedereen leest dan ook hetzelfde.

We moeten dus volgens u onze woordenschat gaan aanpassen.
Weg met het werkwoord: denken.
Maar wat verzin je dan met de menselijke poging om een vraagstuk op te lossen, of een moeilijkheid te omzeilen?
Is dat ook voelen?

Reini schreef:We moeten dus volgens u onze woordenschat gaan aanpassen.
Weg met het werkwoord: denken.
Maat wat verzin je dan met de menselijke poging om een vraagstuk op te lossen, of een moeilijkheid te omzeilen?
Is dat ook voelen?

Neen,

Verkeerde interpretatie

Denken blijft bestaan hoor, maar in de betekenis van gedachtenstromen en onbewust daarmee proberen om te gaan, met veel afleiding door omgeving en onderstroom andere ideeen, moeilijke concentratie

Bewust ga je er mee om als je voor jezelf FORMULEERD
Dat wil zeggen hardop of opschrijven, dan komt de wil meespelen
Je kan het allemaal ook in jezelf als je met je wil maar voortdurend bij het onderwerp van je keuze blijft en niet afdwaalt naar een ander niet verwant gegeven, want dan denk je in cirkeltjes of aan veel te veel anders

Dit laatste benoem ik dan als na-denken ... Denken NA gedachtenstroom, uitpikken waarover je WIL denken is na-denken.
Ik zet het streepje ertussen om die betekenis te benadrukken

Albert

socrates schreef:Hoe kan ik iets bedenken als denken niet bestaat ??

Ik zou dan denken dat Het Denkende ook de evolutieleer bedacht heeft. Oei, als deze gedachte maar goed komt, straks komt het nog tot een verzoening

Albert Van den Bosch schreef:Dit laatste benoem ik dan als na-denken ... Denken NA gedachtenstroom, uitpikken waarover je WIL denken is na-denken. Ik zet het streepje ertussen om die betekenis te benadrukken.Albert

Als na-denken bestaat, kunnen we dan ook niet voor-denken?

Dianthus schreef:

Denken is niet nadenken!

Klopt! In feite is er nog eens geen denken. Wat wij noemen ‘denken’, dat bestaat niet: er is alleen voelen. Maar wanneer onze mond open gaat, wordt het denkende een stoffelijke wet. We gaan vanuit het gevoelsleven iets bedenken, iets bevoelen, dat noemen wij denken maar dat is in feite 'bevoelen', men verstoffelijkt het – een ander leven gaat bv. pianospelen, schildert of schrijft, doet iets – nu wordt het stoffelijke gevoel, het innerlijke gevoelsleven verstoffelijkt.

Wel Dianthus, eeuwen geleden dacht ik er eens aan om voor de armen een huis te bouwen, aan stof is geen gebrek maar die huizen staan er nu nog niet. Het lijkt er nu sterk op dat die stoffelijke wetten het evidente in de weg staan, denk je ook niet?

YYZ schreef:

socrates schreef:Hoe kan ik iets bedenken als denken niet bestaat ??

Ik zou dan denken dat Het Denkende ook de evolutieleer bedacht heeft. Oei, als deze gedachte maar goed komt, straks komt het nog tot een verzoening

Nóg beter: evolutie bracht het denken voort, en het denken bracht de evolutieleer voort. En zo is de cirkel rond.
Is dat niet goed gedacht ? Of gevoeld?

Het bedenken en beknopt verwoorden van waterdichte definities van begrippen is aartsmoelijk. Ook al gaat het over "eenvoudige" objecten zoals bv. een tafel of een stoel. Vaak worden daarbij dan termen gebruikt die zelf niet gedefinieerd zijn.
Om efficiënt te kunnen dialogeren moet men het minstens toch eens zijn over de betekenis van de gebruikte kernbegrippen.

Reini schreef:

YYZ schreef:

socrates schreef:Hoe kan ik iets bedenken als denken niet bestaat ??

Ik zou dan denken dat Het Denkende ook de evolutieleer bedacht heeft. Oei, als deze gedachte maar goed komt, straks komt het nog tot een verzoening

Nóg beter: evolutie bracht het denken voort, en het denken bracht de evolutieleer voort. En zo is de cirkel rond.
Is dat niet goed gedacht ? Of gevoeld?

Naar mijn idee wel, voel ik aan

socrates schreef:Het bedenken en beknopt verwoorden van waterdichte definities van begrippen is aartsmoelijk. Ook al gaat het over "eenvoudige" objecten zoals bv. een tafel of een stoel. Vaak worden daarbij dan termen gebruikt die zelf niet gedefinieerd zijn. Om efficiënt te kunnen dialogeren moet men het minstens toch eens zijn over de betekenis van de gebruikte kernbegrippen.

In eerste instantie zou ik zeggen wel, in tweede instantie is het lastig praten over iets dat wetenschappelijk niet bestaat. Een oplossing zou dan kunnen zijn om eerst de grenzen van wetenschap iets ruimer te definiëren, in het andere geval zouden gedachten niet eens bestaan wat ook wetenschapplijk moeilijk te verteren valt.