Verklaar je nader aub.
Misschien volstaat een voorbeeld, oppervlakkig zullen we oorlog als iets ‘slecht’ zien, het is immoreel en weinig getuigend van gezond verstand of volwassenheid. Als we het volledig gaan ontrafelen dan krijgt het iets van een volmaaktheid. Verschillende vragen zijn hier mogelijk, als we oorlog immoreel vinden dan moet er ook iets zijn waardoor we dat oordeel kunnen vellen, zijnde ‘moraliteit’. Naar mijn weten kan er niemand bewijzen dat ‘moraliteit’ bestaat, we zien enkel de oppervlakkige getuigenis wat we ‘moreel handelen’ noemen. Al deze elementen hangen nauw samen, vandaar de ‘volmaaktheid’, begrijp je?
Waarmee we dus kunnen concluderen dat je in een god gelooft, en waarschijnlijk in iets dergelijks als een "gevallen" god, die dan de mens zou zijn!? Komt bij mij de vraag op hoe het dan zit met de rest van al het bestaande, valt dat buiten die zogenaamde identificatie van god?
Als er al zoiets zou zijn als een God, dan ben jij dat, ik geloof in jou zoals in mezelf. Ook hier speelt die egotransverwarring, er is de continue verwisseling van perspectief waardoor een en ander zeer verwarrend kan worden, dat is normaal. De XY-methodiek kan hier helpen maar is op zich afhankelijk van de openheid daartoe.
Wat bedoel je met eenheidsbewustzijn en menselijk potentieel?
Een mens kan ‘volwassen’ worden, in deze context betekent dat ‘het zich reinigen van aannames die geen waarheid zijn’. In deze context is ‘waarheid’ iets dat niet vergankelijk is, het is dan ook nooit geboren, dit besef of de (her)ontdekking daarvan is ‘eenheidsbewustzijn’.
Dit zegt me hoegenaamd niks. Wat bedoel je te zeggen?
Hetzelfde als hierboven, de realisatie van ons menselijke potentieel verandert onze kijk op het leven.
Eerlijk gezegd vind wat je schrijft een vorm van idiotie. Als god dan zo groot was, cq alles was, waarom heeft die god dan zichzelf zo in de ellende gebracht? Alleen omwille van het "spel" en wat is er dan zo spellerig aan?
Het doorzien van het spel betekent bevrijding, je hebt eerst ellende of gevangenschap nodig om die vrijheid te kunnen realiseren. De ervaring van deze ‘bevrijding’ is amper in woorden te beschrijven, het dekt geenszins de lading van een dergelijk gebeuren. Zonder deze ervaring zal het iets onwezenlijks zijn, sommigen weten dat door ervaring, anderen (nog) niet.
Ik zie niks vredigs, liefdevols, gelijkaardigheids of rechtvaardigs aan, eerlijk gezegd. Ik zie het spel van een armoedig zelfkwellaar in. Het vervult me vreugde dat ik mens ben en niet een god die zichzelf vergeten is. Je zal maar al die ellende op je geweten hebben alleen omwille van spel dat je wilde spelen.
Leuk inzicht, het leven kan je inderdaad zien als ‘zelfkwelling’, de voorbeelden zijn legio. Zo weten we bv dat de economische crisis een tragische absurditeit betreft, dat is makkelijk te bewijzen. Hierdoor worden miljoenen mensen (en meer) gevangen gehouden in ‘het systeem’. De tragische grap is dat velen dat zullen ontkennen en/of niet begrijpen waarom het over een ‘tragische absurditeit’ gaat, wie is er dan om zichzelf te kwellen? Elke vorm van ethiek of rechtvaardigheid lappen we aan onze laars, voor diegenen dit dat wel begrijpen wordt het inderdaad een gewetenskwestie. Nu, dit is op zich geen geheim of raketwetenschap, het vergt enkel wat aandacht en zelfstudie om dit ook te begrijpen.
