YYZ schreef:Ik denk dat het denken - al is dat voor sommigen misschien onbewust - continu denkt over hoe we met z'n allen in welzijn kunnen leven binnen het zgn redelijke evenwicht. Herinneringen zijn de uitkomst van dat denken in een ver verleden, als de uitkomst toen negatief was dan kunnen we ons denken bijstellen, voor de positieve resultaten kunnen we hetzelfde soort denken aanhouden aangezien dat onze doelstelling bekrachtigt. Op die manier krijgt het denken ahw inzicht in zichzelf en creërt het gaandeweg een Aards paradijs, met vallen en opstaan.
Alleen denken is niet bepalend ook de keuzes die je kan maken. En dat hangt weer geheel af van de opgedane ervaringen. Een klein voorbeeldje; persoon A verliest wegens het sterven een kind, dan kan persoon B, die geen kind heeft verloren, zeggen dat deze meevoelt. Maar dat is onmogelijk mijn inziens, dat kan enkel wanneer je zoiets zelf hebt mee gemaakt.
Later overkomt persoon B echter het zelfde, verliest dus een kind door het sterven van deze, en nu kan de persoon A denken van, net goed sukkel dat het jouw ook is overkomen, of van, jee.... nee toch moet jij het nu ook beleven ik zal je ondersteunen waar ik kan.
Dus enkel denken is niet de weg maar ook de keuze die je maakt, en die is zeer afhankelijk van de ervaringen van je in het verleden en wat je er mee hebt gedaan.
Dus enkel beleefde positiveteit zonder die negatieve kant te kennen zal je denken ( gevoelswerking) niet kunnen verruimen naar het mee voelen in de situatie van je medemens.
Ach, het is maar weer een gevoelswerking van mij wat ik nu schrijf en misschien ken ik die andere kant niet die jij bezit.
Alles is Één en die Éne is Alles.
Escapisme en rationaliseringen zullen ons inderdaad niet helpen, mee eens.